حدیث دربارهباب در بيان فى ء و انفال و تفسير خمس و حدود آن و آنچه خمس در آن واجب است
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ، عَنْ صَبَّاحٍ الْأَزْرَقِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ، عَنْ أَحَدِهِمَا عليهماالسلام، قَالَ:«إِنَّ أَشَدَّ مَا فِيهِ النَّاسُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَنْ يَقُومَ صَاحِبُ الْخُمُسِ، فَيَقُولَ: يَا رَبِّ خُمُسِي، وَ قَدْ طَيَّبْنَا ذلِكَ لِشِيعَتِنَا؛ لِتَطِيبَ وِلَادَتُهُمْ، وَ لِتَزْكُوَ وِلَادَتُهُمْ».
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از صبّاح ازرق، از محمد بن مسلم، از امام محمد باقر، يا امام جعفر صادق عليهماالسلام روايت كرده است كه فرمود:«به درستى كه سخت ترين حالاتى كه مردمان در آنند در روز قيامت، آن است كه صاحب خمس برخيزد و بگويد كه اى پروردگار، خمس خود را مى خواهم. پس ما آن را از براى شيعيان خويش خوش كرديم تا آن كه ولادت ايشان خوش باشد و حرام زاده نباشد و تا ولادت ايشان پاك و پاكيزه باشد و فرزند شبهه نباشند».