ديكُ الجِن

أعيان الشيعة:وى (ديكُ الجِن) در رثاى امام حسين عليه السلام، چنين سروده است: نه تو از من هستى و نه دارايىِ بسيارت به من نياز دارد.اندوه و شوق و انديشه ات بر من چيره اند. از شدّت اندوه و هراس، سرشكِ منْ لبريز شد و فرو ريخت.نه! آيا مى بينى كه جگرم از غم، از هم مى پاشد؟ كجاست حسين عليه السلام و كجايند كشتگان، فرزندان حسن عليه السلامو جعفر و عقيل ـ كه عمر [بن سعد]، فريبكارانه آنها را كشت ـ؟ كشتگانى كه خانه خدا و حجر الأسود، از سرِ اشتياق، بر آنها نوحه مى كنندو آيات و سوره هاى قرآن نيز مى گريند؟ بدا، نفرتا از كرده دشمنان، آن دم كه كشتند!زها، خوشا ـ اى گورها ـ به خاطر آنچه در درون داريد! آن هنگام كه گام هاى مرگ را ديدند كه پيش مى آيند،به ديدار [عزيزان] و لقاى رحمت [پروردگار، دل

أدبُ الطفّ:[ديكُ الجِن] در مرثيه اى كه در باره امام حسين عليه السلام سروده، چنين گفته است: در بستر بيمارى افتاده امبه گونه اى كه نسيم دل نواز را بادِ مسموم مى خوانم. آبى است از اشك كه زمين را مى پوشاندو اگر از باران مى بود، صداى [غرّشِ] دل خراشى داشت و بلبلانى كه اگر خوردنى بودندبى ترديد، از غِسلين و زقّوم، كم نداشتند. آرامشم را به هم مى زند سفرى شبانهكه اگر سايه سار هم بود، آن سايه، گرم و سياه بود. خاطرات نوادگان هدايت، از قلبم گذشتو من از درد آنها، راحتى و خواب خوش را فراموش كردم. نواده محمّد عليه السلام را در كربلا ديدمكه تنها و بى كس است و از اندوه درونش، شِكوه مى كند و شمشيرهاى بنى اميّه، پهلوهايش را نشانه مى گيرندو آنها را مى بينى كه تيغ هاى تيز را يكى پس از ديگرى،