رؤياى سَكينه عليهاالسلام
2 حدیث
الملهوف:خَرَجَ زَينُ العابِدينَ عليه السلام يَوما يَمشي في أسواقِ دِمَشقَ فَاستَقبَلَهُ المِنهالُ بنُ عَمرٍو، فَقالَ: كَيفَ أمسَيتَ يَابنَ رَسولِ اللّهِ؟
قالَ: أمسَينا كَمَثَلِ بَني إسرائيلَ في آلِ فِرعَونَ؛ يُذَبِّحونَ أبناءَهُم ويَستَحيونَ نِساءَهُم. يا مِنهالُ، أمسَتِ العَرَبُ تَفتَخِرُ عَلَى العَجَمِ بِأَنَّ مُحَمَّدا عَرَبِيٌّ، وأمسَت قُرَيشٌ تَفتَخِرُ عَلى سائِرِ العَرَبِ بِأَنَّ مُحَمَّدا مِنها، وأمسَينا مَعشَرَ أهلِ بَيتِهِ ونَحنُ مَغصوبونَ مَقتولونَ مُشَرَّدونَ، فَإِنّا للّهِِ وإنّا إلَيهِ راجِعَون مِمّا أمسَينا فيهِ، يا مِنهالُ.
وللّهِِ دَرُّ مَهيارَ حَيثُ يَقولُ:
يُعَظِّمونَ لَهُ أعوادَ مِنبَرِهِوتَحتَ أقدامِهِم أولادَهُ وَضَعوا
بِأَيِّ حُكمٍ بَنوهُ
الملهوف:روزى امام زين العابدين عليه السلام بيرون آمد و در بازارهاى دمشق مى رفت كه مِنهال بن عمرو به استقبال ايشان آمد و گفت: اى فرزند پيامبر خدا! چگونه صبح را به شب رساندى؟
فرمود: «مانند بنى اسرائيل در ميان فرعونيان كه پسران آنها را سر مى بُريدند و زنانشان را زنده مى گذاشتند. اى مِنهال! عرب بر عجم مى بالد كه محمّد، عرب است و قريش بر بقيّه عرب مى بالد كه محمّد صلى الله عليه و آله از آنهاست؛ ولى ما خاندانِ او، حقّمان غصب شده است و كشته و رانده شده هستيم. پس ـ اى منهال ـ بر اين مصيبت و وضعيتى كه به سر مى بريم، استرجاع مى كنيم (إنّا للّهِ مى گوييم).
و مَهيار [ديلمى]، چه نيكو سروده است:
چوب هاى منبر پيامبر صلى الله عليه و آله را بزرگ مى دارندو فرزندانش را زير پاهايشان مى گذارند.
به چه
۱.الملهوف: ص 222، مثير الأحزان: ص 105، المناقب لابن شهرآشوب: ج 4 ص 169 نحوه، بحار الأنوار: ج 45 ص 143.
الملهوف عن سكينة:لَمّا كانَ فِي اليَومِ الرّابِعِ مِن مُقامِنا، رَأَيتُ فِي المَنامِ. ورَأَيت
امرَأَةً راكِبَةً في هَودَجٍ ويَدُها مَوضوعَةٌ عَلى رَأسِها، فَسَأَلتُ عَنها، فَقيلَ لي: فاطِمَةُ بِنتُ مُحَمَّدٍ أمُّ أبيكِ.
فَقُلتُ: وَاللّهِ لَأَنطَلِقَنَّ إلَيها ولَاُخبِرَنَّها ما صُنِعَ بِنا. فَسَعَيتُ مُبادِرَةً نَحوَها حَتّى لَحِقتُ بِها ووَقَفتُ بَينَ يَدَيها أبكي وأقولُ:
يا اُمَّتاه جَحَدوا وَاللّهِ حَقَّنا، يا اُمَّتاه بَدَّدوا وَاللّهِ شَملَنا، يا اُمَّتاه اِستَباحوا وَاللّهِ حَريمَنا، يا اُمَّتاه قَتَلوا وَاللّهِ الحُسَينَ أبانا.
فَقالَت لي: كُفّي صَوتَكِ يا سُكَينَةُ! فَقَد قَطَّعتِ نِياطَ ۱ قَلبي، وأقرَحتِ كَبِدي، هذا قَميصُ أبيكِ الحُسَينِ لا يُفارِقُني حَتّى ألقَى اللّهَ بِهِ. ۲
الملهوفـ به نقل از سَكينه ـ: روز چهارم اقامتمان [در شام]، در عالم رؤيا ديدم كه. زنى سوار بر هودج است و دستش را بر سرش نهاده است. از [نامِ] او جويا شدم. به من گفتند: فاطمه دختر محمّد، مادر پدرت است.
گفتم: به خدا سوگند، به سوى او مى روم و آنچه را كه با ما كرده اند، به او خواهم گفت.
بلافاصله، به سوى او دويدم تا به او رسيدم و پيشِ رويش ايستادم و مى گريستم و مى گفتم: اى مادر! به خدا سوگند، حقّ ما را انكار كردند. اى مادر! به خدا سوگند، جمع ما را پراكنده كردند. اى مادر! به خدا سوگند، حريم ما را ناديده گرفتند و حلال شمردند. اى مادر! به خدا سوگند، پدرمان حسين را كُشتند.
او به من گفت: «بس كن، اى سَكينه! دلم را پاره كردى و جگرم را سوزاندى. اين، پيراهن پدرت حسين است كه آن را از خود، دور نمى كنم