باب در بيان شخص دو زبان
3 حدیث
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ، عَنْ عَوْنٍ الْقَلَانِسِيِّ، عَنِ ابْنِ أَبِي يَعْفُورٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«مَنْ لَقِيَ الْمُسْلِمِينَ بِوَجْهَيْنِ وَ لِسَانَيْنِ، جَاءَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ لَهُ لِسَانَانِ مِنْ نَارٍ».
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن سنان، از عون قلانسى، از ابن ابى يعفور، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«هر كه مسلمانان را ملاقات كند به دورو و دو زبان، در روز قيامت بيايد و او را دو زبان باشد از آتش».
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عِيسى، عَنْ عَبْدِ اللّهِ بْنِ مُسْكَانَ، عَنْ أَبِي شَيْبَةَ الزُّهْرِيِّ،
عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام، قَالَ:«بِئْسَ الْعَبْدُ عَبْدٌ يَكُونُ ذَا وَجْهَيْنِ وَ ذَا لِسَانَيْنِ، يُطْرِي أَخَاهُ شَاهِداً، وَ يَأْكُلُهُ غَائِباً؛ إِنْ أُعْطِيَ حَسَدَهُ، وَ إِنِ ابْتُلِيَ خَذَلَهُ».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عيسى، از ابو شيبه، از زهرى، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود:«بد بنده اى است بنده اى كه دورو و دو زبان باشد، كه برادر خود را مدح كند، در حالى كه حاضر باشد، و در حالى كه غايب باشد، او را بخورد و غيبت كند. اگر عطا شود، بر او حسد برد، و اگر به بلايى مبتلى شود، او را وا گذارد و يارى نكند».
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَسْبَاطٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمنِ بْنِ حَمَّادٍ رَفَعَهُ، قَالَ:«قَالَ اللّهُ ـ تَبَارَكَ وَ تَعَالى ـ لِعِيسَى بْنِ مَرْيَمَ عليه السلام: يَا عِيسى، لِيَكُنْ لِسَانُكَ فِي السِّرِّ وَ الْعَلَانِيَةِ لِسَاناً وَاحِداً، وَ كَذلِكَ قَلْبُكَ، إِنِّي أُحَذِّرُكَ نَفْسَكَ، وَ كَفى بِي خَبِيراً، لَا يَصْلُحُ لِسَانَانِ فِي فَمٍ وَاحِدٍ، وَ لَا سَيْفَانِ فِي غِمْدٍ وَاحِدٍ، وَ لَا قَلْبَانِ فِي صَدْرٍ وَاحِدٍ، وَ كَذلِكَ الْأَذْهَانُ».
على بن ابراهيم، از پدرش، از على بن اسباط، از عبد الرحمان بن حمّاد روايت كرده كه آن را مرفوع ساخته و گفته است كه:«خداى عز و جل به عيسى عليه السلام فرمود كه: اى عيسى! بايد كه زبانت در نهان و آشكار، يك زبان باشد، و همچنين دلت. به درستى كه من تو را از نفست مى ترسانم، و كافى است كه من خبير و آگاه باشم. و دو زبان، در يك دهان صلاحيّت ندارد و درست نمى آيد، و نه دو شمشير، در يك غلاف، و نه دو دل، در يك سينه، و همچنين است ذهن ها» (يعنى دو خيال، در يك نفس).