گونه هاى جهاد
1 حدیث
تحف العقول:سُئِلَ [الحُسَينُ عليه السلام] عَنِ الجِهادِ؛ سُنَّةٌ أو فَريضَةٌ؟ فَقالَ عليه السلام: الجِهادُ عَلى أربَعَةِ أوجُهٍ: فَجِهادانِ فَرضٌ، وجِهادٌ سُنَّةٌ لا يُقامُ إلّا مَعَ فَرضٍ، وجِهادٌ سُنَّةٌ.
فَأَمّا أحَدُ الفَرضَينِ؛ فَجِهادُ الرَّجُلِ نَفسَهُ عَنِ مَعاصِي اللّهِ، وهُوَ مِن أعظَمِ الجِهادِ. ومُجاهَدَةُ الَّذينَ يَلونَكُم مِنَ الكُفّارِ فَرضٌ.
وأمَّا الجِهادُ الَّذي هُوَ سُنَّةٌ لا يُقامُ إلّا مَعَ فَرضٍ؛ فَإِنَّ مُجاهَدَةَ العَدُوِّ فَرضٌ عَلى جَميعِ الاُمَّةِ؛ لَو تَرَكُوا الجِهادَ لَأَتاهُمُ العَذابُ، وهذا هُوَ مِن عَذابِ الاُمَّةِ، وهُوَ سُنَّةٌ عَلَى الإِمامِ وَحدَهُ أن يَأتِيَ العَدُوَّ مَعَ الاُمَّةِ فَيُجاهِدَهُم.
وأمَّا الجِهادُ الَّذي هُوَ سُنَّةٌ؛ فَكُلُّ
تحف العقول:[از امام حسين عليه السلام] در باره جهاد، سؤال شد كه: آيا سنّت (مستحب) است يا فريضه (واجب)؟
فرمود: «جهاد، چهار گونه است: دو گونه آن، فريضه است و [سوم،] جهاد سنّتى كه جز با فريضه بر پا نمى شود و [چهارم،] جهادى كه سنّت [محض] است.
امّا يكى از دو جهاد فريضه، مجاهده انسان با نفس خود براى بازدارى از معاصى الهى است و آن، از بزرگ ترينِ جهادهاست.
و [دوم،] جهاد با كفّارى است كه نزديك شما هستند.
امّا جهادى كه سنّت است و جز با فريضه برپا نمى شود، جهاد با دشمنِ يورشگر است كه بر همه امّت، واجب است و اگر آن را ترك كنند، به عذاب گرفتار مى شوند و اين از عذاب هاى امّت است؛ امّا تنها بر پيشوا، سنّت است كه همراه امّت به سوى دشمن برود و با آنان بجنگد.
امّا جهادى كه سنّت [محض] است، هر سنّتى
۱.تحف العقول: ص 243 وراجع: الكافي: ج 5 ص 9 ح 1 وتهذيب الأحكام: ج 6 ص 124 ح 217 والخصال: ص 240 ح 89.