حدیث دربارهباب در بيان ورع و پارسايى
الْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سَالِمٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حَمْزَةَ الْعَلَوِيِّ، قَالَ: أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللّهِ بْنُ عَلِيٍّ، عَنْ أَبِي الْحَسَنِ الْأَوَّلِ عليه السلام، قَالَ:«كَثِيراً مَا كُنْتُ أَسْمَعُ أَبِي يَقُولُ: لَيْسَ مِنْ شِيعَتِنَا مَنْ لَا تَتَحَدَّثُ الْمُخَدَّرَاتُ بِوَرَعِهِ فِي خُدُورِهِنَّ، وَلَيْسَ مِنْ أَوْلِيَائِنَا مَنْ هُوَ فِي قَرْيَةٍ ـ فِيهَا عَشَرَةُ آلَافِ رَجُلٍ ـ فِيهِمْ مِنْ خَلْقِ اللّهِ أَوْرَعُ مِنْهُ».
حسين بن محمد، از على بن محمد بن سعد، از محمد بن مسلم، از محمد بن حمزه علوى روايت كرده است كه گفت: خبر داد مرا عبيداللّه بن على از امام موسى كاظم عليه السلام كه فرمود:«بسيارى از اوقات از پدرم عليه السلام مى شنيدم كه مى فرمود: از شيعه ما نيست هر كه زنان مخدّره كه در پس پرده نشسته اند، در پرده هاى خويش، به پارسايى او، با يكديگر سخن نگويند». (و اين كنايه است از انتشار پارسايى؛ زيرا كه زنان پرده نشين تا چيزى مشهور نشود به آن اطّلاع به هم نمى رسانند، به خلاف زنان برزه ۱ و مردان)، تتمّه حديث: «و از دوستانِ ما نيست هر كه در ده يا شهرى باشد، كه ده هزار مرد در آن باشند، و در ميان ايشان خلقى از براى خدا باشد كه از او پارساتر باشد».
۱.يعنى زنانى كه به كوى و برزن مى آيند.