باب در بيان آنچه وارد شده است در دوازده امام و نصّ بر ايشان عليهم السلام

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد برقى، از ابوهاشم داود بن قاسم جعفرى، از امام محمد تقى عليه السلام كه فرمود:«امير المؤمنين عليه السلام رو آورد و حضرت حسن بن على عليه السلام همراه آن حضرت بود و آن حضرت بر دست سلمان تكيه داده بود، پس در مسجد الحرام داخل شد و نشست كه ناگاه مرد خوش شكل خوش لباسى آمد و سلام كرد و نشست. بعد از آن گفت: يا امير المؤمنين، تو را از سه مسأله سؤال مى كنم اگر مرا به آنها خبر دادى، مى دانم كه آن قوم سوار شده اند از امر تو آنچه را كه بر ايشان حكم شده بود (و مراد اين است كه ايشان بر چيزى كه حقّ تو است، مسلّط شده اند و منصب تو را غصب كرده اند با آن كه رعيّت تو بودند و اطاعت تو بر ايشان لازم بود). و نيز مى دانم كه ايشان در دنيا و آخرت خويش ايمن نيستند و

محمد بن يحيى و محمد بن عبداللّه، از عبداللّه بن جعفر، از حسن بن ظريف و على بن محمد، از صالح بن ابى حمّاد، از بكر بن صالح، از عبدالرحمان بن سالم، از ابوبصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده اند كه فرمود: «پدرم به جابر بن عبداللّه انصارى فرمود كه:مرا به تو حاجتى است، پس در چه زمان بر تو آسان است كه با تو خلوت كنم و تو را از آن سؤال كنم؟ جابر به پدرم عرض كرد كه: در هر وقتى از اوقات كه خواسته باشى. پس پدرم در بعضى از روزها با جابر خلوت كرد و به او فرمود كه: اى جابر، مرا خبر ده از آن لوحى كه در دست مادرم حضرت فاطمه عليهاالسلام، دختر رسول خدا صلى الله عليه و آله، ديدى و آنچه مادرم تو را خبر داد كه در آن لوح نوشته شده. جابر عرض كرد كه: گواهى مى دهم به خدا كه من داخل شدم بر مادرت فاطمه

على بن ابراهيم، از پدرش، از حمّاد بن عيسى، از ابراهيم بن عمر يمانى، از ابان بن ابى عيّاش، از سليم بن قيس و محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن ابى عمير، از عمر بن اذينه و على بن محمد، از احمد بن هلال، از ابن ابى عمير، از عمر بن اذينه، از ابا ابى عيّاش، از سليم بن قيس روايت كرده اند كه گفت: شنيدم از عبداللّه بن جعفر طيّار كه مى گفت: من و امام حسن و امام حسين و عبداللّه بن عبّاس و عمر بن امّ سلمه و اسامة بن زيد در نزد معاويه بوديم كه در ميان من و معاويه سخنى رفت، پس من به معاويه گفتم كه: شنيدم از رسول خدا صلى الله عليه و آله كه مى فرمود:«من سزاوارترم به مؤمنان از خود ايشان و بعد از من، برادرم على بن ابى طالب سزاوارتر است به مؤمنان از خود ايشان، و چون آن حضرت عليه السلام شهيد شود، حسن بن على

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، از عبداللّه بن قاسم، از حنّان بن سدير سرّاج ۱، از داود بن سليمان كناسى ۲، از ابوطفيل كه گفت:جنازه ابوبكر را ديدم در آن روزى كه مُرد و حاضر بودم و عمر را مشاهده كردم در هنگامى كه با او بيعت مى شد و على عليه السلام در گوشه اى نشسته بود كه پسر يهودى نيكوى زيبايى آمد و جامه هاى نيكو پوشيده بود و آن يهودى از فرزندان هارون بود و آمد تا بر بالاى سر عمر ايستاد و گفت: يا امير المؤمنين، تويى داناترين امّت به كتاب ايشان و سنّت پيغمبر ايشان؟ ابوطفيل مى گويد كه: عمر سر خويش را به زير انداخت. يهودى گفت: تو را قصد مى كنم و با تو دارم و اين سخن را بر او اعاده نمود. عمر گفت: براى چه اين سؤال مى كنى؟ گفت: براى اين كه من به نزد تو آمده ام،

محمد بن يحيى، از عبداللّه بن محمد، از خشّاب، از ابن سماعه، از على بن حسين بن رباط، از ابن اذينه، از زراره روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مى فرمود:«دوازده امام از آل محمد عليهم السلام، همه ايشان محدّث اند كه فرشته ايشان را حديث مى كند و خبر مى دهد و همه ايشان از فرزندان رسول خدا صلى الله عليه و آله و از فرزندان على عليه السلام اند و رسول خدا و على عليهماالسلام هر دو پدران ايشانند». پس على بن عبداللّه بن راشد كه برادر مادرى حضرت على بن الحسين بود گفت كه: من اين را قبول ندارم. امام محمد باقر عليه السلام بر او فرياد زد و فرمود: «بدان و آگاه باش كه پسر مادرت، يكى از ايشان بود» (و اين مضمون، در باب اين كه ائمّه عليهم السلام محدّث اند گذشت، وليكن با يكديگر مخالفتى

و به همين اسناد روايت كرده است كه امير المؤمنين عليه السلام روزى به ابوبكر فرمود كه:« «وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذينَ قُتِلُوا فى سَبيلِ اللّهِ أمْواتا بَلْ أحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ» ۱؛ يعنى: البتّه مپندار آنان را كه كشته شده اند در راه خدا، مردگان؛ بلكه ايشان زندگانند كه در نزد پروردگار خويش روزى داده مى شوند» و فرمود: «شهادت مى دهم كه رسول خدا صلى الله عليه و آله شهيد از دنيا رفت. و به خدا سوگند كه آن حضرت به نزد تو مى آيد پس چون به نزد تو آيد، يقين داشته باش كه خود آن حضرت است؛ زيرا كه شيطان به صورت آن حضرت متمثّل نمى شود». پس على عليه السلام دست ابوبكر را گرفت و پيغمبر صلى الله عليه و آله را به او نمود و پيغمبر به او فرمود كه: «اى ابوبكر، ايمان بياور به على و به يازده نفر از

على بن محمد و محمد بن حسن، از سهل بن زياد، از محمد بن حسن بن شمّون، از عبداللّه بن عبدالرحمان اصم، از كرّام روايت كرده اند كه گفت: در دل و ميان خويش و نفس خويش سوگند ياد نمودم كه در هيچ روزى طعام نخورم و هميشه روزه باشم تا قائم آل محمد قيام كند. بعد از آن بر امام جعفر صادق عليه السلام داخل شدم، كرّام مى گويد كه: به آن حضرت عرض كردم كه: مردى از شيعيان شما نذر كرده و از براى خدا بر خود قرار داده كه هرگز در روزى طعام نخورد و روزه باشد تا قائم آل محمد ظاهر شود. فرمود كه:«پس در اين هنگام روزه شو اى كرّام، و عيد فطر و عيد اضحى و سه روز تشريق را (كه يازدهم و دوازده و سيزدهم ماه ذى الحجّه است) روزه مگير و نه چون مسافر يا بيمار باشى. پس به درستى كه چون امام حسين عليه السلام شهيد شد، آسمان ها و زمين