سيّدِ حِميَرى
2 حدیث
الأغاني عن عليّ بن إسماعيل التميمي عن أبيه:كُنتُ عِندَ أبي عَبدِ اللّهِ جَعفَرِ بنِ مُحَمَّدٍ عليه السلام، إذِ استَأذَنَ آذِنَهُ السَّيِّدُ الحِميَرِيُّ، فَأَمَرَهُ بِإِيصالِهِ، وأَقعَدَ حَرَمَهُ خَلفَ سِترٍ، ودَخَل فَسَلَّمَ وجَلَسَ، فَاستَنشَدَهُ، فَأَنشَدَ قَولَهُ:
اُمرُر عَلى جَدَثِ الحُسَينِفَقُل لِأَعظُمِهِ الزَّكِيَّه
يا أَعظُما لا زِلتِ مِنوَطفاءَ ساكِبَةٍ رَوِيَّه
وإذا مَرَرتَ بِقَبرِهِفَأَطِل بِهِ وَقفَ المَطِيَّه
وَابكِ المُطَهَّرَ لِلمُطَهَّرِوَالمُطَهَّرَةِ النَّقِيّه
كَبُكاءِ مُعوِلَةٍ أتَتيَوما لِواحِدِهَا المَنِيَّه ۱
الأغانىـ به نقل از على بن اسماعيل تميمى، از پدرش ـ: روزى نزد جعفر بن محمّد (صادق عليه السلام) بودم و سيّد حِميَرى، اجازه ورود خواست. ايشان فرمان داد كه وارد شود و آن گاه، خانواده خود را در پسِ پرده نشاند. سيّد حِميَرى، سلام كرد و رخصت طلبيد تا شعرش را بخواند. پس چنين خواند: ۲
بر مرقد حسين عليه السلام، گذر كنو به استخوان هاى پاكش بگو:
اى استخوان ها! خداوند، همواره شما رااز ابر پُربارِش رحمتش، برخوردار كند!
و هر گاه از كنار مرقدش گذر كردىدرنگ كن و مَركبت را متوقّف كن
و بر آن پاكيزه فرزند مولاىِ پاكيزهو بانوىِ پاك و پاكيزه، گريه كن،
به سانِ زن فرزندْ از دست داده اى كهيگانه فرزندش را مُرده مى بيند.
أعيان الشيعة:لَهُ في رِثاءِ الحُسَينِ عليه السلام:
اُمرُر عَلى جَدَثِ الحُسَينِو قُل لِأَعظُمِهِ الزَّكِيَّه
يا أعظُما لا زِلتِ مِنوَطفاءَ ساكِبَةٍ رَوِيَّه
ما لَذَّ عَيشٌ بَعدَ رَضِّكِبِالجِيادِ الأعوَجِيَّه
قَبرٌ تَضَمَّنَ طَيِّباآباؤُهُ خَيرُ البَرِيَّه
آباؤُهُ أهلُ الرِّياسَةِوَ الخِلافَةِ وَالوَصِيَّه
وَالخَيرِ وَالشِّيَمِ المُهَذَّبَةِ المُطَيَّبَةِ الرَّضِيَّه
فَإِذا مَرَرتَ بِقَبرِهِفَأَطِل بِهِ وَقفَ المَطِيَّه
وَابكِ المُطَهَّرَ لِلمُطَهَّرِوَ المُطَهَّرَةِ الزَّكِيَّه
كَبُكاءِ مُعوِلَةٍ غَدَتيَوما بِواحِدِهَا المَنِيَّه
وَالعَن صَدى عُمَرَ بنَ سَعدٍوَ المُلَمَّعَ بِالنَّقِيَّه
شِمَرِ بنَ جَوشَنٍ الَّذيطاحَت بِهِ نَفسٌ شَقِيَّه
جَعَلُوا ابنَ بِنتِ
أعيان الشيعة:وى (سيّدِ حِميَرى)، در رثاى امام حسين عليه السلام، چنين سروده است:
بر مرقد حسين عليه السلام، گذر كنو به استخوان هاى پاكش بگو:
اى استخوان ها! خداوند، همواره شما رااز ابر پُربارِش رحمتش، برخوردار كند!
پس از آن كه تو را با اسبان اصيل، سُمكوب كردندزندگى، هرگز گوارا نگرديد.
مرقدى كه پاكيزه اى را در خود، جاى داد؛همو كه نياكانش، بهترينِ مردمان اند.
نياكانش، سزامندان فرمان روايىو خلافت و جانشينى اند.
هر گاه بر مرقدش گذر كردىدرنگ كن و مَركبت را متوقّف كن
و بر آن پاكيزه فرزند مولاىِ پاكيزهو بانوى پاك و پاكيزه، گريه كن،
به سان زنِ فرزندْ از دست داده اى كهيگانه فرزندش را مُرده مى بيند.
و بر آوازه عمر بن سعدو بر آن كه جامه پاكى را به ريا به تن دارد، لعنت كن.
يعنى