باب در بيان اين كه ائمه عليهم السلام راهنمايان همه خلق اند به راه راست

على بن ابراهيم، از پدرش، از محمد بن ابى عمير، از ابن اُذينه، از بريد عجلى، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است در شرح قول خداى عزّوجل «إنَّما أنْتَ مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ» ۱ كه آن حضرت فرمود كه:«رسول خدا صلى الله عليه و آله منذر و ترساننده اى است كه خدا فرموده، و مردم هر زمانى را هادى و راه نماينده اى از ما هست كه ايشان را راهنمايى مى كند به سوى آنچه پيغمبر صلى الله عليه و آله آن را آورده. پس رهنمايان بعد از آن حضرت، على عليه السلام است و اوصياى بعد از او يك به يك». و ترجمه آيه اين است كه: «جز اين نيست كه تو بيم كننده و ترساننده اى (كه مردم را از عذاب خدا مى ترسانى. يعنى فرستاده شده براى ترسانيدن و بر تو همين بلاغ و رسانيدن است و بس؛ به اظهار معجزات دالّه بر صدق تو، و

حسين بن محمد اشعرى، از مُعلّى بن محمد، از محمد بن جُمهور، از محمد بن اسماعيل، از سَعدان، از ابو بصير روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: «إنَّما أنْتَ مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ» يعنى چه؟ فرمود كه:«رسول خدا صلى الله عليه و آله ترساننده اى است كه خدا فرموده، و على - صلوات اللّه عليه - همان رهنما است كه در آيه مذكور است. اى ابو محمد! آيا امروز هيچ رهنمايى هست؟» عرض كردم: بلى! فداى تو گردم، هميشه از شما رهنمايى بعد از رهنمايى بوده، تا آن كه هدايت به تو داده شد، و خلافت به تو رسيد. حضرت فرمود: «خدا تو را رحمت كند اى ابو محمد! اگر قصّه چنان باشد كه هرگاه آيه اى بر مردى فرود آيد، پس آن مرد بميرد، آن آيه بميرد (و مصداق خارجى نداشته باشد)، كتاب خدا مى