باب در بيان شريعت ها
2 حدیث
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي نَصْرٍ؛ وَ عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ مُحَمَّدٍ الثَّقَفِيِّ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مَرْوَانَ جَمِيعاً، عَنْ أَبَانِ بْنِ عُثْمَانَ، عَمَّنْ ذَكَرَهُ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:إِنَّ اللّهَ ـ تَبَارَكَ وَتَعَالى ـ أَعْطى مُحَمَّداً صلى الله عليه و آله شَرَائِعَ نُوحٍ وَإِبْرَاهِيمَ وَمُوسى وَعِيسى عليهم السلام التَّوْحِيدَ وَالْاءِخْلَاصَ وَخَلْعَ الْأَنْدَادِ، وَالْفِطْرَةَ الْحَنِيفِيَّةَ السَّمْحَةَ، وَ لَا رَهْبَانِيَّةَ، وَلَا سِيَاحَةَ، أَحَلَّ فِيهَا الطَّيِّبَاتِ، وَحَرَّمَ فِيهَا الْخَبَائِثَ، وَوَضَعَ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ
على بن ابراهيم، از پدرش، از احمد بن محمد بن ابى نصر و چند نفر از اصحاب ما، از احمد بن محمد بن خالد، از ابراهيم بن محمد ثقفى، از محمد بن مروان و همه، از ابان بن عثمان، از آنكه او را ذكر كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده اند كه فرمود:
«خداى ـ تبارك و تعالى ـ محمد صلى الله عليه و آله را شريعت هاى نوح و ابراهيم و موسى و عيسى عليهم السلام عطا فرمود، و آنها توحيد است و اخلاص در عمل و انداختن همتايان و شريكان در عبادت، از براى خدا. و خلقت حنيفيه و ملّت مستقيمه، درست و آسان، و رهبانيت و سياحت ۱ در آن نيست.
و چيزهاى پاكيزه را در اين شريعت، مجموعه حلال كرد، و چيزهاى پليد را در آن حرام گردانيد، و بار گرانى را كه بر ايشان بار بود، بر زمين گذاشت، و غل ها و بندها را كه بر ايشان بود،
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عِيسى، عَنْ سَمَاعَةَ بْنِ مِهْرَانَ، قَالَ:
قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام: قَوْلُ اللّهِ عَزَّ وَجَلَّ: «فَاصْبِرْ كَما صَبَرَ أُولُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ» ؟
فَقَالَ:«نُوحٌ وَإِبْرَاهِيمُ وَمُوسى وَعِيسى وَمُحَمَّدٌ صَلَّى اللّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَعَلَيْهِمْ».
قُلْتُ: كَيْفَ صَارُوا أُولِي الْعَزْمِ؟
قَالَ: «لِأَنَّ نُوحاً عليه السلام بُعِثَ بِكِتَابٍ وَشَرِيعَةٍ، وَكُلُّ مَنْ جَاءَ بَعْدَ نُوحٍ أَخَذَ بِكِتَابِ نُوحٍ وَشَرِيعَتِهِ وَمِنْهَاجِهِ حَتّى جَاءَ إِبْرَاهِيمُ عليه السلام بِالصُّحُفِ وَبِعَزِيمَةِ تَرْكِ كِتَابِ نُوحٍ لَا كُفْراً بِهِ، فَكُلُّ نَبِيٍّ جَاءَ بَعْدَ
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عيسى، از سماعة بن مهران كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم و سؤال نمودم در باب قول خداى عز و جل «فَاْصْبِرْ كَما صَبَرَ اُولُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ» ۱؛ يعنى:«پس صبر كن، چنان كه صبر كردند صاحبان عزم و آهنگ از پيغمبران مرسل».
فرمود: «ايشان، نوح و ابراهيم و موسى و عيسى و محمداند ـ صلى اللّه عليه و آله و عليهم ـ». عرض كردم: چگونه ايشان اولوا العزم شده اند؟ فرمود: «زيرا كه نوح مبعوث شد با كتاب و شريعتى، و هر كه بعد از نوح عليه السلام آمد، به كتاب و شريعت و طريقه نوح عمل كرد، تا آنكه حضرت ابراهيم عليه السلام با صحيف ها [كتاب ها] و عزيمت آمد. ۲ و بعد از آنكه آمد، كتاب نوح را وا گذاشت، نه از روى