حدیث دربارهخوش اخلاقى
الفخري: رُوِيَ أنَّ عَلِيّا أميرَ المُؤمِنينَ عليه السلام استَدعى بِصَوتِهِ بَعضَ عَبيدِهِ، فَلَم يُجِبهُ، فَدَعاهُ مِرارا فَلَم يُجِبهُ، فَدَخَلَ عَلَيهِ رَجُلٌ وقالَ: يا أميرَ المُؤمِنينَ، إنَّهُ بِالبابِ واقِفٌ، وهُوَ يَسمَعُ صَوتَكَ، ولا يُكَلِّمُكَ!
فَلَمّا حَضَرَ العَبدُ عِندَهُ، قالَ عليه السلام: أما سَمِعتَ صَوتي؟
قالَ: بَلى.
قالَ عليه السلام: فَما مَنَعَكَ مِن إجابَتي؟
قالَ: أمِنتُ عُقوبَتَكَ.
قالَ عَلِيٌّ عليه السلام: الحَمدُِللّهِ الَّذي خَلَقَني مِمَّن يَأمَنُهُ خَلقُهُ. ۱
الفخرى: روايت شده كه امير مؤمنان على عليه السلام يكى از خدمتكارانش را صدا زد، ولى او پاسخ نداد. چندين بار صدا زد، ولى پاسخ نداد.
مردى وارد شد و گفت: اى امير مؤمنان! او، دمِ در ايستاده است. صدايت را مىشنود؛ ولى پاسخت را نمىگويد.
وقتى خادم نزد ايشان آمد، فرمود: «صدايم را نمىشنيدى؟».
گفت: مىشنيدم.
فرمود: «پس چرا پاسخم را نمىدادى؟».
گفت: از مجازات كردنت خود را در امان مىدانستم.
على عليه السلام فرمود: «سپاسْ خدايى را كه مرا از جمله كسانى قرار داد كه بندگانش از او در اماناند».
۱.الفخري: ص 19.