حدیث دربارهباب در بيان صبر و شكيبايى
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ، عَنْ عَمَّارِ بْنِ مَرْوَانَ، عَنْ سَمَاعَةَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«إِنَّ اللّهَ ـ عَزَّ وَجَلَّ ـ أَنْعَمَ عَلى قَوْمٍ، فَلَمْ يَشْكُرُوا، فَصَارَتْ عَلَيْهِمْ وَبَالًا، وَابْتَلى قَوْماً بِالْمَصَائِبِ، فَصَبَرُوا، فَصَارَتْ عَلَيْهِمْ نِعْمَةً».
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن سنان، از عمّار بن مروان، از سماعة، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«خداى عز و جل بر گروهى انعام مى فرمايد و شكر نمى كنند، و آن نعمت بر ايشان وبال مى شود، و قومى را به مصيبت ها مبتلى مى گرداند و صبر مى كند، و آن مصيبت بر ايشان نعمت مى شود».