حدیث دربارهباب در بيان مولد حضرت صاحب الزمان عليه السلام
الْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْأَشْعَرِيُّ، عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، قَالَ:خَرَجَ عَنْ أَبِي مُحَمَّدٍ عليه السلام حِينَ قُتِلَ الزُّبَيْرِيُّ: «هذَا جَزَاءُ مَنِ افْتَرى عَلَى اللّهِ فِي أَوْلِيَائِهِ، زَعَمَ أَنَّهُ يَقْتُلُنِي وَ لَيْسَ لِي عَقِبٌ، فَكَيْفَ رَأى قُدْرَةَ اللّهِ؟»
وَ وُلِدَ لَهُ وَلَدٌ سَمَّاهُ «م ح م د» سَنَةَ سِتٍّ وَ خَمْسِينَ وَ مِائَتَيْنِ.
حسين بن محمد اشعرى، از معلّى بن محمد، از احمد بن محمد روايت كرده است كه گفت:. تا آخر آنچه در باب اشاره به سوى حضرت صاحب الزّمان عليه السلام گذشت. ۱
۱.فرمانى از امام حسن عسكرى عليه السلام بيرون آمد در هنگامى كه زبيرى ـ لعنه اللّه ـ كشته شد كه: «اين است جزاى هر كه بر خدا جرأت كند در حقّ دوستان آن جناب. زبيرى گمان مى كرد كه او مرا خواهد كشت، و مرا فرزندى نباشد. پس قدرت خدا را در باب خود چگونه ديد؟». و براى آن حضرت فرزندى متولد شد كه او را «م ح م د» نام كرد در سال دويست و پنجاه و شش.