حدیث دربارهبخشندگى

الإمام عليّ عليه ‏السلام: لَقَد رَأَيتُني مَعَ رَسولِ اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله وإنّي لَأَربُطُ الحَجَرَ عَلى بَطني مِنَ الجوعِ، وإنَّ صَدَقَتِي اليَومَ لَأَربَعونَ ألفا. ۱

امام على عليه السلام:مرا همراه پيامبر خدا ديدى كه از گرسنگى سنگ بر شكمم مى بستم و امروز، زكات من به چهل هزار [دينار] مى رسد.

۱.مسند ابن حنبل: ج 1 ص 334 ح 1367، فضائل الصحابة لابن حنبل: ج 1 ص 539 ح 899 و ص 550 ح 927، الزهد لابن حنبل: ص 166، تاريخ دمشق: ج 42 ص 375، البداية والنهاية: ج 7 ص 333 كلّها عن محمّد بن كعب.

کلیدواژه‌ها بخشندگی فهرست موضوعات عربی

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: على. در اسلام آوردن، پيشتازترينِ مردم و در بخشش، دست و دلبازترينِ آنان است.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله ـ به على عليه ‏السلام ـ : تو. در بخشش، بخشنده‏ترينِ آنان و در دنيا، زاهدترينشان هستى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در وصف على عليه السلام ـ: اين درياى خروشان و خورشيد برآمده، در بخشش، از فراتْ بخشنده تر است و دل گشاده تر از دنيا. هر كس او را دشمن بدارد، لعنت خدا بر او باد!

امام على عليه السلام:مرا در روزگار پيامبر خدا ديده بودى كه از گرسنگى سنگ بر شكمم مى بستم و زكات من امروز به چهل هزار دينار مى رسد.

سنن الدارقطنىـ به نقل از ابو سعيد ـ: در [تشييع]جنازه اى كه پيامبر خدا هم بود، حضور يافتم. هنگامى كه [جنازه را] بر زمين گذاشتند، پيامبر خدا پرسيد: «آيا بدهى اى بر عهده اوست؟». گفتند: آرى. از او روى تافت و فرمود: «بر دوستتان نماز بگزاريد». هنگامى كه على عليه السلام چنين ديد، در پى پيامبر خدا رفت و گفت: اى پيامبر خدا! او از بدهى هايش رها گشت و من، ضامن بدهى هاى اويم. پيامبر خدا بازگشت و بر او نماز گزارد و آن گاه رفت و به على عليه السلام فرمود: «اى على! خدا تو را جزاى خير دهد! خداوند در روز قيامت ذمّه تو را از دين آزاد كند، چنان كه تو ذمّه برادر مسلمانت را از دين آزاد كردى. هيچ بنده اى بدهى برادر دينى خود را نمى دهد، جز آن كه در روز قيامت، خداوند، ذمّه او را از دين آزاد مى كند».

ربيع الأبرار، كوفىـ به نقل از محمّد بن حنفيّه ـ: پدرم (على عليه السلام) شبانگاه، قنبر را صدا مى زد و آرد و خرما بر دوشش مى نهاد و به درِ خانه هايى كه مى شناخت، مى رفت و كسى را از آن آگاه نمى كرد. به وى گفتم: پدرم! چرا اين اموال را در طول روز (علنى) به آنان نمى دهى؟ فرمود: «پسرم! صدقه مخفى، خشم پروردگار را خاموش مى كند».

المناقب، كوفىـ به نقل از محمّد بن حنفيّه ـ: هرگاه غلّه هاى پدرم ـ كه رضوان الهى بر او باد ـ از زمينش مى رسيد، خوراك خود، خانواده و مادرانِ فرزندانش را برمى داشت، خوراك حسن و حسين عليهماالسلام را مى داد، خوراك مرا مى داد و به هركس از فرزندانش كه حاضر بودند، مى داد، به عقيل و پسرانش، به فرزندان جعفر، به امّ هانى و فرزندانش و به همه فرزندان عبدالمطّلب ـ اگر نيازمند بودند ـ، مى بخشيد و به ديگر بنى هاشم و فرزندان مطّلب بن عبد مناف، فرزندان نوفل بن عبد مناف و به گروهى از قريشيان كه نيازمند به بخشش بودند و خانواده هاى انصار و ديگران مى بخشيد، به گونه اى كه براى وى ـ كه خشنودى و مغفرت خدا بر او باد ـ چيزى باقى نمى ماند. هيچ كس از او چيزى نمى خواست، جز آن كه با اجابت درخواستش او را بازمى گردانْد.

ربيع الأبرار:بيابان نشينى به نزد على عليه السلام آمد و گفت: اى امير مؤمنان! در خانه ام نه حيوان كُرك دارى هست و نه پشم دارى؛ نه گوسفندى دارم و نه شترى. فرمود: «به خدا سوگند، در خانه ام بيش از قوت خود چيزى ندارم». بيابان نشين برگشت، در حالى كه مى گفت: به خدا سوگند، در روز قيامت، خدا از تو به خاطر اين ديدار، بازخواست خواهد كرد. على عليه السلام بسيار گريست و فرمود تا او را برگردانند و از او خواست تا بار ديگر سخنش را تكرار كند و باز گريست و فرمود: «اى قنبر! آن زرهِ مرا بياور» و آن را به مرد بيابانى داد و فرمود: «مواظب باش كلاه سرت نرود. با آن، بسيارْ غم ها از چهره پيامبر صلى الله عليه و آله زدوده ام». قنبر گفت: بيست درهم براى او بس بود. فرمود: «اى قنبر! به خدا سوگند، دوست ندارم كه به اندازه دنيا طلا و يا نقره مى داشتم و آن را صدقه مى دادم و خدا از من مى پذيرفت، ولى از اين ديدار، بازخواستم مى كرد».