باب در بيان سلامت و رستگارى دين
2 حدیث
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ النُّعْمَانِ، عَنْ أَيُّوبَ بْنِ الْحُرِّ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام فِي قَوْلِ اللّهِ عَزَّ وَجَلَّ: «فَوَقاهُ اللّهُ سَيِّئاتِ ما مَكَرُوا» فَقَالَ:«أَمَا لَقَدْ بَسَطُوا عَلَيْهِ وَقَتَلُوهُ، وَلكِنْ أَ تَدْرُونَ مَا وَقَاهُ؟ وَقَاهُ أَنْ يَفْتِنُوهُ فِي دِينِهِ».
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن نعمان، از ايّوب بن حرّ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خداى عز و جل: «فَوَقاهُ اللّهُ سَيِّئاتِ ما مَكَرُوا» ۱ كه آن حضرت فرمود:«آگاه باشيد كه بر او ستم كردند و او را كشتند، وليكن آيا مى دانيد كه خدا او را از چه نگاه داشت؟ او را از آنكه فرعون و قومش او را در دينى كه داشت گمراه كنند و امر دينش را فاسد گردانند». و ترجمه آيه اين است كه: «پس خدا حزقيل، مؤمن آل فرعون، را نگاه داشت از بدى هاى آن چه مكر كرده بودند و انديشه هاى ناخوش كه درباره او برده بودند».
۱.غافر، 45.
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى بْنِ عُبَيْدٍ، عَنْ أَبِي جَمِيلَةَ، قَالَ:
قَالَ أَبُو عَبْدِ اللّهِ عليه السلام:«كَانَ فِي وَصِيَّةِ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ عليه السلام لِأَصْحَابِهِ: اعْلَمُوا أَنَّ الْقُرْآنَ هُدَى اللَّيْلِ وَ النَّهَارِ، وَنُورُ اللَّيْلِ الْمُظْلِمِ عَلى مَا كَانَ مِنْ جَهْدٍ وَفَاقَةٍ، فَإِذَا حَضَرَتْ بَلِيَّةٌ فَاجْعَلُوا أَمْوَالَكُمْ دُونَ أَنْفُسِكُمْ، وَإِذَا نَزَلَتْ نَازِلَةٌ فَاجْعَلُوا أَنْفُسَكُمْ دُونَ دِينِكُمْ؛ وَاعْلَمُوا أَنَّ الْهَالِكَ مَنْ هَلَكَ دِينُهُ، وَالْحَرِيبَ مَنْ حُرِبَ دِينَهُ، أَلَا وَإِنَّهُ لَا فَقْرَ بَعْدَ الْجَنَّةِ، أَلَا وَإِنَّهُ لَا غِنى بَعْدَ النَّارِ، لَا يُفَكُّ أَسِيرُهَا، وَلَا يَبْرَأُ ضَرِيرُهَا».
على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى بن عبيد، از ابوجميله روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:«در وصيّت اميرالمؤمنين ـ صلوات اللّه عليه ـ به اصحاب خويش اين بود كه: بدانيد كه قرآن باعث هدايت است در شب و روز. نور است از براى شب تار (كه عبارت است از دل نادان يا دل تيره تبارى [با]مشقّت و حاجتمندى) كه مى تابد بر آن چه واقع باشد از سختى و احتياج. پس هرگاه بليّه و مصيبتى وارد شود كه دفع آن به مال ممكن باشد، مال هاى خويش را پيش داريد و آن را بلاگردان جان هاى خويش گردانيد. و چون نازله اى فرود آيد كه دفع آن به مال ممكن نباشد، جان هاى خويش را پيش داريد و آنها را بلاگردان دين و كيش خويش سازيد. و بدانيد كه هالك كسى است كه دينش هلاك و نابود شده باشد، و غارت زده آن است كه دينش به غارت