حدیث دربارهباب در بيان شكر

حُمَيْدُ بْنُ زِيَادٍ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ سَمَاعَةَ، عَنْ غَيْرِ وَاحِدٍ، عَنْ أَبَانِ بْنِ عُثْمَانَ، عَنْ حَفْصٍ الْكُنَاسِيِّ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«مَا مِنْ عَبْدٍ يَرى مُبْتَلًى، فَيَقُولُ: الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِي عَدَلَ عَنِّي مَا ابْتَلَاكَ بِهِ، وَفَضَّلَنِي عَلَيْكَ بِالْعَافِيَةِ، اللَّهُمَّ عَافِنِي مِمَّا ابْتَلَيْتَهُ بِهِ إِلَا لَمْ يُبْتَلَ بِذلِكَ الْبَلَاءِ».

حميد بن زياد، از حسن بن محمد بن سماعه، از چندين نفر، از اَبان بن عثمان، از حفص كناسى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«هيچ بنده اى نيست كه مبتلايى را ببيند، پس بگويد كه: اَلْحَمْدُلِلّهِ الَّذى عَدَلَ عَنّى مَا ابْتَلاكَ بِهِ وَفَضَّلَنى عَلَيْكَ بِالْعافِيَةِ اَللّهُمَّ عافِنى مِمَّا ابْتَلَيَتَهُ بِهِ، مگر اينكه هرگز به آن بلاء مبتلى نشود». و ترجمه دعا اين است كه: «حمد از براى خدايى كه گردانيده از من، آن چه را كه تو را به آن مبتلى ساخته و آزموده، و مرا بر تو زيادتى داده به عافيت و سلامتى. بار خدايا! هميشه مرا عافيت بخش، از آن چه او را به آن مبتلى گردانيده اى».

کلیدواژه‌ها 5 کتاب ایمان و کفر باب در بیان شکر

احادیث دیگر این موضوع

على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: از براى صاحب طعامِ شاكر است از اجر، مانند اجر روزه دارى كه مزد خويش را از خدا طلبد. و از براى صاحب عافيتِ شاكر است از اجر، مانند اجر مبتلى و صاحب مصيبتى كه صابر باشد. و از براى عطاكننده ى شاكر است از اجر، مانند اجر محروم و بى بهره اى كه قانع باشد».

و به همين اسناد روايت است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: خدا بر هيچ بنده اى درِ شكر را نگشود، كه درِ زيادتى را از او پوشيده داشته باشد».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از جعفر بن محمد بغدادى، از عبداللّه بن اسحاق جعفرى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«در تورات نوشته است كه شكر كن، هر كه را كه بر تو انعام كرده، و انعام كن، بر هر كه تو را شكر كرده؛ زيرا كه نعمت ها را زوالى نيست، چون شكر آن گفته شود، و آنها را بقايى نيست، چون كفران شود. و شكر باعث زيادتى است در نعمت ها، و موجب ايمنى است از تغيّر حال و انتقال آن از صلاح به سوى تباهى».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن ابى عبداللّه، از محمد بن على، از على بن اسباط، از يعقوب بن سالم، از مردى، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«از براى صاحب عافيتِ شاكر است از اجر، مانند آن چه از براى مبتلاى صابر است. و از براى عطاكننده ى شاكر است از اجر، مانند اجر بى بهره اى كه قانع باشد».

از او، از احمد بن محمد بن ابى نصر، از داود بن حصين، از فضل بقباق روايت است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از قول خداى عز و جل «وَأَمّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ» ضُحى، 11. فرمود كه:«حديث كن به نعمتِ آنكه بر تو انعام فرموده، به آن چه تو را زيادتى داده و به تو عطا فرموده و با تو احسان نموده». بعد از آن فرمود كه: «پس پيغمبر به دين خود و به آن چه خدا او را عطا فرموده، و به آن چه به آن بر او انعام نموده بود، حديث كرده [است]».

حميد بن زياد، از حسن بن محمد بن سماعه، از وهيب بن حفص، از ابوبصير، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله در نزد عايشه بود در شبِ نوبتش؛ پس عايشه عرض كرد كه: يا رسول اللّه! چرا نفس خود را به تعب مى اندازى و حال آنكه از برايت آمرزيده شده، آن چه پيش گذشت از گناهان تو و آن چه بعد از اين باشد. فرمود كه: اى عايشه! آيا بنده اى شاكر نباشم». و حضرت فرمود كه: «رسول خدا صلى الله عليه و آله بر اطراف انگشتان پاهاى خويش مى ايستاد و به عبادت قيام مى فرمود؛ پس خداى ـ سبحانه و تعالى ـ اين آيه را فرو فرستاد كه: «طه * ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرانَ لِتَشْقى» طه، 1 و 2.؛ يعنى: «اى طه! ـ يا اى ماه شب چهارده!، يا سوگند به چهارده معصوم!، يا به طهارت ايشان!، يا اى محمد! ـ كف پاهاى خود را بر زمين گذار، كه ما فرو نفرستاديم بر تو قرآن را، از براى آنكه تو در رنج افتى».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از ابن فضّال، از حسن بن جهم، از ابواليقظان، از عبيداللّه بن وليد كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«سه چيز است كه به او، وجود آنها چيزى زيان نمى رساند: يكى دعا در نزد اندوه؛ و ديگرى طلب آمرزش در نزد گناه؛ و سيم شكر در نزد نعمت».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد، از يحيى بن مبارك، از عبداللّه بن جبله، از معاوية بن وهب، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«هر كه شكر به او عطا شود، زيادتى به او عطا مى شود. خداى عز و جل مى فرمايد كه: «لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَاَزيدَنَّكُمْ» إبراهيم، 7.؛ يعنى: «هر آينه اگر شكر كنيد، البتّه نعمت شما را مى افزايم». و همين حديث در باب تفويض و توكّل گذشت و در آنجا جزو حديث بود. (مترجم)