باب در بيان هم نشينى با علما و صحبت ايشان

على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى روايت كرده، از يونس و آن را مرفوع ساخته كه گفت:«لقمان به پسر خود فرمود كه: اى فرزند من، مجلس ها را برگزين با بينايى و معرفت به حال آنها. پس اگر ديدى گروهى را كه خداى عزّوجلّ را ياد مى كنند، با ايشان بنشين؛ زيرا كه اگر تو عالم باشى، علم تو، تو را نفع مى بخشد و اگر جاهل باشى، تو را تعليم مى نمايند. و شايد كه خدا سايه رحمت خويش را بر ايشان افكند، پس تو را با ايشان فراگيرد. و هر گاه گروهى را ديدى كه خدا را ياد نمى كنند، با ايشان منشين؛ زيرا كه اگر عالم باشى، علم تو، تو را نفع نمى بخشد و اگر جاهل باشى، جهل تو را زياد مى كنند، و شايد كه خدا عقوبتى را برايشان فرود آورد، پس تو را با ايشان فراگيرد».

على بن ابراهيم، از پدرش و محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى همه روايت كرده اند، از ابن محبوب، از دُرست بن ابى منصور، از ابراهيم بن عبد الحميد، از ابوالحسن موسى بن جعفر عليه السلام كه آن حضرت فرمود:«حديث كردن و صحبت داشتن با عالم كه بر سر مزبل ها نشسته باشى، بهتر است از صحبت داشتن با جاهل كه بر روى فرش هاى فاخر پر پهنا نشسته باشى».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد برقى، از شريف بن سابق، از فضل بن ابى قُرّه، از امام جعفر صادق عليه السلام كه آن حضرت فرمود كه:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: حواريان به عيسى عليه السلام عرض كردند كه: يا روح اللّه، با كه هم نشينى كنيم؟ فرمود: با آن كه ديدن او، خدا را به ياد شما آورد و سخن او، باعث زيادتى در علم شما باشد و عمل او، شما را در آخرت راغب گرداند».

محمد بن اسماعيل، از فضل بن شاذان، از ابن ابى عُمير، از منصور بن حازم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود كه:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: هم نشينى با اهل دين، باعث شرف و بزرگوارى دنيا و آخرت است».

على بن ابراهيم، از پدرش، از قاسم بن محمد اصبهانى، از سليمان بن داود مِنقرى، از سفيان بن عُينيه، از مِسعر بن كِدام، روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مى فرمود:«هر آينه مجلسى كه در آن بنشينم با آن كه بر او اعتماد داشته باشم، در نزد من وثوقش از عمل يك سال بيشتر است».