باب در بيان قناعت

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن سنان، از عمّار بن مروان، از زيد شحّام، از عمرو بن هلال روايت كرده است كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام فرمود كه:«بپرهيز از آنكه ديده ات بنگرد به كسى كه از تو بالاتر است. و كافى است آن چه خداى عز و جل به پيغمبر خود صلى الله عليه و آله فرموده كه: و «لا تُعْجِبكَ اَمْوالُهُمْ وَلا اَوْلادُهُمْ» ۱ (و در قرآن (فَلا) با فاء است، و در موضعى كه با واو است، (وَ اَوْلادُهُمْ)، بدون لا است) يعنى: «پس بايد كه متعجّب نسازد تو را و به شگفت نياورد مال هاى ايشان ـ يعنى منافقان ـ، و نه فرزندان ايشان». و فرمود كه: «ولا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ اِلى ما مَتَّعْنا بِهِ أَزْواجا مِنْهُمْ زَهْرَةَ الحَيوةِ الدُّنْيا» ۲؛ يعنى: «و باز مگشا نظر هر دو چشم خود را به

محمد بن يحيى، از محمد بن حسين، از عبدالرحمان بن محمد اسدى، از سالم بن مكرّم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«حال مردى از اصحاب پيغمبر صلى الله عليه و آله بسيار سخت و پريشان شد. زن آن مرد به وى گفت كه: كاش به خدمت رسول خدا صلى الله عليه و آله مى رفتى و از آن حضرت چيزى طلب مى كردى! پس آن مرد به خدمت پيغمبر صلى الله عليه و آله آمد، و چون پيغمبر صلى الله عليه و آله او را ديد، فرمود كه: هر كه از ما چيزى خواهد، به او مى دهيم، و هر كه بى نيازى جويد، خدا او را بى نياز گرداند. آن مرد گفت كه: از اين سخن غير مرا قصد ندارد و مقصود آن حضرت منم. بعد از آن، به سوى زنش برگشت و او را اعلام كرد. زنش گفت كه: رسول خدا صلى الله عليه و آله انسان است؛ يعنى معلوم نيست كه اين امر را بداند؛