حدیث دربارهباب در بيان عجب و از خود خوش آمدن

عَنْهُ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جَنَاحٍ، عَنْ أَخِيهِ أَبِي عَامِرٍ، عَنْ رَجُلٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«مَنْ دَخَلَهُ الْعُجْبُ هَلَكَ».

از او، از سعيد بن جناح، از برادرش ابو عامر، از مردى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود:«هر كه عجب در او داخل شود، هلاك مى شود».

کلیدواژه‌ها 5 کتاب ایمان و کفر باب در بیان عجب و از خود خوش آمدن

احادیث دیگر این موضوع

محمد بن يحيى، از محمد بن احمد، از بعضى اصحاب خويش، از نهدى، از يزيد بن اسحاق شعر، از عبد اللّه بن منذر، از عبداللّه بن بكير روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:«هيچ كس تكبّر نمى كند، مگر به جهت خوارى كه آن را در خويش مى يابد».

و در حديث ديگر از امام جعفر صادق عليه السلام چنين روايت است كه فرمود:«هيچ مردى تكبّر يا گردنكشى نمى كند، مگر به جهت خوارى كه آن را در خويش يافته است».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن اسباط، از مردى از اصحاب ما از اهل خراسان، از فرزندان ابراهيم بن سيّار روايت كرده كه آن را مرفوع ساخته از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«به درستى كه خدا دانست كه گناه از براى مؤمن، از عجب بهتر است. و اگر اين نبود، هيچ مؤمنى هرگز به گناهى مبتلى نمى شد».

على بن ابراهيم، از پدرش، از على بن اسباط، از احمد بن عمر حلّال، از على بن سويد، از امام موسى كاظم عليه السلام روايت كرده است كه گفت: آن حضرت را سؤال كردم از عجبى كه عمل را تباه مى گرداند. فرمود كه:«عجب، چندين درجه است. از جمله آنها اين است كه بدى كردار بنده از برايش آراسته شود. پس آن را خوب و نيكو بيند و او را به شگفت آورد، و چنان پندارد كه كار نيكو مى كند. و از جمله آنها اين است كه بنده به پروردگار خويش ايمان مى آورد. پس بر خداى عز و جل منّت مى گذارد، و خدا را بر او منّت است» (در باب ايمان).

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از عبد الرحمان بن حجّاح، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«به درستى كه مردى مرتكب گناهى مى شود، و بعد بر آن نادم و پشيمان مى گردد و عمل خيرى را به جا مى آورد. پس آن عمل، او را شاد و خوشحال مى گرداند، و به اين سبب حالش پست تر مى شود از حالت وقت پشيمانى كه بعد از گناه از برايش به هم مى رسد. پس هر آينه اگر بر حالت وقت ندامت باشد، از برايش بهتر است، از آن عجبى كه در او داخل شده است».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از نضر بن قرواش از اسحاق بن عمّار از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«عالمى به نزد عابدى آمد و به او گفت كه: نمازت چگونه است؟ عابد گفت كه: مثل من، از نمازش پرسيده مى شود، و من مدّت چندين سال است كه خداى ـ تعالى ـ را عبادت مى كنم؟! عالم گفت كه: گريه ات چون است؟ گفت: مى گريم، تا آنكه قطرات اشك چشمم روان مى شود. عالم به عابد گفت: به درستى كه خنده تو با آنكه ترسان باشى، از گريه ات بهتر است، در حالى كه به عمل خويش بنازى و هيچ ترس نداشته باشى. به درستى كه آنكه مى نازد (به عمل خويش)، چيزى از عملش بالا نمى رود».

از او، از احمد بن محمد، از احمد بن ابى داود، از بعضى از اصحاب ما، از امام محمد باقر يا امام جعفر صادق عليهماالسلامروايت است كه فرمود:«دو مرد داخل مسجد مى شوند، يكى از آنها عابد و ديگرى فاسق؛ پس از مسجد بيرون مى آيند و فاسق، صدّيق و عابد، فاسق باشد. و علّت اين، آن است كه عابد در مسجد داخل مى شود، در حالتى كه به عبادت خويش صاحب ناز و كرشمه است و به آن مى نازد؛ پس همه انديشه اش در آن است. و انديشه فاسق، در اظهار پشيمانى است بر نافرمانى خويش، و از خداى عز و جل طلب آمرزش مى كند، از آنچه كرده از گناهان» و احتمال دارد كه اين حديث خبر باشد از آنچه در سابق اتفّاق افتاده كه، آن دو كس با حالت خويش داخل مسجد شدند و شد، آنچه شد. و اوّل حديث، ظاهر در اين معنى است، چنان كه آخر آن، ظاهر است در آن چه گذشت. (مترجم).

على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس، از عبد الرحمان بن حجّاج روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: مردى عملى مى كند و او بسيار ترسان است. بعد از آن، چيزى از كار نيك را به عمل مى آورد، و گويا عجب به آن، در او داخل مى شود. و فرمود كه:«آن كس، در حالت اوّلش كه ترسان است، حالش بهتر است از حالى كه در حال عجب خويش دارد».