باب در بيان كسى كه ادّعاى امامت مى كند، و اهليت آن را ندارد، و

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن سِنان، از ابو سلّام، از سَورة بن كُليب، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه گفت: به آن حضرت عرض كردم كه: چيست معنى قول خداى عزّوجلّ: «وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ تَرَى الَّذينَ كَذَبُوا عَلَى اللّهِ وُجُوهُهُمْ مُسْوَدَّةٌ» ۱؟ يعنى:«در روز قيامت، خواهى ديد آنان را كه دروغ بستند بر خدا، در حالى كه روى هاى ايشان سياه و تيره باشد». حضرت فرمود كه: «مراد، كسى است كه بگويد: من امامم و حال آن كه امام نباشد». سوره مى گويد كه: عرض كردم كه: و اگرچه منسوب به على عليه السلام باشد؟ فرمود: «و هر چند كه منسوب به على عليه السلام باشد». عرض كردم: و هر چند كه از فرزندان على بن ابى طالب عليه السلام باشد فرمود: «و هر چند كه از فرزندان آن حضرت باشد».

محمد بن يحيى، از عبداللّه بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از ابان، از فُضيل، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«هر كه امامت را ادّعا كند و از اهل آن نباشد، كافر است».

حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از محمد بن جمهور، از عبداللّه بن عبدالرحمان، از حسين بن مختار روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: فداى تو گردم [مراد اين آيه چيست؟] «وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ تَرَى الَّذينَ كَذَبُوا عَلَى اللّهِ» . حضرت فرمود كه:«مراد، هر كسى است كه گمان كند كه امام است، و حال آن كه امام نباشد». عرض كردم: و هر چند كه منسوب به فاطمه و على و از فرزندان ايشان باشد؟ فرمود: «و هر چند كه منسوب به فاطمه و على باشد».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از وشّاء، از داود حمّار، از ابن ابى يعفور، از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى فرمود:«سه كسند كه خدا در روز قيامت با ايشان سخن نمى گويد (و اين كنايه است از بى التفاتى نسبت به ايشان) و ايشان را پاك نمى سازد از پليدى گناه به آب عفو و غفران (يا ايشان را مدح و ثنا نمى كند) و براى ايشان است عذابى دردناك (يا درد آورنده): كسى كه ادعا كند امامت را از جانب خدا و امامت از براى او نباشد، و كسى كه امامى را كه از جانب خداست انكار كند، و كسى كه گمان كند كه اين دو كس را در اسلام بهره اى هست».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن سنان، از يحيى برادر اُدَيم، از وليد بن صبيح روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«اين امر را ـ كه امامت است ـ غير صاحب آن ادعا نمى كند، مگر آن كه خدا عمر او را كوتاه گرداند».

محمد بن يحيى، از محمد بن حسين، از محمد بن سنان، از طلحة بن زيد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«هركه شريك سازد با امامى كه امامتش از جانب خدا باشد كسى را كه امامتش از جانب خدا نيست، به خدا شرك آورده است».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن اسماعيل، از منصور بن يونس، از محمد بن مسلم روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم: مردى به من گفت كه: آخر از امامان را بشناس، و تو را زيان نمى رساند آن كه امام اوّل را نشناسى. راوى مى گويد كه: حضرت فرمود:«خدا اين مرد را لعنت كند، و من او را دشمن مى دارم، و حال آن كه او را نمى شناسم. و آيا ممكن است كه امام آخر شناخته شود، مگر به امام اوّل؟».

حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از محمد بن جمهور، از صفوان، از ابن مسكان روايت كرده كه گفت: سؤال كردم از حضرت صادق عليه السلام از ائمه ـ صلوات اللّه عليهم ـ فرمود كه:«هر كه يكى از امامان زنده را انكار كند، همه امامان مرده را انكار كرده است».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند از احمد بن محمد، از حسين بن سعيد، از ابو وهب، از محمد بن منصور كه گفت: امام موسى كاظم عليه السلام را سؤال كردم از قول خداى عزّوجلّ: «قُلْ إنَّما حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ» ۱، يعنى:«بگو: جز اين نيست كه حرام گردانيده است پروردگار من آن چيزهايى كه متصف اند به زشتى؛ آنچه پيدا و آشكار است از آن و آنچه پنهان است». راوى مى گويد كه: حضرت فرمود: «به درستى كه قرآن را ظَهر و بطن (يعنى: ظاهر و باطنى) است. پس، همه آنچه خدا در قرآن، حرام گردانيده از اين قبيل، ائمه جوراند، و تمام آنچه خداى تعالى در كتاب خود، حلال گردانيده، ظاهر آن ظاهر و هويداست، و باطن از آن، ائمّه حق اند».

حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از ابو داود مسترق، از على بن ميمون، از ابن ابى يعفور روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«سه كس كه خدا در روز قيامت به سوى ايشان نظر نمى فرمايد (و اين كنايه از بى التفاتى است؛ چون سخن نگفتن كه در نظير اين حديث گذشت) و ايشان را پاك نمى سازد از پليدى گناه (يا ايشان را مدح نمى كند) و از براى ايشان است عذابى دردناك (يا درد آورنده): كسى كه امامت را از جانب خدا ادعا كند و امامت از براى او نباشد، و كسى كه امامى را كه از جانب خدا باشد انكار كند، و كسى كه گمان كند كه اين دو كس را در اسلام بهره اى هست».