حدیث دربارهباب در بيان كسى كه ادّعاى امامت مى كند، و اهليت آن را ندارد، و

مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ عَبْدِ اللّهِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ، عَنْ أَبَانٍ، عَنِ الْفُضَيْلِ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«مَنِ ادَّعَى الْاءِمَامَهَ وَ لَيْسَ مِنْ أَهْلِهَا، فَهُوَ كَافِرٌ».

محمد بن يحيى، از عبداللّه بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از ابان، از فُضيل، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«هر كه امامت را ادّعا كند و از اهل آن نباشد، كافر است».

کلیدواژه‌ها تتمه کتاب حجت باب در بیان کسی که ادعای امامت می کند و اهلیت آن را ندارد و

احادیث دیگر این موضوع

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن سِنان، از ابو سلّام، از سَورة بن كُليب، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه گفت: به آن حضرت عرض كردم كه: چيست معنى قول خداى عزّوجلّ: «وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ تَرَى الَّذينَ كَذَبُوا عَلَى اللّهِ وُجُوهُهُمْ مُسْوَدَّةٌ» زمر، 60.؟ يعنى:«در روز قيامت، خواهى ديد آنان را كه دروغ بستند بر خدا، در حالى كه روى هاى ايشان سياه و تيره باشد». حضرت فرمود كه: «مراد، كسى است كه بگويد: من امامم و حال آن كه امام نباشد». سوره مى گويد كه: عرض كردم كه: و اگرچه منسوب به على عليه السلام باشد؟ فرمود: «و هر چند كه منسوب به على عليه السلام باشد». عرض كردم: و هر چند كه از فرزندان على بن ابى طالب عليه السلام باشد فرمود: «و هر چند كه از فرزندان آن حضرت باشد».

حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از محمد بن جمهور، از عبداللّه بن عبدالرحمان، از حسين بن مختار روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: فداى تو گردم [مراد اين آيه چيست؟] «وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ تَرَى الَّذينَ كَذَبُوا عَلَى اللّهِ» . حضرت فرمود كه:«مراد، هر كسى است كه گمان كند كه امام است، و حال آن كه امام نباشد». عرض كردم: و هر چند كه منسوب به فاطمه و على و از فرزندان ايشان باشد؟ فرمود: «و هر چند كه منسوب به فاطمه و على باشد».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از وشّاء، از داود حمّار، از ابن ابى يعفور، از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى فرمود:«سه كسند كه خدا در روز قيامت با ايشان سخن نمى گويد (و اين كنايه است از بى التفاتى نسبت به ايشان) و ايشان را پاك نمى سازد از پليدى گناه به آب عفو و غفران (يا ايشان را مدح و ثنا نمى كند) و براى ايشان است عذابى دردناك (يا درد آورنده): كسى كه ادعا كند امامت را از جانب خدا و امامت از براى او نباشد، و كسى كه امامى را كه از جانب خداست انكار كند، و كسى كه گمان كند كه اين دو كس را در اسلام بهره اى هست».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن سنان، از يحيى برادر اُدَيم، از وليد بن صبيح روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«اين امر را ـ كه امامت است ـ غير صاحب آن ادعا نمى كند، مگر آن كه خدا عمر او را كوتاه گرداند».

محمد بن يحيى، از محمد بن حسين، از محمد بن سنان، از طلحة بن زيد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«هركه شريك سازد با امامى كه امامتش از جانب خدا باشد كسى را كه امامتش از جانب خدا نيست، به خدا شرك آورده است».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن اسماعيل، از منصور بن يونس، از محمد بن مسلم روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم: مردى به من گفت كه: آخر از امامان را بشناس، و تو را زيان نمى رساند آن كه امام اوّل را نشناسى. راوى مى گويد كه: حضرت فرمود:«خدا اين مرد را لعنت كند، و من او را دشمن مى دارم، و حال آن كه او را نمى شناسم. و آيا ممكن است كه امام آخر شناخته شود، مگر به امام اوّل؟».

حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از محمد بن جمهور، از صفوان، از ابن مسكان روايت كرده كه گفت: سؤال كردم از حضرت صادق عليه السلام از ائمه ـ صلوات اللّه عليهم ـ فرمود كه:«هر كه يكى از امامان زنده را انكار كند، همه امامان مرده را انكار كرده است».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند از احمد بن محمد، از حسين بن سعيد، از ابو وهب، از محمد بن منصور كه گفت: آن حضرت را سؤال كردم از قول خداى عزّوجلّ: «وَ إذا فَعَلُوا فاحِشَةً قالُوا وَجَدْنا عَلَيْها آباءَنا وَ اللّهُ أمَرَنا بِها قُلْ إنَّ اللّهَ لا يَأْمُرُ بِالْفَحْشاءِ أ تَقُولُونَ عَلَى اللّهِ ما لا تَعْلَمُونَ» اعراف، 28.، يعنى:«چون فاحشه (و خصلتى را كه در زشتى در سر حد كمال است)، به جا آورند، گويند كه: يافته ايم بر اين عمل زشت پدران خود را، و خدا ما را به آن امر فرموده. بگو: به درستى كه خدا امر نمى فرمايد به زشتى و ناپسند. آيا مى گوييد و افترا مى بنديد به خدا آنچه را كه نمى دانيد؟». راوى مى گويد كه: حضرت فرمود كه: «آيا كسى را ديده اى كه گمان كرده باشد كه خدا امر فرموده به زنا و آشاميدن شراب، يا چيزى از اين محرمات؟» عرض كردم: نه، فرمود كه: «اين فاحشه كه ادعا مى كنند كه خدا ايشان را به آن امر فرموده، چيست؟» عرض كردم كه: خدا و ولىّ او بهتر مى دانند. فرمود كه: «اين سخن در شأن ائمه جور است. مخالفان ادعا كردند كه خدا ايشان را امر فرموده به اقتدا كردن به گروهى كه خدا ايشان را به اقتدا كردن به ايشان، امر نفرموده. پس خدا اين را بر ايشان رد فرمود و خبر داد كه ايشان بر او دروغ گفتند، و اين اقتدا را كه از ايشان سر زد، فاحشه ناميد».