شناختِ شهودى

كفاية الأثرـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ـ: از امير مؤمنان عليه السلام سؤال شد: اى برادر پيامبر خدا! آيا پروردگارت را ديده اى؟ فرمود: «چگونه چيزى را بپرستم كه او را نديده ام؟! چشم ها به ديده حس، او را نمى بينند؛ بلكه دل ها با حقايق ايمان، او را مى بينند و اگر مؤمن، خدايش را به ديده سر ببيند، آن، مخلوق است [نه خالق]، كه ديده شدن با چشم، ويژگى مخلوق است و مخلوق را خالقى بايد. پس خدا را مخلوق و حادث كرده اى، و هر كسى خدا را به مخلوقش مانند كند، براى خدا شريك گرفته است. واى بر ايشان! آيا نشنيده اند كه خداى متعال مى فرمايد: «ديده ها، او را در نمى يابند و او ديده ها را در مى يابد، و اوست باريك بينِ آگاه» ، و نيز گفته اش كه: «هرگز مرا نخواهى ديد؛ امّا به كوه بنگر. اگر بر جاى مانْد، مرا

الإقبالـ از امام حسين عليه السلام در دعاى عرفه اى كه به ايشان منسوب است ـ: خداى من! چرخش من در ميان آثار، موجب دورىِ ديدار مى شود. پس مرا يكسر به خدمتى بدار كه به تو برساند. چه سان چيزى كه در وجودش نيازمند توست، به تو ره بنمايد؟! آيا براى جز تو ظهورى هست كه تو آن را نداشته باشى تا آن، آشكار كننده تو باشد؟! كى غايب شده اى تا به راه نمايى نياز افتد كه به تو ره ببرد؟! و كِى دور گشته اى تا آثار، رساننده به تو باشند؟! كور باد چشمى كه تو را مراقب خود نبيند و زيانبار باد سوداى بنده اى كه از محبّتت نصيبى برايش ننهاده اى! خداى من! به مراجعه كردن به آثار، فرمان دادى. پس مرا با پوششى از نور و بينش و هدايت، باز گردان تا همان گونه از آنها درگذرم كه به سويشان رفته بودم؛ درون، از چشم دوختن به آنها