حدیث دربارهمرثيه سرايى رَباب

تاريخ دمشق:رَبابُ بِنتُ امرِئِ القَيسِ. الكَلبِيَّةُ، وهِيَ الَّتي أقامَت عَلى قَبرِ الحُسَينِ عليه السلام حَولاً، ثُمَّ قالَت: إلَى الحَولِ ثُمَّ اسمُ السَّلامِ عَلَيكُماومَن يَبكِ حَولاً كامِلاً فَقَدِ اعتَذَرَ. ولَمّا تُوُفِّيَ الحُسَينُ عليه السلام خُطِبَتِ الرَّبابُ واُلِحَّ عَلَيها، فَقالَت: ما كُنتُ لِأَتَّخِذَ حَموا بَعدَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، فَلَم تَزَوَّج، وعاشَت بَعدَهُ سَنَةً لَم يُظِلَّها سَقفُ بَيتٍ، حَتّى بُلِيَت وماتَت كَمَدا. ۱
تاريخ دمشق:رَباب، دختر امرؤ القيسِ. كَلْبى، زنى است كه به مدّت يك سال در كنار قبر جشوهرشج حسين عليه السلام ماند و سرود: تا يك سال مى مانم و آن گاه با شما وداع مى كنمو هر كه يك سال كامل بگِريد، عذرش جبراى رفتنْج پذيرفته است.. وقتى حسين عليه السلام از دنيا رفت، از رَباب، خواستگارى شد و بر آن، پافشارى شد. گفت: «غير از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، پدرشوهرى انتخاب نمى كنم» و ازدواج نكرد. يك سال پس از آن زيست و زير سايه نرفت تا بيمار شد و افسرده، از دنيا رفت.
۱.تاريخ دمشق: ج 69 ص 120، البداية والنهاية: ج 8 ص 210، تذكرة الخواصّ: ص 265 كلاهما نحوه.

احادیث دیگر این موضوع

۳
الكافىـ به نقل از مَصقله طَحّان ـ: از امام صادق عليه السلام شنيدم كه مى فرمود: «وقتى حسين عليه السلام كشته شد، همسر كَلبى اش رَباب، دختر امرؤالقيْس بن عدى. برايش ماتم گرفت و گريست. [ديگر] زنان و خادمان نيز گريستند تااشك هايشان خشكيد. او (همسر امام حسين عليه السلام) در ميان آنان، كنيزى را ديد كه مى گريست و اشكش [هنوز] جارى بود. وى را خواست و به او گفت: تو چه كرده اى كه از ميان ما، فقط اشك تو جارى است [و خشك نشده است]؟ كنيز، پاسخ داد: من وقتى به رنج و زحمت مى افتم [و اشكم مى خشكد]، هَليم مى خورم. او (همسر امام حسين عليه السلام) از آن پس، دستور داد تا هليم درست كردند و خورد و نوشيد و به آنان نيز خوراند و نوشانْد و گفت: مى خواهيم بدين وسيله براى گريه بر حسين عليه السلام، نيرو بگيريم. نيز به رَباب كَلبى، عطردان هايى واژه «جُؤَن» در متن عربى، به معناى عطردان است. هديه شد تا با آنها براى ماتم حسين عليه السلام كمك شود. رَباب، وقتى عطردان ها را ديد، پرسيد: اينها چيست؟ گفتند: هديه اى است كه فلانى داده تا تو براى ماتم حسين عليه السلام، توان پيدا كنى. گفت: ما كه در عروسى نيستيم! با اينها، چه كنيم؟ آن گاه دستور داد كه آنها را از خانه بيرون بردند؛ امّا هنگامى كه از خانه بيرون برده شدند، ديگر بوى خوشى از آنها احساس نشد، گويى ميان آسمان و زمين، به پرواز در آمدند، و پس از بيرون شدنشان از خانه، اثرى از آنها ديده نشد.