باب

حسين بن محمد اشعرى، از معلىّ بن محمد، از حسن بن على وشّاء، از عاصم بن حميد، از ابوعبيده، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«به درستى كه خداى عز و جل مى فرمايد كه: سوگند ياد مى كنم به عزّت و جلال و بزرگى و برترى و رفعت مكان خويش، كه هيچ بنده اى خواهش و امر مرا بر خواهش خود برنگزيند، مگر آنكه پيشه اى او را بر او به قدر كفاف قرار دهم، و چنان كنم كه از براى قوت او بس باشد. و روزى او را در ضمن آسمان ها و زمين قرار دهم، يا آنها را ضامن روزى او گردانم، و از برايش از پس تجارت هر تاجرى باشم». و ظاهر اين است كه مراد اين باشد كه، آن چه به هر تاجرى مى رسد از نفع، به او مى رسانم.

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن محبوب، از علاء بن رزين، از ابن سنان، از ابوحمزه، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«خداى عز و جل فرموده است كه: سوگند ياد مى كنم به عزّت و جلال و بزرگى و نيكويى و زيبايى و برترى رفعت خويش، كه هيچ بنده مؤمنى خواهش مرا بر خواهش خويش برنگزيند در باب چيزى از امر دنيا، مگر آنكه بى نيازى او را در خودش قرار دهم، كه به هيچ كس احتياج نداشته باشد، و همّت او را در امر آخرتش مقصود گردانم، كه مشغول و مبتلى به امور دنيا نباشد، و روزى او را در ضمن آسمان ها و زمين قرارداد كنم، كه از هر جا به او برسد، و از برايش از پس تجارت هر تاجرى باشم» به آن معنى كه در حديث پيش گذشت.