حدیث دربارهبخشندگى
المناقب لابن شهر آشوب عن محمّد بن الصمة عن أبيه عن عمّه:رَأَيتُ فِي المَدينَةِ رَجُلاً عَلى ظَهرِهِ قِربَةٌ وفي يَدِهِ صَحفَةٌ، يَقولُ: اللّهُمَّ وَلِيَّ المُؤمِنينَ، وإلهَ المُؤمِنينَ، وجارَ المُؤمِنينَ، اقبَل قُربانِي اللَّيلَةَ، فَما أمسَيتُ أملِكُ سِوى ما في صَحفَتي، وغَيرَ ما يُواريني، فَإِنَّكَ تَعلَمُ أنّي مَنَعتُهُ نَفسي مَعَ شِدَّةِ سَغَبي في طَلَبِ القُربَةِ إلَيكَ غُنما، اللّهُمَّ فَلا تُخلِق وَجهي، ولا تَرُدَّ دَعوَتي.
فَأَتَيتُهُ حَتّى عَرَفتُهُ، فَإِذا هُوَ عَلِيُّ بنُ أبي طالِبٍ عليه السلام، فَأَتى رَجُلاً فَأَطعَمَهُ. ۱
المناقب، ابن شهر آشوبـ به نقل از محمّد بن صمه، از پدرش، از عمويش ـ: مردى را در مدينه ديدم كه كيسه اى بر پشت و سينى اى در دست داشت و مى گفت: «پروردگارا! اى دوست مؤمنان، خداى مؤمنان و پناه دِهِ مؤمنان! امشب هديه مرا به درگاهت بپذير. جز آنچه در سينى ام هست و آنچه پوشيده ام، چيزى را مالك نيستم و تو خود مى دانى كه با همه نيازم، خود را به خاطر بهره نزديكى به تو، از آن، محروم ساختم. پروردگارا! رويم را بر زمين مزن و دعايم را رد مكن».
نزديك وى آمدم و او را شناختم. ديدم على بن ابى طالب عليه السلام است. نزد مردى رفت و او را سير كرد.
۱.المناقب لابن شهر آشوب: ج 2 ص 76.