باب در بيان نيّت

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن محبوب، از مالك بن عطيّه، از ابوحمزه، از حضرت على بن الحسين ـ صلوات اللّه عليهما ـ روايت كرده است كه فرمود:«هيچ عملِ درستى دست به هم نمى دهد، مگر نيّت».

على، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: نيّت مؤمن از عملش بهتر است، و نيّت كافر از عملش بدتر، و هر عمل كننده بر نيّت خويش عمل مى كند».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از ابن محبوب، از هشام بن سالم، از ابوبصير، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«به درستى كه بنده مؤمنِ فقير مى گويد: اى پروردگار من! مرا روزى كن تا آنكه چنين و چنين از نيكى و راه هاى خير را به جا آورم؛ پس هر گاه خداى عز و جل اين را از او بداند، با صدق نيّت كه در دلش چنين بوده و غير از رضاى خدا چيزى از امور دنيا در نظر نداشته، خدا از برايش از مزد مى نويسد، مانند آن چه از برايش مى نوشت، اگر آن را به عمل مى آورد. به درستى كه خدا صاحب وسعت و كرم است».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از على بن اسباط، از محمد بن اسحاق بن حسين بن عمرو، از حسن بن ابان، از ابوبصير كه گفت: سؤال كردم از امام جعفر صادق عليه السلام از حد و اندازه عبادتى كه هرگاه فاعل آن، آن را به فعل آورد، آن چه بايد به جا آورده است. فرمود كه:«حسن نيّت در طاعت».

على بن ابراهيم، از پدرش، از قاسم بن محمد، از منقرى، از احمد بن يونس، از ابوهاشم روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود:«جز اين نيست كه اهل جهنّم در جهنّم مخلّد مى باشند؛ زيرا كه نيّت هاى ايشان در دار دنيا اين بود كه اگر در دنيا مخلّد باشند، هميشه خدا را نافرمانى كنند. و جز اين نيست كه اهل بهشت در بهشت مخلّد مى باشند؛ زيرا كه نيّت هاى ايشان در دنيا اين بود كه اگر در آن باقى باشند، هميشه خدا را اطاعت كنند؛ پس به سبب نيّت ها، اين جماعت و آن جماعت در ثواب و عقابِ بهشت و دوزخ مخلّد شده اند». بعد از آن قول خداى ـ تعالى ـ را تلاوت فرمود كه: «قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلى شاكِلَتِهِ» ۱ و فرمود: «يعنى هر كسى عمل مى كند بر نيّت خويش».