حدیث دربارهباب در بيان مذمّت دنيا و بى رغبتى در آن

عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ يَحْيى، عَنْ جَدِّهِ الْحَسَنِ بْنِ رَاشِدٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«قَالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: مَا لِي وَلِلدُّنْيَا، إِنَّمَا مَثَلِي وَمَثَلُهَا كَمَثَلِ الرَّاكِبِ، رُفِعَتْ لَهُ شَجَرَةٌ فِي يَوْمٍ صَائِفٍ، فَقَالَ تَحْتَهَا، ثُمَّ رَاحَ وَتَرَكَهَا».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از قاسم بن يحيى، از جدّش حسن بن راشد، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: مرا با دنيا چه كار؟! و من و دنيا با هم چه مناسبت داريم؟! جز اين نيست كه داستان من چون داستان سواره اى است كه در روز بسيار گرمى درختى از برايش نمودار شود؛ پس در زير آن درخت قيلوله كند، بعد از آن برود و آن درخت را وا گذارد».

کلیدواژه‌ها 5 کتاب ایمان و کفر باب در بیان مذمت دنیا و بی رغبتی در آن

احادیث دیگر این موضوع

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسن بن محبوب، از هيثم بن واقد حريرى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«هر كه در دنيا رغبت نداشته باشد، خدا حكمت را در دل او ثابت گرداند، و زبانش را به آن گويا نمايد، و او را به عيب هاى دنيا و درد و دواى آن بينا سازد، و او را سالم از دنيا بيرون برد به سوى دارالسّلام». يعنى خانه اى كه هيچ آفت در آن نيست، يا خانه اى كه تحيّت آن سلام است، چه تحيّت خدا و تحيّت فرشتگان بر اهل آن، يا تحيّت بهشتيان به يكديگر سلام است، يا مراد خانه خدا است، و مقصود از همه بهشت است، و اضافه آن به سوى خدا به جهت تعظيم آن است، چنان كه در دنيا خانه كعبه معظّم و ساير مساجد را بيت اللّه مى گويند. (مترجم)

على بن ابراهيم، از پدرش و على بن محمد قاسانى هر دو، از قاسم بن محمد، از سليمان بن داود منقرى، از حفص بن غياث، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى فرمود:«خدا همه خير و خوبى را در خانه اى قرار داد و كليد آن خانه را به بى رغبتى در دنيا ساخت». بعد از آن فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: مرد شيرينى ايمان را در دل خويش نمى يابد، تا آنكه پروا نداشته باشد، هر كه دنيا را بخورد و از آن منتفع گردد». بعد از آن حضرت صادق عليه السلام فرمود كه: «حرام است بر دل هاى شما كه شيرينى ايمان را بشناسد، تا آنكه در دنيا بى رغبت شود».

على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس، از ابوايّوب خزّاز، از ابوحمزه، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود: به درستى كه از جمله اخلاقى كه بر دين بيشتر اعانت مى كند، بى رغبتى در دنيا است».

على بن ابراهيم روايت كرده است، از پدرش و على بن محمد، از قاسم بن محمد، از سليمان بن داود منقرى، از على بن هاشم بن يزيد، از پدرش كه مردى از حضرت على بن الحسين عليهماالسلامسؤال كرد از زهد و بى رغبتى در دنيا. فرمود كه:«زهد ده چيز است؛ پس درجه بلندتر زهد پارسايى است، و درجه بلندتر پارسايى، پست تر درجه يقين است. و درجه بلندتر يقين، پست تر درجات رضا است. بدان و آگاه باش! كه زهد در يك آيه از كتاب خداى عز و جل مذكور است و آن اين است كه: «لِكَيْلا تَاْسَوْا عَلى ما فاتَكُمْ وَلا تَفْرَحُوا بِما اتاكُمْ» » حديد، 23. تا بر آنچه از دستتان رفته غم مخوريد و به آنچه به شما رسيده شادى مكنيد. و ترجمه آيه مذكور شد. و در باب «رضا به قضاى خدا» نظير اين حديث مذكور شد، با اختلاف در متن و سند. (مترجم)

و به همين اسناد، از منقرى، از سفيان بن عيينه روايت است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام و آن حضرت مى فرمود كه:«هر دلى كه شك يا شرك در آن باشد، ساقط و افتاده است. و جز اين نيست كه به زهد اين را اراده كردند، كه دل هاى ايشان فارغ باشد از براى امور آخرت».

على، از پدرش، از ابن محبوب، از علاء بن رزين، از محمد بن مسلم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود كه: نشانه آنكه در ثواب آخرت رغبت دارد، بى رغبتى او است در آرايش و به جهت دنياى شتابان كه مال و منال است. و بدانيد كه بى رغبتى آنكه در اين دنيا رغبت ندارد، او را كم نمى كند از آن چه خداى عز و جلاز برايش در آن تقسيم فرموده، و اگرچه بى رغبت باشد. و به درستى كه حرصِ صاحب حرص بر آرايش و به جهت دنياى شتابان، او را زياد نمى كند در آن، و هر چند كه حرص داشته باشد؛ پس مغبون و گول خورده كسى است كه از بهره آخرت خويش محروم و بى بهره باشد».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن يحيى خثعمى، از طلحة بن زيد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«چيزى از دنيا رسول خدا صلى الله عليه و آله را به شگفت نياورد و از آن خوشش نيامد، مگر آنكه در آن، گرسنه و ترسان باشد».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از قاسم بن يحيى، از جدّش حسن بن راشد، از عبداللّه بن سنان، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«پيغمبر صلى الله عليه و آله بيرون آمد و اندوهناك بود؛ پس فرشته اى به خدمت آن حضرت آمد و با او كليدهاى همه خزينه هاى زمين بود. و عرض كرد كه: يا محمد! اينها كليدهاى خزينه هاى دنيا است. پروردگارت با تو مى فرمايد كه: خزينه ها را بگشا و آن چه خواسته باشى از آنها فراگير، بى آنكه چيزى را در نزد من كم كند. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: دنيا خانه كسى است كه خانه ندارد، و آن را جمع مى كند، كسى كه عقل ندارد. فرشته عرض كرد كه: سوگند به آن خدايى كه تو را به راستى و درستى به پيغمبرى مبعوث گردانيده، كه من شنيدم از فرشته اى كه اين سخن را مى گفت در آسمان چهارم، در هنگامى كه اين كليدها به من عطا شد».