حدیث دربارهبخشندگى

ربيع الأبرار:بيابان نشينى به نزد على عليه السلام آمد و گفت: اى امير مؤمنان! در خانه ام نه حيوان كُرك دارى هست و نه پشم دارى؛ نه گوسفندى دارم و نه شترى. فرمود: «به خدا سوگند، در خانه ام بيش از قوت خود چيزى ندارم». بيابان نشين برگشت، در حالى كه مى گفت: به خدا سوگند، در روز قيامت، خدا از تو به خاطر اين ديدار، بازخواست خواهد كرد. على عليه السلام بسيار گريست و فرمود تا او را برگردانند و از او خواست تا بار ديگر سخنش را تكرار كند و باز گريست و فرمود: «اى قنبر! آن زرهِ مرا بياور» و آن را به مرد بيابانى داد و فرمود: «مواظب باش كلاه سرت نرود. با آن، بسيارْ غم ها از چهره پيامبر صلى الله عليه و آله زدوده ام». قنبر گفت: بيست درهم براى او بس بود. فرمود: «اى قنبر! به خدا سوگند، دوست ندارم كه به اندازه دنيا طلا و يا نقره مى داشتم و آن را صدقه مى دادم و خدا از من مى پذيرفت، ولى از اين ديدار، بازخواستم مى كرد».