باب در بيان اين كه حجت برپا نمى شود از براى خدا بر خلائق، مگر به واسطه امام

محمد بن يحيى عطّار، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن ابى عُمير، از حسن بن محبوب، از داود رقّى، از امام موسى كاظم عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود كه:«حجت برپا نمى شود از براى خدا بر آفريدگانش (كه در روز قيامت ايشان را بازخواست كند، كه چرا چنين كرديد و چرا چنان نكرديد؟) مگر به واسطه امام، تا خدا با امام شناخته شود، يا شناسانيده شود» (كه امام عليه السلام او را به مردم بشناساند، يا او امام را به مردم بشناساند تا بشناساند به ايشان آنچه را كه در دين ضرور است. و كلام احتمال غير اين را نيز دارد و اظهر احتمالات، احتمال دوم است؛ زيرا كه در بعضى از نسخه هاى كافى، به جاى حتى يعرف، حىّ يعرف است و ترجمه آن، اين است كه مگر با امام زنده اى كه معروف باشد و مردم او را بشناسند).

حسين بن محمد، از مُعلّى بن محمد، از حسن بن على وشّاء روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام رضا عليه السلام كه مى فرمود:«امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: حجت برپا نمى شود از براى خداى عزّوجلّ بر خلقش، مگر با امام، تا شناخته شود» (يا با امام زنده اى كه معروف باشد؛ چنانچه گذشت).

احمد بن محمد، از محمد بن حسن، از عبّاد بن سليمان، از سعد بن سعد، از محمد بن عُمارة، از ابوالحسن حضرت امام رضا عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود كه:«حجّت برپا نمى شود از براى خدا بر خلقش، مگر با امامى تا بشناساند» (يا امام زنده اى كه معروف باشد؛ چنانچه كه معلوم شد).

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از برقى، از خلف بن حمّاد، از ابان بن تغلب روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:«حجت پيش از خلق و با خلق و بعد از خلق بوده و هست و خواهد بود».