حدیث دربارهباب در بيان بذل و بخشش علم
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ الْبَرْقِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَبْدِ اللّهِ بْنِ الْمُغِيرَةِ وَمُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ، عَنْ طَلْحَةَ بْنِ زَيْدٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام فِي هذِهِ الْايَةِ: «وَلَا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنّاسِ» قَالَ:«لِيَكُنِ النَّاسُ عِنْدَكَ فِي الْعِلْمِ سَوَاءً».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند از احمد بن محمد برقى، از پدرش، از عبداللّه بن مغيره و محمد بن سِنان، از طلحة بن زيد، از امام جعفر صادق عليه السلام درباره آيه «وَلَا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ» ۱، كه ترجمه آن اين است كه:«و مگردان رخ خويش را به جهت مردمان» (يعنى روى خويش را به يك سو مبر و ميل مده). كه آن حضرت فرمود: «بايد كه مردمان در نزد تو در علم برابر باشند» (چنان نباشى كه به بعضى عطا كنى و به بعضى نه. يكى را بر ديگرى بدون مرجحى ترجيح دهى كما و كيفا).
۱.لقمان، 18.