حدیث دربارهباب در بيان راستگويى و اداى امانت

عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ، عَنِ ابْنِ أَبِي نَجْرَانَ، عَنْ مُثَنًّى الْحَنَّاطِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«مَنْ صَدَقَ لِسَانُهُ زَكى عَمَلُهُ».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد، از ابن ابى نجران، از مثنّى حنّاط، از محمد بن مسلم، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«هر كه زبانش راست گويد، عملش پاكيزه باشد».

کلیدواژه‌ها 5 کتاب ایمان و کفر باب در بیان راستگویی و ادای امانت

احادیث دیگر این موضوع

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از حسين بن ابى العلا، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«به درستى كه خداى عز و جل هيچ پيغمبرى را مبعوث نگردانيده، مگر با راستگويى در خبر، و اداى امانت به سوى نيكوكار و بدكارِ نابكار».

از او، از عثمان بن عيسى، از اسحاق بن عمّاد و غير او، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود:«به نماز و روزه ايشان فريفته مشويد؛ زيرا كه مرد بسا است كه به نماز و روزه حريص شده، به مرتبه اى كه اگر آن را ترك كند، غمگين مى شود و مى رمد، وليكن ايشان را آزمايش كنيد، در نزد راستى در خبر و اداى امانت».

محمد بن يحيى، از محمد بن حسين، از موسى بن سعدان، از عبداللّه بن قاسم، از عمرو بن ابى المقدام روايت كرده است كه گفت: در اوّل مرتبه اى كه بر امام محمد باقر عليه السلام داخل شدم به من فرمود كه:«راستگويى را پيش از حديث بياموزيد».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسن بن محبوب، از ابوكهمس روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: عبداللّه بن ابى يعفور تو را سلام مى رساند. فرمود:«و سلام بر او و بر تو باد. هرگاه به نزد عبداللّه بيايى، سلام مرا به او برسان و به او بگو كه: جعفر بن محمد به تو مى گويد كه: نظر كن به آن چه على عليه السلام به آن رسيد در نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله، و از آن دست برمدار؛ زيرا كه على عليه السلام نرسيد به آن چه رسيد در نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله، مگر به راستى خبر و اداى امانت».

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از ابواسماعيل بصرى، از فضيل بن يسار روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:«اى فضيل! به درستى كه راستگو، اوّل كسى كه او را تصديق مى كند، خداى عز و جل است كه مى داند كه او راستگو است، و نفس او را تصديق مى كند و مى داند كه او راستگو است».

ابن ابى عمير، از منصور بن حازم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«اسماعيل ناميده نشد به صادق الوعد ـ يعنى راست وعده ـ، مگر از براى آنكه با كسى وعده كرد در جايى، و يك سال او را انتظار كشيد؛ پس خداى عز و جل او را صادق الوعد ناميد. بعد از آن، آن مرد به نزد اسماعيل آمد. اسماعيل به او گفت كه: در عرض اين مدّت پيوسته منتظر تو بودم». (و مراد از اين اسماعيل، اسماعيل بن حزقيل است. و قصّه او در سوره مريم مذكور است).

ابوعلى اشعرى، از محمد بن سالم، از احمد بن نضر خزّاز، از جدّش ربيع بن سعد روايت كرده است كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام به من فرمود كه:«اى ربيع! به درستى كه مرد پيوسته راست مى گويد، تا به مرتبه اى كه خدا او را صدّيق مى نويسد».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از وشّاء از على بن ابى حمزه، از ابوبصير كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«به درستى كه بنده پيوسته راست مى گويد، تا آنكه در نزد خدا از جمله راست گويان نوشته مى شود، و پيوسته دروغ مى گويد، تا آنكه در نزد خدا از جمله دروغ گويان نوشته مى شود؛ پس هرگاه راست گويد، خداى عز و جلمى فرمايد كه: راست گفت و نيكوكار شد، و چون دروغ گويد، خداى عز و جل مى فرمايد كه: دروغ گفت و نابكار شد».