باب ديگر از قبيل باب سابق
4 حدیث
أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مُوسى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ عُمَرَ، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبَانٍ، عَنْ شِهَابٍ، قَالَ:
سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللّهِ عليه السلام يَقُولُ:«لَوْ عَلِمَ النَّاسُ كَيْفَ خَلَقَ اللّهُ ـ تَبَارَكَ وَتَعَالى ـ هذَا الْخَلْقَ، لَمْ يَلُمْ أَحَدٌ أَحَداً».
فَقُلْتُ: أَصْلَحَكَ اللّهُ، فَكَيْفَ ذَاكَ؟
فَقَالَ: «إِنَّ اللّهَ ـ تَبَارَكَ وَتَعَالى ـ خَلَقَ أَجْزَاءً بَلَغَ بِهَا تِسْعَةً وَأَرْبَعِينَ جُزْءاً، ثُمَّ جَعَلَ الْأَجْزَاءَ أَعْشَاراً، فَجَعَلَ الْجُزْءَ عَشْرَةَ أَعْشَارٍ، ثُمَّ قَسَمَهُ بَيْنَ الْخَلْقِ، فَجَعَلَ فِي رَجُلٍ عُشْرَ جُزْءٍ، وَفِي آخَرَ عُشْرَيْ جُزْءٍ حَتّى بَلَغَ بِهِ جُزْءاً تَامّاً، وَفِي آخَرَ جُزْءاً وَعُشْرَ جُزْءٍ، وَ
احمد بن محمد، از حسن بن موسى، از احمد بن عمر، از يحيى بن ابان، از شهاب روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«اگر مردم مى دانستند كه خداى ـ تبارك و تعالى ـ اين خلق را چگونه آفريد، هيچ كس كسى را ملامت و سرزنش نمى نمود». عرض كردم: خدا تو را با صلاح آورده، اين امر چگونه بوده است؟ فرمود: «خداى ـ تبارك و تعالى ـ ايمان را چند جزء آفريد و آن جزءها را به چهل و نه جزء رسانيد. بعد از آن، آن جزءها را چندين عشر ۱ قرار داد؛ پس هر جزئى را ده عشر گردانيد. بعد از آن، آن را در ميان خلايق تقسيم فرمود. و در مردى عشرى از يك جزء قرار داد، و در ديگرى دو عشر يك جزء، تا آنكه آن را يك جزء تمام رسانيد، و در ديگرى يك جزء و عشرى از جزء، و در ديگرى يك جزء و دو عشر جزء، و در ديگرى يك جزء
۱.. و عُشْر ـ بر وزن قفل ـ، ده يك است.
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَحْمَدَ، عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عُثْمَانَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حَمَّادٍ الْخَزَّازِ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ الْقَرَاطِيسِيِّ، قَالَ:
قَالَ لِي أَبُو عَبْدِ اللّهِ عليه السلام:«يَا عَبْدَ الْعَزِيزِ، إِنَّ الْاءِيمَانَ عَشْرُ دَرَجَاتٍ، بِمَنْزِلَةِ السُّلَّمِ يُصْعَدُ مِنْهُ مِرْقَاةً بَعْدَ مِرْقَاةٍ، فَلَا يَقُولَنَّ صَاحِبُ الِاثْنَيْنِ لِصَاحِبِ الْوَاحِدِ: لَسْتَ عَلى شَيْءٍ حَتّى يَنْتَهِيَ إِلَى الْعَاشِرِ، فَلَا تُسْقِطْ مَنْ هُوَ دُونَكَ؛ فَيُسْقِطَكَ مَنْ هُوَ فَوْقَكَ، وَإِذَا رَأَيْتَ مَنْ هُوَ أَسْفَلُ مِنْكَ بِدَرَجَةٍ، فَارْفَعْهُ إِلَيْكَ بِرِفْقٍ، وَلَا
محمد بن يحيى، از محمد بن احمد، از بعضى از اصحاب خويش، از حسن بن على بن ابى عثمان، از محمد بن عثمان، از محمد بن حمّاد خزَّاز، از عبدالعزيز قراطيسى روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام به من فرمود:«اى عبدالعزيز! به درستى كه ايمان ده پايه است به منزله نردبان ده پايه، كه از آن بالا مى روند پايه به پايه؛ پس بايد كه صاحب دو پايه به صاحب يك پايه نگويد كه تو بر چيزى نيستى كه درست باشد، تا آنكه به پايه دهم منتهى شود؛ پس تو كسى را مينداز كه از تو پست تر باشد، كه آنكه از تو بالاتر است تو را مى اندازد. و هرگاه كسى را ديدى كه از تو پايين تر است به يك درجه، او را به سوى خويش به نرمى و مدارايى بالا آور، و البتّه آنچه را كه طاقت آن ندارد بر او بار مكن، كه او را مى شكنى. و هر كه مؤمنى را بشكند،
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ، عَنِ ابْنِ مُسْكَانَ، عَنْ سَدِيرٍ، قَالَ:
قَالَ لِي أَبُو جَعْفَرٍ عليه السلام:«إِنَّ الْمُؤْمِنِينَ عَلى مَنَازِلَ: مِنْهُمْ عَلى وَاحِدَةٍ، وَمِنْهُمْ عَلَى اثْنَتَيْنِ، وَمِنْهُمْ عَلى ثَلَاثٍ، وَمِنْهُمْ عَلى أَرْبَعٍ، وَمِنْهُمْ عَلى خَمْسٍ، وَمِنْهُمْ عَلى سِتٍّ، وَمِنْهُمْ عَلى سَبْعٍ؛ فَلَوْ ذَهَبْتَ تَحْمِلُ عَلى صَاحِبِ الْوَاحِدَةِ ثِنْتَيْنِ، لَمْ يَقْوَ؛ وَعَلى صَاحِبِ الثِّنْتَيْنِ ثَلَاثاً، لَمْ يَقْوَ؛ وَعَلى صَاحِبِ الثَّلَاثِ أَرْبَعاً، لَمْ يَقْوَ؛ وَعَلى صَاحِبِ الْأَرْبَعِ خَمْساً، لَمْ يَقْوَ؛ وَعَلى صَاحِبِ الْخَمْسِ سِتّاً، لَمْ يَقْوَ؛ وَعَلى صَاحِبِ السِّتِّ سَبْعاً،
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن سنان، از ابن مسكان، از سدير روايت كرده است كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام به من فرمود:«مؤمنان بر منزل هاى مختلفه و مراتب متعدّده قرار دارند. بعضى از ايشان بر يك منزله است، و بعضى ازايشان بر دو منزله، و بعضى ازايشان بر سه منزله، و بعضى ازايشان بر چهار منزله، و بعضى ازايشان بر پنج منزله، و بعضى ازايشان بر شش منزله، و بعضى ازايشان بر هفت منزله؛ پس اگر بروى كه دو منزله را بر صاحب يك منزله بار كنى، نمى تواند كه آن را بردارد، و اگر بروى كه سه منزله را بر صاحب دو منزله بار كنى، نمى تواند بردارد، و اگر بروى كه چهار منزله را بر صاحب سه منزله بار كنى، نمى تواند بردارد، و اگر بروى كه پنج منزله را بر صاحب چهار منزله بار كنى، نمى تواند بردارد، و اگر
عَنْهُ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ، عَنِ الصَّبَّاحِ بْنِ سَيَابَةَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«مَا أَنْتُمْ وَالْبَرَاءَةَ يَبْرَأُ بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ؟ إِنَّ الْمُؤْمِنِينَ بَعْضُهُمْ أَفْضَلُ مِنْ بَعْضٍ، وَبَعْضُهُمْ أَكْثَرُ صَلَاةً مِنْ بَعْضٍ، وَبَعْضُهُمْ أَنْفَذُ بَصَراً مِنْ بَعْضٍ، وَهِيَ الدَّرَجَاتُ».
از او، از على بن حكم، از محمد بن بن سنان، از صبّاح بن سبّابه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود:«شما را با بيزارى چه كار كه از يكديگر بيزارى مى جويد؟! به درستى كه مؤمنان، بعضى ازايشان، از بعضى ديگر بهتر و فاضل تر است. و بعضى ازايشان، نمازش از بعضى ديگر بيشتر. و بعضى ازايشان، چشمش از بعضى ديگر تيزتر است. و اينها درجه هاى مختلفه است».