باب در بيان اينكه ايمان پراكنده و متفرق شده است از براى همه اندام بدن

على بن ابراهيم، از پدرش، از بكر بن صالح، از قاسم بن بريد روايت كرده است كه گفت: حديث كرد ما را ابوعمرو زبيرى، از امام جعفر صادق عليه السلام و گفت: به آن حضرت عرض كردم: اى عالم! مرا خبر ده كه كدام يك از عمل ها در نزد خدا بهتر است. فرمود:«آنچه خدا چيزى را قبول نمى فرمايد، مگر به آن». عرض كردم: آن چه چيز است؟ فرمود: «ايمان به خدايى كه هيچ خدايى غير از او نيست، درجه اش از همه عمل ها بالاتر، و منزلتش از همه آنها بزرگوارتر، و بهره اش از آنها بلندتر است». راوى مى گويد: عرض كردم: آيا مرا خبر نمى دهى از ايمان، كه آيا گفتار و كردار است يا گفتارى است بى كردار؟ فرمود: «ايمان، همه آن كردار است، و گفتار، پاره اى از آن كردار است به چيزى كه از جانب خدا واجب است و در كتاب خدا ظاهر، و نور آن روشن و

بعضى از اصحاب ما، از على بن عبّاس، از على بن يسرّ، از حمادّ بن عثمان يا حمّاد بن عمرو نصيبى روايت كرده است كه گفت: مردى از امام جعفر صادق عليه السلام سؤال نمود و عرض كرد: اى عالم! مرا خبر ده كه كدام يك از عمل ها در نزد خدا بهتر است؟ فرمود:«آنچه خدا هيچ عملى را قبول نمى فرمايد، مگر به آن». سائل عرض كرد: آن چه چيز است؟ فرمود: «ايمان به خدا، كه آن درجه اش از همه عمل ها بالاتر، و بهره اش از آنها بلندتر، و منزله اش از آنها بزرگوارتر است». من عرض كردم: مرا خبر ده از ايمان، كه آيا گفتار و كردار است، يا گفتارى است بى كردار؟ و فرمود: «ايمان، همه آن كردار است، و گفتار، پاره اى از آن كردار است به وجوبى كه از جانب خدا است، و آن را در كتاب خويش بيان فرموده، و نور آن روشن و حجّت آن ثابت است، و كتاب خدا

محمد بن حسن، از بعضى از اصحاب ما، از اشعث بن محمد، از محمد بن حفص بن خارجه روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود، در حالى كه مردى آن حضرت را از قول طائفه مرجئه در كفر و ايمان سؤال نموده و عرض كرده بود كه: ايشان بر ما حجّت مى آورند و استدلال مى كنند و مى گويند كه: چنانچه كافر در نزد ما كافر است، در نزد خدا همچنين مى يابيم مؤمن را كه چون به ايمان خويش اقرار كند، در نزد خدا مؤمن است. فرمود:«سبحان اللّه. چگونه اين دو چيز برابر مى توانند بود، و حال آنكه كفر اقرارى است از بنده؛ پس او را بعد از اقرارش تكليف به شاهد نمى كنند و اين رنج را بر او نمى گذارند. و ايمان ادّعا است، و جائز و ممضى نيست، مگر به شاهد، و شاهدِ اين ادّعا، عمل و نيّت مدّعى است؛ پس هرگاه اين دو