باب در بيان حق عالم
1 حدیث
عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللّهِ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ جَعْفَرٍ الْجَعْفَرِيِّ، عَمَّنْ ذَكَرَهُ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«كَانَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عليه السلام يَقُولُ: إِنَّ مِنْ حَقِّ الْعَالِمِ أَنْ لَا تُكْثِرَ عَلَيْهِ السُّؤَالَ، وَلَا تَأْخُذَ بِثَوْبِهِ، وَإِذَا دَخَلْتَ عَلَيْهِ ـ وَعِنْدَهُ قَوْمٌ ـ فَسَلِّمْ عَلَيْهِمْ جَمِيعاً، وَخُصَّهُ بِالتَّحِيَّةِ دُونَهُمْ، وَاجْلِسْ بَيْنَ يَدَيْهِ، وَلَا تَجْلِسْ خَلْفَهُ، وَلا تَغْمِزْ بِعَيْنِكَ، وَلَا تُشِرْ بِيَدِكَ، وَلَا تُكْثِرْ مِنْ قَوْلِ: قَالَ فُلَانٌ وَقَالَ فُلَانٌ خِلَافاً لِقَوْلِهِ، وَلَا تَضْجَرْ بِطُولِ صُحْبَتِهِ؛ فَإِنَّمَا
على بن محمد بن عبداللّه، از احمد بن محمد، از محمد بن خالد، از سليمان بن جعفر جعفرى، از آن كه او را ذكر كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود:«امير المؤمنين عليه السلام مى فرمود: از جمله حق عالم آن است كه پر اصرار نكنى بر او در سؤال كردن و جامه آن را نگيرى، چون بر او داخل شوى و در نزد او گروهى باشند، بر همه ايشان سلام كن و او را به تحيت و سلام تخصيص ده (بر ايشان عموماً سلام كن و بر او خصوصاً) و در پيش روى او بنشين و در پشت سر او منشين، و به چشم و دست خويش اشاره مكن، و بسيار مگو كه فلان كس چنين گفته، و فلان كس چنين گفته، به جهت مخالفت گفتار او. به طول صحبت او، دل تنگ مشو؛ زيرا كه داستان علم، چون داستان درخت خرما است كه آن را انتظار مى برى تا چيزى از آن بر تو فرود