حدیث دربارهباب در بيان ورع و پارسايى

عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنِ ابْنِ فَضَّالٍ، عَنْ أَبِي جَمِيلَةَ، عَنِ ابْنِ أَبِي يَعْفُورٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«لَا يَنْفَعُ اجْتِهَادٌ لَا وَرَعَ فِيهِ».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از ابن فضّال، از ابوجميله از ابن ابى يعفور، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«سعى اى كه هيچ پارسايى در آن نباشد، نفع نمى بخشد».

کلیدواژه‌ها 5 کتاب ایمان و کفر باب در بیان ورع و پارسایی

احادیث دیگر این موضوع

حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از ابوداود مسترق، از محسن ميثمى، از يعقوب بن شعيب روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«خدا هيچ بنده اى را از خوارى گناهان به سوى عزّتِ تقوى نقل نفرموده، مگر آنكه بى مال او را غنى گردانيده، و بى عشيره و قبيله او را عزيز و غالب ساخته، و بى انسانى او را انيس و مونس داده است».

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از ابوالمعزا، از زيد شحّام، از عمرو بن سعيد بن هلال ثقفى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: به آن حضرت عرض كردم كه: من تو را ملاقات نمى كنم، مگر در چند سال يكبار؛ پس مرا به چيزى خبر ده، كه آن را بگيرم و به آن عمل كنم. فرمود:«وصيّت مى كنم تو را به پرهيز كردن از عذاب خدا، و پارسايى و سعى و كوشش در طاعت. و بدان كه سعى اى كه هيچ پارسايى در آن نباشد، نفع نمى بخشد».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از حسن بن محبوب، از حديد بن حكيم روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«از خدا بپرهيزيد، و دين خويش را به پارسايى محافظت كنيد».

ابوعلى اشعرى، از محمد بن عبدالجبّار، از صفوان بن يحيى، از يزيد بن خليفه روايت كرده است كه گفت: حضرت صادق عليه السلام ما را موعظه فرمود و پند داد، و به چيزى چند امر نمود، و ما را در دنيا بى رغبت گردانيد. بعد از آن فرمود:«بر شما باد به پارسايى؛ زيرا كه به آن چه در نزد خدا است نمى توان رسيد، مگر به پارسايى».

از او، از پدرش، از فضالة بن ايّوب، از حسن بن زياد صيقل، از فضيل بن يسار روايت كرده است كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام فرمود:«به درستى كه سخت ترين عبادت ها، پارسايى كردن است».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از احمد بن اسماعيل بن بزيع، از حنان بن سدير روايت كرده است كه گفت: ابوالصّبّاح كنانى به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كرد كه: در بابِ تو از مردم چه مى كشيم. حضرت صادق عليه السلام فرمود كه:«چيست آن چه در خصوصِ من از مردم مى كشى؟» عرض كرد كه: پيوسته در ميان ما و مردى از ايشان سخنى واقع مى شود؛ پس مى گويد كه: جعفرىِّ خبيث است ـ يعنى مردى است پليد، از اصحاب جعفر بن محمد ـ. حضرت فرمود كه: «مردم شما را به من سرزنش مى كنند؟» ابوالصّبّاح به آن حضرت عرض كرد: آرى. فرمود: «به خدا سوگند كه آنكه جعفر را پيروى مى كند از شما، بسيار كم است. جز اين نيست كه اصحابِ من كسانى هستند كه پارسايى ايشان سخت باشد، و از براى آفريدگار خويش عمل كنند و ثواب او را اميد داشته باشند، اين گروهند كه اصحاب من اند».

حنان بن سدير، از ابوساره غزّال، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«خداى عز و جل فرموده است كه: اى فرزند آدم! آن چه را كه من بر تو حرام گردانيده ام اجتناب كن، تا از جمله پارساترين مردمان باشى».

على بن ابراهيم روايت كرده است، از پدرش و على بن محمد، از قاسم بن محمد، از سليمان منقرى، از جعفر بن غياث كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كرد از پارساى از مردم كه آن كيست؟ فرمود كه:«آنكه از محرّماتِ خداى عز و جل پارسايى ورزد».