حدیث دربارهباب در بيان مؤمن و علامات و صفات او
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عِيسى، عَنْ سَمَاعَةَ بْنِ مِهْرَانَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ: قَالَ:«مَنْ عَامَلَ النَّاسَ فَلَمْ يَظْلِمْهُمْ، وَحَدَّثَهُمْ فَلَمْ يَكْذِبْهُمْ، وَوَعَدَهُمْ فَلَمْ يُخْلِفْهُمْ، كَانَ مِمَّنْ حُرِّمَتْ غِيبَتُهُ، وَكَمَلَتْ مُرُوءَتُهُ، وَظَهَرَ عَدْلُهُ، وَوَجَبَتْ أُخُوَّتُهُ».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عيسى، از سماعة بن مهران، از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت: آن حضرت فرمود كه:«هر كه با مردم معامله كند و بر ايشان ستم نكند، و ايشان را خبر دهد و به ايشان دروغ نگويد، و به ايشان وعده كند و با ايشان خلف وعده ننمايد، از آنها خواهد بود كه غيبت ايشان حرام است، و مروّت و جوانمردى ايشان تمام، و عدالت ايشان ظاهر، و برادرى با ايشان واجب و لازم است».