باب در بيان ستون هاى دين اسلام

على بن ابراهيم روايت كرده است، ازپدرش و عبداللّه بن صلت هر دو، از حمّاد بن عيسى، از حريز بن عبداللّه، از زراره، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود:«دين اسلام بر پنج چيز بنا شده: بر نماز و زكات و حجّ و روزه و ولايت اهل بيت». زراره مى گويد: عرض كردم: چه چيز از اينها بهتر است؟ فرمود: «ولايت از همه بهتر و فاضل تر است؛ زيرا كه ولايت، كليد آنها است، و والى كه صاحب ولايت است، دليل است بر آنها». عرض كردم: بعد از آن، آنچه در پى آن درمى آيد و تالى آن است در فضيلت، چيست؟ فرمود: «نماز. به درستى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: نماز، ستون دين شما است». و زراره مى گويد: عرض كردم: بعد از آن، آنچه تالى ولايت و نماز است در فضيلت، چه چيز است؟ فرمود: «زكات؛ زيرا كه خدا آن را به نماز پيوسته

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از صفوان بن يحيى، از عيسى بن سرّى ـ يعنى ابو اليسع ـ روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم: مرا خبر ده به ستون هاى دين اسلام كه كسى را نمى رسد كه از شناختن چيزى از آنها كوتاهى كند، و آنچه هر كس از شناختن چيزى از آن كوتاهى كند، دينش بر او تباه شود، و عملش از او مقبول نگردد. و هر كه آنها را بشناسد و به آنها عمل كند، دينش از برايش درست شود، و عملش از او مقبول گردد، و تنگى و گناهى به او نرسد از آنچه در آن است، به جهت جهالت به چيزى از امور دين كه آن را ندانسته. فرمود:«شهادت دادن است به آنكه خدايى نيست، مگر خدا، و ايمان آوردن به اينكه محمد رسول خدا صلى الله عليه و آله است، و اقرار كردن به آنچه محمد آن را از نزد خدا آورده، و در اموال

على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس، از حمّاد بن عثمان، از عيسى بن سرىّ روايت كرده است كه گفت: به امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: مرا خبر ده از آنچه ستون هاى دين اسلام بر آن بنا شده، كه چون آنها را بگيرم و به آنها عمل كنم، عمل من پاكيزه باشد، و ندانستن آنچه را كه نمى دانم، بعد از آن به من زيان نرساند. فرمود:«گواهى دادن است به اينكه نيست خدايى، مگر خدا، و آنكه محمد رسول خدا صلى الله عليه و آله است، و اقرار كردن به آنچه محمد آن را از نزد خدا آورده، و در اموال حقّى هست، و آن عبارت است از زكات، و ولايتى كه خدا به آن امر فرموده؛ يعنى ولايت آل محمد صلى الله عليه و آله؛ زيرا كه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: هر كه بميرد و امام خود را نشناسد، به روش مردن جاهليت مى ميرد. خداى عز و

از او، از ابوالجارود روايت است كه گفت: به امام محمد باقر عليه السلام عرض كردم كه: يابن رسول اللّه! آيا دوستى مرا با شما اهل بيت مى شناسى؟ و مى دانى كه من خويش را از هر كسى بريده و به سوى شما منتهى شده ام، و با شما موالات دارم؟ ابوالجارود مى گويد: حضرت فرمود:«آرى». و مى گويد: عرض كردم: من تو را مسئله اى مى پرسم و توقع دارم كه مرا در آن مسئله جواب بفرمايى؛ زيرا كه من چشمم نابينا است و كم راه مى روم، و در هر وقت نمى توانم كه به زيارت و ديدن شما بيايم. فرمود: «حاجت خود را بيار و آنچه مى خواهى بپرسى، بپرس». عرض كردم: مرا خبر ده به دين خويش كه خداى عز و جل را به آن مى پرستى، و تو و اهل بيتت به آن ديندارى مى كنند، تا آنكه من خداى عز و جل را به آن بپرستم و ديندارى كنم. فرمود: «اگرچه خطبه را

على بن ابراهيم، از صالح بن سندى، از جعفر بن بشير، از على بن ابى حمزه، از ابوبصير روايت كرده است كه گفت: شنيدم از ابوبصير كه امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال مى كرد و به آن حضرت عرض كرد: فداى تو گردم! مرا خبر ده از دينى كه خداى عز و جلآن را بر بندگان خويش واجب گردانيده، آنچه ايشان را نمى رسد كه به آن جاهل باشند، و غير آن از ايشان قبول نمى شود، و بيان فرما كه آن چيست؟ فرمود:«دو مرتبه بر من تكرار كن». ابوبصير بر آن حضرت تكرار نمود. فرمود: «گواهى دادن است به آنكه خدايى نيست، مگر خدا، و آنكه محمد رسول خدا صلى الله عليه و آله است، و برپا داشتن نماز و دادن زكات و حجّ كردن خانه كعبه معظّم، امّا هر كه استطاعت داشته باشد راهى را به سوى آن، و تواند كه به جانب آن برود، و روزه ماه مبارك رمضان». بعد

على بن ابراهيم، از پدرش و ابوعلى اشعرى، از محمد بن عبدالجبّار هر دو روايت كرده اند، از صفوان، از عمرو بن حريث كه گفت: بر امام جعفر صادق عليه السلام داخل شدم و آن حضرت در منزل برادرش عبداللّه بن محمد بود. به آن حضرت عرض كردم: فداى تو گردم! چه چيز تو را به اين منزل آورده؟ و چه باعث شده كه به اينجا تشريف آورده اى؟ فرمود:«طلب كردن نزهت ۱». راوى مى گويد: عرض كردم: فداى تو گردم! آيا نمى خواهى كه دين خود را بر تو حكايت كنم؟ حضرت فرمود: «بلى، حكايت كن». عرض كردم: چنين ديندارى مى كنم؛ خدا را مى پرستم به گواهى دادن به اينكه خدايى نيست، مگر خدا، در حالتى كه تنها است و او را شريكى نيست، و آنكه محمد بنده و رسول او است، و آنكه قيامت آمدنى است و در آن شكّى نيست، و آنكه خدا كسانى را كه در قبرها قرار