حدیث دربارهباب در بيان آنچه وارد شده است در دوازده امام و نصّ بر ايشان عليهم السلام

وَ بِهذَا الْاءِسْنَادِ:«أَنَّ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ عليه السلام قَالَ لِأَبِي بَكْرٍ يَوْماً: «لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِى سَبِيلِ اللّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ» وَ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللّهِ مَاتَ شَهِيداً، وَ اللّهِ لَيَأْتِيَنَّكَ، فَأَيْقِنْ إِذَا جَاءَكَ؛ فَإِنَّ الشَّيْطَانَ غَيْرُ مُتَخَيِّلٍ بِهِ، فَأَخَذَ عَلِيٌّ عليه السلام بِيَدِ أَبِي بَكْرٍ، فَأَرَاهُ النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله، فَقَالَ لَهُ: يَا أَبَا بَكْرٍ، آمِنْ بِعَلِيٍّ وَ بِأَحَدَ عَشَرَ مِنْ وُلْدِهِ، أَنَّهُمْ مِثْلِي إِلَا النُّبُوَّةَ، وَ تُبْ إِلَى اللّهِ مِمَّا فِي يَدِكَ؛ فَإِنَّهُ لَا حَقَّ لَكَ فِيهِ». قَالَ: «ثُمَّ ذَهَبَ، فَلَمْ يُرَ».

و به همين اسناد روايت كرده است كه امير المؤمنين عليه السلام روزى به ابوبكر فرمود كه:« «وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذينَ قُتِلُوا فى سَبيلِ اللّهِ أمْواتا بَلْ أحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ» ۱؛ يعنى: البتّه مپندار آنان را كه كشته شده اند در راه خدا، مردگان؛ بلكه ايشان زندگانند كه در نزد پروردگار خويش روزى داده مى شوند» و فرمود: «شهادت مى دهم كه رسول خدا صلى الله عليه و آله شهيد از دنيا رفت. و به خدا سوگند كه آن حضرت به نزد تو مى آيد پس چون به نزد تو آيد، يقين داشته باش كه خود آن حضرت است؛ زيرا كه شيطان به صورت آن حضرت متمثّل نمى شود». پس على عليه السلام دست ابوبكر را گرفت و پيغمبر صلى الله عليه و آله را به او نمود و پيغمبر به او فرمود كه: «اى ابوبكر، ايمان بياور به على و به يازده نفر از فرزندانش كه ايشان مثل من اند، مگر در پيغمبرى و به سوى خدا توبه كن از آنچه در دست تو است؛ زيرا كه تو را در آن حقّى نيست». حضرت فرمود كه: «پس آن حضرت رفت و ديگر كسى او را نديد».

۱.آل عمران، 169.

کلیدواژه‌ها باب در بیان تاریخ باب در بیان آنچه وارد شده است در دوازده امام و نص بر ایشان علیهم السلام

احادیث دیگر این موضوع

و كلينى رضى الله عنه فرموده كه و حديث كرد مرا به مثل اين حديث و مساوى اين (يعنى: بى زياده و نقصان). محمد بن يحيى، از محمد بن حسن صفّار، از احمد بن ابى عبداللّه، از ابو هاشم.و نيز فرموده كه: محمد بن يحيى گفت كه: به محمد بن حسن گفتم كه: اى ابو جعفر دوست مى داشتم كه اين حديث از غير جهت و طريقه احمد بن ابى عبداللّه وارد شده باشد. محمد بن يحيى گفت كه: محمد بن حسن گفت كه: احمد ده سال پيش از آن كه حيرت به هم رساند (يعنى: در وجود حضرت صاحب عليه السلام) چنان كه گفته اند مرا حديث كرد و به اين خبر، خبر داد.

محمد بن يحيى و محمد بن عبداللّه، از عبداللّه بن جعفر، از حسن بن ظريف و على بن محمد، از صالح بن ابى حمّاد، از بكر بن صالح، از عبدالرحمان بن سالم، از ابوبصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده اند كه فرمود: «پدرم به جابر بن عبداللّه انصارى فرمود كه:مرا به تو حاجتى است، پس در چه زمان بر تو آسان است كه با تو خلوت كنم و تو را از آن سؤال كنم؟ جابر به پدرم عرض كرد كه: در هر وقتى از اوقات كه خواسته باشى. پس پدرم در بعضى از روزها با جابر خلوت كرد و به او فرمود كه: اى جابر، مرا خبر ده از آن لوحى كه در دست مادرم حضرت فاطمه عليهاالسلام، دختر رسول خدا صلى الله عليه و آله، ديدى و آنچه مادرم تو را خبر داد كه در آن لوح نوشته شده. جابر عرض كرد كه: گواهى مى دهم به خدا كه من داخل شدم بر مادرت فاطمه عليهاالسلام در زمان حيات رسول خدا صلى الله عليه و آله و او را به ولادت حضرت امام حسين عليه السلام تهنيت و مبارك باد گفتم، و در دست هاى آن حضرت لوح سبزى را ديدم و گمان كردم كه آن لوح از زمرّد است و در آن نوشته سفيدى را ديدم مانند رنگ آفتاب. به آن حضرت عرض كردم كه: پدر و مادرم فداى تو باد اى دختر رسول خدا، اين لوح چيست؟ فرمود كه: اين لوحى است كه خدا آن را به رسم هديه به سوى رسول خدا صلى الله عليه و آله فرستاده و در اين لوح است نام پدر من و نام شوهر من و نام دو پسر من و نام اوصياى از فرزندان من، و پدرم اين را به من عطا فرموده كه مرا به اين امر مژده دهد و شاد و خوشحال گرداند. جابر عرض كرد كه: پس مادرت فاطمه عليهاالسلام آن لوح را به من عطا فرمود و من آن را خواندم و در نوشتم و از روى آن، نسخه اى برداشتم. پدرم فرمود كه: آيا تو را ميل و رغبتى هست كه آن را به من بنمايى؟ جابر عرض كرد: آرى، پس پدرم با جابر همراه شد و تا منزل جابر رفت و جابر نامه اى از پوست آهو بيرون آورد. پدرم فرمود كه: اى جابر، در نامه و نوشته خويش نظر كن تا من بر تو بخوانم. پس جابر در نسخه خود نظر كرد و پدرم آن را خواند و يك حرف از آنچه پدرم خواند با يك حرف از آنچه در نسخه جابر بود، مخالف نبود. پس جابر عرض كرد كه: شهادت مى دهم به خدا كه من اين را همچنين در لوح ديدم كه نوشته بود: بسم اللّه الرّحمن الرّحيم، اين نامه و نوشته اى است از جانب خداى ارجمند و غالب در جميع احوال كه هيچ كس بر او غالب نشود و گرد مذلّت بر دامن كبريايى او ننشيند و صواب كار و درست كردار است در جميع افعال، كه هر چه كند بر وفق حكمت و مصلحت باشد، به سوى محمد، يا از براى محمد كه پيغمبر اوست و از جانب او خبر مى دهد و نور او كه خلائق را هدايت مى كند و ايلچى او كه كار مردم را به اصلاح مى آورد و پرده او كه در ميانه او بندگان او واسطه است و دليل او كه خلائق را رهنمايى مى كند. و جبرئيل اين نامه را فرود آورد از نزد پروردگار عالميان. اى محمد، نام هاى مرا تعظيم كن و نعمت هاى آشكار مرا شكرگزارى كن و نعمت هاى نهانى مرا دانسته انكار مكن، منم خداى جامع جميع صفات كمال كه هيچ خدايى نيست، مگر من كه پشت گردن كشان و ستم كاران را مى شكنم و ستم رسيدگان را يارى مى كنم و اهل دين را جزا مى دهم. به درستى كه منم آن خدايى كه خدايى نيست، مگر من پس هر كه غير فضل مرا اميد داشته باشد، يا از غير عدل و دادخواهى من ترسد، او را عذاب كنم؛ چنان عذابى كه يكى از همه عالميان را آن نوع عذاب نكنم. پس مرا پرستش كن و بس و بر من توكّل نما و امور خويش را به غير من وا مگذار. به درستى كه من هيچ پيغمبرى را نفرستاده ام كه روزگارش كامل و تمام شود و مدّت عمرش به سر آيد، مگر آن كه وصى را از برايش قرار داده ام. و به درستى كه من تو را افزونى دادم بر همه پيغمبران و وصىّ تو را زيادتى دادم بر جميع اوصياى ايشان و تو را نواختم به دو شير بچه و دو فرزند زاده ات ـ حسن حسين ـ پس حسن را معدن علم خود گردانيدم بعد از آن كه عمر پدرش به سر آيد، و حسين را خزينه دار وحى خويش قرار دادم و او را نوازش كردم به شهادت و ختم كردم از برايش به سعادت، پس او بهترين كسانى است كه در راه من كشته شده اند و درجه او از جميع شهيدان بلندتر و پلّه و پايه اش از ايشان برتر است، سخن تمام خويش را با او و حجّت بالغه خود را كه به همه كس مى رسد، در نزد او قرار دادم، به فرزندان او ثواب مى دهم، و عقاب مى كنم. اوّل ايشان على است سردار عبادت كنندگان و زينت دوستان من كه گذشته اند و از اين دنيا رفته اند و پسرش كه شباهت به جدّ ستوده خويش دارد، يعنى: محمد كه علم مرا مى شكافد و اظهار مى كند و معدن است از براى حكمت من، زود باشد كه آنان كه در باب جعفر شك مى آورند، هلاك گردند و آن كه بر او رد كند و از او قبول نكند، چون كسى است كه بر من ردّ كند و ثابت شد گفتار از جانب من و سوگند ياد نموده ام كه آرامگاه جعفر را گرامى گردانم و هر آينه او را شاد گردانم در باب شيعيان و ياوران و دوستانش و مقدّر شده است بعد از او به واسطه موسى فتنه امتحان كورى؟؟؟ ضلالت كه به غايت تاريك باشد؛ زيرا كه ريسمان وجوب من پاره نمى شود؛ و بعد از هر حجّت حجّتى قرار مى دهم، و حجّت من پنهان نمى گردد. و به درستى كه دوستان من و آنان كه به حجّت من ايمان آورده اند، آب داده مى شوند به جامى تمام تر و پرتر از همه جام ها و هر كه يكى از ايشان را انكار كند، نعمت مرا انكار كرده و هر كه يك آيه از كتاب مرا تغيير دهد، بر من افترا بسته. واى بر آنان كه افترا بندند و انكار كنند در نزد سر آمدن مدّت موسى بنده و دوست و برگزيده مرا در حقّ على كه دوست و ياور من است، و كسى است كه بارهاى سنگين پيغمبرى را بر دوش او مى گذارم و او را بر برداشتن آنها كه محتاج است به قوّت و شدّت امتحان مى كنم و مى آزمايم. مى كشد او را ديو و شى زشت و سهمناك و سركشى كه تكبّر مى كند. و على مدفون مى شود در شهرى كه بنده شايسته (يعنى: ذوالقرنين) آن را بنا گذاشته و ساخته در پهلوى بدترين خلق من (يعنى: هارون) و گفتار از جانب من ثابت شده، و سوگند ياد نموده ام كه او را شاد گردانم به محمد پسرش و آن كه جانشين اوست بعد از او، و وارث علم اوست كه علم او را به ميراث مى برد. پس اوست معدن علم من و محلّ سرّ من و حجّت من بر خلق من. هيچ بنده اى به او ايمان نمى آورد، مگر آن كه بهشت را آرامگاه او گردانم و شفاعت او را در حقّ هفتاد نفر از خاندان و خويشانش قبول كنم كه همه ايشان مستحقّ آتش جهنّم شده باشند. و به سعادت تمام مى كنم از براى پسرش على كه دوست و ياور من و شاهد من در ميان خلق من و امين من بر وحى من. بيرون مى آورم از او حسن را كه مردم را به راه من بخواند و خزينه دار علم من باشد و اين امر خلافت و امامت را كامل و تمام مى گردانم به پسرش م ح م د كه رحمت و بخشايشى است از براى عالميان. بر اوست كمال موسى و حسن عيسى و صبر ايّوب؛ چه اين صفات در او كمال ظهور دارد و دوستان من در زمان او خوار و بى مقدار باشند و دشمنان من سرهاى ايشان را به هديه از براى يكديگر بفرستند؛ چنانچه سرهاى ترك و ديلم را به هديه از براى يكديگر مى فرستند. پس ايشان را بكشند و بسوزانند و ايشان در نهايت ترس و بيم باشند و دشمنان من ايشان را مضطرب ساخته باشند. زمين به خون هاى ايشان رنگ شود و واويلاه و فرياد و فغان در ميان زنان ايشان ظاهر گردد. اين گروه، دوستان من اند از روى راستى و درستى كه بخصوص ايشان هر فتنه كورى تارى را دفع مى كنم. و به ايشان زلزله ها و عذاب ها را برطرف مى سازم و سنگينى ها و بندها را بر مى دارم. «اُولئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ رَحْمَةٌ وَ اُولئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ» بقره، 157.؛ يعنى: آن گروه كه در مصيبت اذيّت دشمنان و غيبت امام زمان صبر و شكيبايى مى ورزند بر ايشان است رحمت هاى بسيار از جانب پروردگار ايشان و نعمت عظيمه و آن گروه ايشانند كه راه يافتگانند به مذهب حقّ و راه راست». عبدالرحمان بن سالم مى گويد كه: ابوبصير گفت: اگر در مدّت عمر خويش چيزى غير از اين حديث را نمى شنيدى تو را بس بود. پس اين را از آن كه قابليّت آن را نداشته باشد، نگاه دار و به او مگو.

على بن ابراهيم، از پدرش، از حمّاد بن عيسى، از ابراهيم بن عمر يمانى، از ابان بن ابى عيّاش، از سليم بن قيس و محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن ابى عمير، از عمر بن اذينه و على بن محمد، از احمد بن هلال، از ابن ابى عمير، از عمر بن اذينه، از ابا ابى عيّاش، از سليم بن قيس روايت كرده اند كه گفت: شنيدم از عبداللّه بن جعفر طيّار كه مى گفت: من و امام حسن و امام حسين و عبداللّه بن عبّاس و عمر بن امّ سلمه و اسامة بن زيد در نزد معاويه بوديم كه در ميان من و معاويه سخنى رفت، پس من به معاويه گفتم كه: شنيدم از رسول خدا صلى الله عليه و آله كه مى فرمود:«من سزاوارترم به مؤمنان از خود ايشان و بعد از من، برادرم على بن ابى طالب سزاوارتر است به مؤمنان از خود ايشان، و چون آن حضرت عليه السلام شهيد شود، حسن بن على سزاوارتر است به مؤمنان از خود ايشان و بعد از حسن پسرم حسين سزاوارتر است به مؤمنان از خود ايشان، و چون آن حضرت عليه السلام شهيد شود پسرش على بن الحسين سزاوارتر است به مؤمنان از خود ايشان، و زود باشد كه تو او را دريابى اى على، پس پسرش محمد بن على سزاوارتر است به مؤمنان از خود ايشان، و زود باشد كه تو او را دريابى اى حسين، بعد از آن پيغمبر دوازده امام را تمام گردانيد كه هفت امام ديگر را ذكر فرمود و نه امام از ايشان از فرزندان حسين اند». عبداللّه بن جعفر مى گويد كه: از امام حسن و امام حسين و عبداللّه بن عبّاس و عمر بن امّ سلمه و اسامة بن زيد شهادت خواستم و همه در نزد معاويه براى من شهادت دادند و سليم بن قيس گفت كه: اين حديث را از سلمان و ابوذر و مقداد شنيدم و ذكر كردند كه ايشان اين را از رسول خدا شنيده اند.

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، از عبداللّه بن قاسم، از حنّان بن سدير سرّاج در نسخه موجود، حيّان سراج است.، از داود بن سليمان كناسى در نسخه موجود، كسائى است.، از ابوطفيل كه گفت:جنازه ابوبكر را ديدم در آن روزى كه مُرد و حاضر بودم و عمر را مشاهده كردم در هنگامى كه با او بيعت مى شد و على عليه السلام در گوشه اى نشسته بود كه پسر يهودى نيكوى زيبايى آمد و جامه هاى نيكو پوشيده بود و آن يهودى از فرزندان هارون بود و آمد تا بر بالاى سر عمر ايستاد و گفت: يا امير المؤمنين، تويى داناترين امّت به كتاب ايشان و سنّت پيغمبر ايشان؟ ابوطفيل مى گويد كه: عمر سر خويش را به زير انداخت. يهودى گفت: تو را قصد مى كنم و با تو دارم و اين سخن را بر او اعاده نمود. عمر گفت: براى چه اين سؤال مى كنى؟ گفت: براى اين كه من به نزد تو آمده ام، در حالتى كه طالب دينم از براى خويش و در دينى كه دارم، شكّ به هم رسانيده ام. عمر گفت كه: اين جوان در نزد تو است، گريبان او را بگير. يهودى گفت كه: اين جوان كيست؟ گفت كه: اينك على بن ابى طالب است، پسر عموى رسول خدا و اينك پدر حسن و حسين پسران رسول خداست و اينك شوهر فاطمه عليهاالسلامدختر رسول خداست. پس يهودى رو به على بن ابى طالب آورد و گفت: آيا تو چنينى كه او مى گويد؟ فرمود: آرى، يهودى گفت كه: من اراده دارم كه تو را سؤال كنم از سه مسأله و سه مسأله و يك مسأله. راوى مى گويد كه: امير المؤمنين عليه السلام تبّسم فرمود بى آن كه بخندد، فرمود كه: «اى فرزند هارون، چه چيز تو را مانع شد از آن كه بگويى از هفت مسأله؟» عرض كرد كه: تو را از سه مسأله سؤال مى كنم. پس اگر مرا جواب دادى، تو را از آنچه بعد از آنهاست سؤال مى كنم، و اگر آنها را ندانستى، مى دانم كه در ميان شما دانايى نيست. على عليه السلام فرمود كه: «تو را سؤال مى كنم به حقّ خدايى كه او را مى پرستى كه اگر من تو را جواب دادم در هر چه اراده دارى، دين خويش را وا مى گذارى و در دين من داخل مى شوى». يهودى عرض كرد كه: من نيامده ام، مگر از براى همين. فرمود: «چون چنين است، آنچه مى خواهى بپرس». عرض كرد: مرا خبر ده از اوّل قطره اى از خون كه بر روى زمين چكيد، كدام قطره است؟ و اوّل چشمه اى كه بر روى زمين روان گرديد، كدام چشمه است؟ و اوّل چيزى كه بخوارى رسيد. بر روى زمين، چه چيز است؟ امير المؤمنين عليه السلام او را جواب فرمود. بعد از آن، به حضرت عرض كرد كه: مرا از سه مسأله ديگر خبر ده. خبر ده مرا از محمد صلى الله عليه و آله كه او را چند امام عادل و وصىّ به حقّ خواهند بود و در كدام بهشت مى باشد و كى با آن حضرت در بهشتى كه او ساكن است، مسكن مى كند؟ فرمود كه: «اى پسر هارون، به درستى كه محمد را دوازده امام عادل و وصىّ است كه هر كه ايشان را وا گذارد، به ايشان ضرر نمى رساند و به مخالفت آن كه با ايشان مخالفت ورزد، وحشت به هم نمى رسانند. و به درستى كه ايشان در باب دين از كوه هاى استوار در زمين، ثابت ترند، و مسكن محمد در بهشتِ مخصوص اوست و اين گروه دوازده امام عادل با او خواهند بود». گفت: راست گفتى؛ سوگند ياد مى كنم به آن خدايى كه خدايى غير از او نيست كه من اينها را مى يابم در كتاب پدرم هارون كه آن را به دست خود نوشته و عمويم موسى عليه السلام آن را به قلم او داده كه موسى فرموده و هارون نوشته. يهودى عرض كرد كه: مرا خبر ده از آن يك مسأله. مرا خبر ده از وصىّ محمد كه بعد از او چند سال زندگانى مى كند. و بفرما كه آيا مى ميرد يا كشته مى شود؟ فرمود كه: «اى پسر هارون، وصىّ محمد بعد از او سى سال زيست مى كند؛ يك روز زياد نمى شود و يك روز كم نمى شود (و مخفى نماند كه بودن وفات پيغمبر صلى الله عليه و آله در ماه صفر و شهيدن شدن اميرمؤمنان در ماه مبارك رمضان و زيست آن حضرت بعد از پيغمبر، سى سال، بى زياده و نقصان يك روز درست نمى آيد و اگر چه به طريقه حساب شمسى و قمرى باشد. و در بعضى از حواشى ديدم كه اين عبارت در اكثر اوقات نسخ كافى نيست و آنچه از نسخ به نظر رسيد، اين عبارت در آن بود و در عيون نظير، اين حديث را ذكر كرده و اين عبارت در آن نيست و در اكمال، همين حديث را به همين سند با زيادتى بعضى از راويان در صدر حديث ذكر نموده و اين عبارت، در آن موجود است و چند حديث ديگر كه نظير و شبيه اين حديث است ايراد كرده كه در بعضى اين عبارت هست و در بعضى نيست. پس اگر اين كلام از امام عليه السلام نباشد، امر آسان مى شود و اگر از آن حضرت باشد، وجه آن اين است كه نفى زياده و نقصان يك روز، بسته به سى سال كه در پيش مذكور است، نباشد، بلكه متعلّق به ما بعد آن باشد كه عبارت است از اخبار به ضربت خوردن آن حضرت. و مراد اين باشد كه زمان مقدّر از براى ضربت خوردن، زياد و كم نگردد و اگرچه ظاهر اين بود كه بنابراين، معنى به جاى لفظ ثمّ كه بعد از اين مذكور است، لفظ حتى باشد، تا معنى اين باشد كه يك روز زياد و كم نشود تا آن حضرت ضربت خورد، وليكن ذكر ثم به جهت غرابت و استعجاب اين امر است) تتمه حديث: پس ضربتى مى خورد در اينجا (يعنى: فرق سر مباركش) بعد از آن، اين، از اين، رنگ مى شود» (يعنى: ريش مباركش از خون سرش) راوى مى گويد كه: آن هارونى فرياد بر آورد و كُستيج خويش را پاره كرد (و در قاموس مذكور است كه كُستيج به ضمّ كاف، ريسمانى است ستبر كه ذمىّ آن را در بالاى جامه هاى خويش مى بندد غير از زنّار و آن معرّب كستى است و در فرهنگ مؤيّد الفضلاء مذكور است كه كُستى بالضّمّ، زنّار، و تعريب اين، كستيج است؛ چنانچه در شرفنامه است و گفته كه در ادات است كه كستى، زنّار و آن ريسمانى است كه گشتى گيران خراسان در كمر بندند، آن را در عرف ايشان زنّار گويند. و نيز آن كه ترسايان مى دارند كه به تازيش كستيج مى گويند و نيز در بعضى از لغات معتبره مذكور است كه كستيج، زنّار است و در تاج است كه آنچه مغان بر ميان بندند. حاصل آن كه: آنچه بر كمرش بسته بود كه نشانه اى ذمّى بودنش بود، پاره نمود) و مى گفت: شهادت مى دهم كه نيست خدايى، مگر خدا در حالتى كه تنها است و او را شريكى نيست. و شهادت مى دهم كه محمد صلى الله عليه و آله، بنده و رسول اوست و آن كه تويى وصىّ او. سزاوار است كه از هر كسى در گذرى به فضل و مرتبه و كسى به آن، از تو در نگذرد و بلندى نجويد، و آن كه تو را بزرگ دارند و ضعيف نشمارند. راوى مى گويد: پس آن حضرت عليه السلام او را به منزل خويش برد و مسائل و نشانه هاى دين را به او تعليم فرمود.

محمد بن يحيى، از محمد بن احمد، از محمد بن حسين، از ابو سعيد عصفورى، از عمرو بن ثابت، از ابوحمزه روايت كرده است كه گفت: شنيدم از على بن الحسين عليه السلام كه مى فرمود:«به درستى كه خدا، محمد و على و يازده كس از فرزندان او را از نور عظمت خويش آفريد، پس ايشان را به پاى داشت در حالتى كه روحى چند بودند بى بدن، در روشنى نور خويش، و او را عبادت مى كردند، پيش از آن كه خلائق را بيافريند و خدا را تسبيح و تنزيه مى نمودند و او را به پاكى ياد مى كردند و ايشان امامان از فرزندان رسول خدا صلى الله عليه و آله اند».

محمد بن يحيى، از عبداللّه بن محمد، از خشّاب، از ابن سماعه، از على بن حسين بن رباط، از ابن اذينه، از زراره روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مى فرمود:«دوازده امام از آل محمد عليهم السلام، همه ايشان محدّث اند كه فرشته ايشان را حديث مى كند و خبر مى دهد و همه ايشان از فرزندان رسول خدا صلى الله عليه و آله و از فرزندان على عليه السلام اند و رسول خدا و على عليهماالسلام هر دو پدران ايشانند». پس على بن عبداللّه بن راشد كه برادر مادرى حضرت على بن الحسين بود گفت كه: من اين را قبول ندارم. امام محمد باقر عليه السلام بر او فرياد زد و فرمود: «بدان و آگاه باش كه پسر مادرت، يكى از ايشان بود» (و اين مضمون، در باب اين كه ائمّه عليهم السلام محدّث اند گذشت، وليكن با يكديگر مخالفتى دارند).

محمد بن يحيى، از محمد بن حسين، از مسعدة بن زياد، از ابوعبداللّه و محمد بن حسين، از ابراهيم ابن ابى يحيى مدينى، از ابو هارون عبدى، از ابوسعيد خدرى روايت كرده اند كه گفت: حاضر بودم در هنگامى كه ابوبكر هلاك گرديد و عمر را جانشين خود گردانيد، يكى از يهوديان آمد كه از بزرگان يهود مدينه بود ـ و يهود مدينه گمان مى كردند كه از همه اهل زمان خويش داناتر است ـ تا آن كه او را به نزد عمر بردند، پس با عمر گفت كه: اى عمر، من به نزد تو آمده ام و مى خواهم مسلمان شوم، پس اگر مرا خبر دادى از آنچه تو را از آن سؤال مى كنم، تو از همه اصحاب محمد داناترى به كتاب خدا و سنّت پيغمبر و همه آنچه من اراده دارم كه تو را از آن سؤال كنم. ابوسعيد مى گويد كه: عمر گفت: من در اينجا و به اين پر پا نيستم، ليكن تو را رهنمايى مى كنم به آن كه از همه امّت ما داناتر است به كتاب و سنّت و همه آنچه مى خواهى كه از آن سؤال كنى، و آن را كه وصف كردم آن است و به سوى على اشاره نمود. يهودى گفت كه: اى عمر، اگر اين كه چنانچه تو مى گويى، باشد تو را با بيعت مردم چه كار است و حال آن كه آن مرد از همه شما داناتر باشد؟ عمر او را زجر و منع كرد، بعد از آن يهودى برخاست و به خدمت على عليه السلام آمد و به آن حضرت عرض كرد كه: تو چنانى كه عمر ذكر كرد؟ فرمود كه:«عمر، چه گفت؟» يهودى، آن حضرت را خبر داد و عرض كرد كه: اگر تو چنانچه گفت، باشى تو را سؤال مى كنم از چيزى چند و مى خواهم بدانم كه آيا يكى از شما آن را مى داند تا بدانم كه شما در باب ادّعاى خويش كه مى گوييد، بهترين امتّ ها و داناترين ايشانيد، راست گوييد و با اين امر داخل شوم در دين شما، كه اسلام است. امير المؤمنين عليه السلام فرمود: «آرى، من چنانم كه عمر از براى تو ذكر كرد، از هر چه خواهى سؤال كن تا تو را به آن خبر دهم. ان شاءاللّه». عرض كرد: مرا خبر ده از سه مسأله و سه مسأله و يك مسأله. آن حضرت عليه السلام فرمود كه: «اى يهودى، چرا نگفتى كه مرا خبر ده از هفت مسأله؟» يهودى عرض كرد كه: اگر تو مرا از سه مسأله جواب دادى، از باقى مانده سؤال مى كنم، و اگر نه، باز مى ايستم و از آن نمى پرسم. و اگر تو مرا در اين هفت مسأله جواب دادى، از همه اهل زمين داناترى و از ايشان فاضل تر و سزاوارترين مردم به ايشان. حضرت فرمود كه: «اى يهودى، از هر چه مى خواهى سؤال كن». عرض كرد: مرا خبر ده از اوّل سنگى كه بر روى زمين گذاشته شد، و از اوّل درختى كه بر روى زمين كِشته شد، و اوّل چشمه اى كه بر روى زمين جوشيد. امير المؤمنين عليه السلام او را خبر داد، بعد از آن يهودى به حضرت عرض كرد كه: خبر ده مرا از اين امّت كه ايشان را چند امامند كه ايشان را راه راست مى نمايند؟ و خبر ده مرا از پيغمبر شما محمد صلى الله عليه و آله كه منزلش در بهشت در كجاست؟ و خبر ده مرا كه كى با او خواهد بود در آن بهشت؟ امير المؤمنين عليه السلام فرمود كه: «اين امّت را دوازده امامند كه ايشان را راه راست مى نمايند و از ذريّه پيغمبر ايشانند و ايشان، يعنى: يازده امام از ايشان، از نسل من اند. و امّا منزل پيغمبر ما در بهشت، در بهشتى است كه از همه بهشت ها بهتر و بلندتر است و آن جنّت عدن است. و امّا كسانى كه با آن حضرت در منزلش مى باشند در آن بهشت، اين دوازده امامند از ذريّه او با مادر ايشان و جدّه ايشان كه مادر مادر ايشان است (يعنى: فاطمه زهرا و خديجه كبرى عليهاالسلام) و فرزندان ايشان و كسى با ايشان در آن بهشت شركت نمى كند».