حدیث دربارهبخشندگى

دانشنامه امیرالمؤمنین(ع) ج ۹، ص ۵۲۶، ح ۴۱۸۴

شرح نهج البلاغة عن الشعبيـ في وَصفِ سَخاءِ الإِمامِ عليه السلام ـ: كانَ أسخَى النّاسِ، كانَ عَلَى الخُلُقِ الَّذي يُحِبُّهُ اللّهُ: السَّخاءِ وَالجودِ، ما قالَ: «لا» لِسائلٍ قَطُّ. ۱

شرح نهج البلاغةـ به نقل از شَعبى، در توصيف بخشش امام عليه السلام ـ: بخشنده ترينِ مردم بود. بر مَنشى بود كه خدا آن را دوست مى داشت: سخاوت و بخشندگى. هرگز به حاجتخواهى پاسخ «نه» نداد.

۱.شرح نهج البلاغة: ج 1 ص 22 وراجع الصراط المستقيم: ج 1 ص 162.

کلیدواژه‌ها بخشندگی فهرست موضوعات عربی

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: على. در اسلام آوردن، پيشتازترينِ مردم و در بخشش، دست و دلبازترينِ آنان است.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله ـ به على عليه ‏السلام ـ : تو. در بخشش، بخشنده‏ترينِ آنان و در دنيا، زاهدترينشان هستى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در وصف على عليه السلام ـ: اين درياى خروشان و خورشيد برآمده، در بخشش، از فراتْ بخشنده تر است و دل گشاده تر از دنيا. هر كس او را دشمن بدارد، لعنت خدا بر او باد!

امام على عليه السلام:مرا همراه پيامبر خدا ديدى كه از گرسنگى سنگ بر شكمم مى بستم و امروز، زكات من به چهل هزار [دينار] مى رسد.

امام على عليه السلام:مرا در روزگار پيامبر خدا ديده بودى كه از گرسنگى سنگ بر شكمم مى بستم و زكات من امروز به چهل هزار دينار مى رسد.

سنن الدارقطنىـ به نقل از ابو سعيد ـ: در [تشييع]جنازه اى كه پيامبر خدا هم بود، حضور يافتم. هنگامى كه [جنازه را] بر زمين گذاشتند، پيامبر خدا پرسيد: «آيا بدهى اى بر عهده اوست؟». گفتند: آرى. از او روى تافت و فرمود: «بر دوستتان نماز بگزاريد». هنگامى كه على عليه السلام چنين ديد، در پى پيامبر خدا رفت و گفت: اى پيامبر خدا! او از بدهى هايش رها گشت و من، ضامن بدهى هاى اويم. پيامبر خدا بازگشت و بر او نماز گزارد و آن گاه رفت و به على عليه السلام فرمود: «اى على! خدا تو را جزاى خير دهد! خداوند در روز قيامت ذمّه تو را از دين آزاد كند، چنان كه تو ذمّه برادر مسلمانت را از دين آزاد كردى. هيچ بنده اى بدهى برادر دينى خود را نمى دهد، جز آن كه در روز قيامت، خداوند، ذمّه او را از دين آزاد مى كند».

ربيع الأبرار، كوفىـ به نقل از محمّد بن حنفيّه ـ: پدرم (على عليه السلام) شبانگاه، قنبر را صدا مى زد و آرد و خرما بر دوشش مى نهاد و به درِ خانه هايى كه مى شناخت، مى رفت و كسى را از آن آگاه نمى كرد. به وى گفتم: پدرم! چرا اين اموال را در طول روز (علنى) به آنان نمى دهى؟ فرمود: «پسرم! صدقه مخفى، خشم پروردگار را خاموش مى كند».

المناقب، كوفىـ به نقل از محمّد بن حنفيّه ـ: هرگاه غلّه هاى پدرم ـ كه رضوان الهى بر او باد ـ از زمينش مى رسيد، خوراك خود، خانواده و مادرانِ فرزندانش را برمى داشت، خوراك حسن و حسين عليهماالسلام را مى داد، خوراك مرا مى داد و به هركس از فرزندانش كه حاضر بودند، مى داد، به عقيل و پسرانش، به فرزندان جعفر، به امّ هانى و فرزندانش و به همه فرزندان عبدالمطّلب ـ اگر نيازمند بودند ـ، مى بخشيد و به ديگر بنى هاشم و فرزندان مطّلب بن عبد مناف، فرزندان نوفل بن عبد مناف و به گروهى از قريشيان كه نيازمند به بخشش بودند و خانواده هاى انصار و ديگران مى بخشيد، به گونه اى كه براى وى ـ كه خشنودى و مغفرت خدا بر او باد ـ چيزى باقى نمى ماند. هيچ كس از او چيزى نمى خواست، جز آن كه با اجابت درخواستش او را بازمى گردانْد.