حدیث دربارهمصر

لواعج الأشجان:حَكى غَيرُ واحِدٍ مِنَ المُؤَرِّخينَ أنَّ الخَليفَةَ العَلَوِيَّ بِمِصرَ أرسَلَ إلى عَسقَلانَ ـ وهِيَ مَدينَةٌ كانَت بَينَ مِصرَ وَالشّامِ، وَالآنَ هِيَ خَرابٌ ـ فَاستَخرَجَ رَأسا زَعَمَ أنَّهُ رَأسُ الحُسَينِ عليه السلام، وجيءَ بِهِ إلى مِصرَ، فَدَفَنَ فيها فِي المَشهَدِ المَعروفِ الآنَ، وهُوَ مَشهَدٌ مُعَظَّمٌ يُزارُ، وإلى جانِبِهِ مَسجِدٌ عَظيمٌ رَأَيتُهُ في سَنَةِ إحدى وعِشرينَ بَعدَ الثَّلاثِمِئَةٍ وألفٍ، وَالمِصرِيّونَ يَتَوافَدونَ إلى زِيارَتِهِ أفواجا رِجالاً ونِساءً، ويَدعونَ ويَتَضَرَّعونَ عِندَهُ. وأخْذُ العَلَوِيّينَ لِذلِكَ الرَّأسِ مِن عَسقَلانَ ودَفنُهُ بِمِصرَ كَأَنَّهُ لا رَيبَ فيهِ، لكِنَّ الشَّأنَ في كَونِهِ رَأسَ الحُسَينِ عليه السلام. ۱
لواعج الأشجان:مورّخان متعدّدى حكايت كرده اند كه خليفه علوى مصر، [كسى را]به عَسقَلان (شهرى ميان مصر و شام كه اكنون ويران شده است) فرستاد و سرى را كه مدّعى بود سرِ حسين عليه السلام است، بيرون آورد و به مصر (قاهره) برد و در جايى كه الآن مزارى معروف است، به خاك سپرد. آن جا اكنون، زيارتگاهى است كه آن را گرامى مى دارند و به زيارتش مى روند و كنارش، مسجدى بزرگ است كه آن را در سال 1321 هجرى ديده ام. مصريان، زن و مرد، گروه گروه به زيارتش مى روند و در آن جا، دعا و گريه و زارى مى كنند و ترديدى در برداشتن آن سر از عَسقَلان به وسيله علويان و دفن آن در مصر نيست؛ امّا اين كه آن، سرِ حسين عليه السلام بوده باشد، جاى ترديد است.
۱.لواعج الأشجان: ص 191.

احادیث دیگر این موضوع

۴
سيرة الأئمّة الاثنى عشر:از جمله كسانى كه دفن سر [حسين عليه السلام]را در دمشقْ محتمل تر مى دانند، ابن ابى دينارِ بَلاذُرى در تاريخش و نيز واقدى است. از اين عدّه، برخى مى گويند كه آن سر، در دروازه فَراديس، مدفون است و برخى بر اين باورند كه يزيد بن معاويه، آن را در قبر پدرش به خاك سپرده است. برخى هم ادّعا دارند كه در مسجد [اُمَوى]دفن شده است. در ديوار گِرد شهر هم گفته شده است. امّا پس از اين، به وسيله فاطميان، از دمشق، به عَسقَلان، منتقل شده و تا قرن پنجم هجرى در آن جا مانده است. از باورمندان به اين نظر، عثمان مَدوخ در كتابش، العدل الشاهد فى تحقيق المَشاهد است كه در آن، پس از يادكردِ اين مراحل، گفته است: دليل اين مطلب، آن است كه يكى از عالمان، جايى قديمى را، نزديكِ دروازه فَراديس، در نظر گرفت و به انهدام آن پرداخت تا محلّى براى نگهدارى كتاب بسازد، كه به سقف كوچكى در ديوار بر خورد كه آن را با سنگى بزرگ، مسدود كرده و نوشته اى بر آن، نقش كرده بودند كه آنچه از آن فهميدند، اين بود كه آن، جايگاه سرِ حسين عليه السلام نوه پيامبر صلى الله عليه و آله است. مطلب را به حكمران شام رساندند. او رفت و خود، آن را ديد و به آنان فرمان داد كه در آن جا هيچ كارى نكنند. سپس موضوع را به سلطان عبد المجيدخان، پسر سلطان محمودخان [عثمانى]، گزارش داد و او فرمان داد تا آن سنگ را در حضور همه عالمان، اميران و افراد سرشناس، بردارند. آن جا را [در حضور همه]شكافتند. سوراخى را ديدند كه چيزى در آن نبود. پس از آن كه حاضران، آن جا را ديدند، فرمان داد تا آن جا را همان گونه كه پيش از آن بود، مسدود كنند. او ماجرا را به اطّلاع سلطان عبد المجيد رساند و او هم فرمان داد تا حلقه سيمينى براى دور سنگ بسازند. مؤلّف (عثمان مَدوخ)، ادامه داده و گفته است: من، وزن آن نقره را مى دانستم و گمان مى كنم كه هفت هزار درهم بود. او به اين موضوع پرداخته كه اين نشانه، دلالت بر مدفون بودن سر در دمشق دارد و پس از آن و حدود صد سال بعد، مزار عَسقَلان، پديدار شد و از عَسقَلان، به وسيله فرمان رواى صالح، طلائع، طَلائع بن رُزَّيك (م 556 ق)، معروف به «المَلك الصالح»، وزير امامى مذهبِ فاطميان مصر بود. در نيمه قرن ششم [هجرى] به قاهره منتقل شد.
البداية و النهاية:فاطميان ـ كه پيش از سال 400 تا پس از سال 660 [هجرى]، سرزمين مصر را در اختيار داشتند ـ، ادّعا كردند كه سر حسين عليه السلام به سرزمين مصر رسيده و آنها آن را در آن جا به خاك سپرده اند و مزار مشهور كنونى در مصر را بر آن، بنا كرده اند؛ بنايى كه پس از سال 500 هجرى، «تاج الحسين» ناميده شده است. عالمان بزرگ متعدّدى به بى اصل بودن اين مطلب، تصريح كرده اند و مقصود فاطميان از اين كار، ترويج نَسَب شريف ادّعايى شان [در انتساب خويش به على عليه السلام]بوده كه در آن، دروغگو و خيانتكار بودند. قاضى باقِلّانى و عالمان بزرگ ديگر در روزگار حكومت ايشان در حدود سال 400 هجرى، به اين مطلب، تصريح كرده اند، همان گونه كه ما همه آن را در جاى خود، بر مى رسيم، إن شاء اللّه تعالى! گفتنى است كه يكى از نخستين واكنش هاى عبّاسيان به ظهور حكومت فاطمى در مصر، انكار نَسَب فاطميان بود و فقيهان و موّرخانِ نزديك به عبّاسيان (همچون ابن كثير، مؤلف البداية و النهاية)، به اختيار يا به اجبار، و از روى تحقيق يا بدون تحقيق، به ترويج اين ديدگاه مى پرداختند. مى گويم: بيشتر مردم، مانند هميشه، اين ادّعا را پذيرفته اند و آن را بازگو مى كنند كه فاطميان، سرى را آوردند و آن را در جاى مسجد كنونىِ ياد شده، نهادند و گفتند: «اين، سر حسين عليه السلام است». اين خبر، در ميان مردم، پخش شد و آنان به آن، عقيده يافتند، و البته خدا، داناتر است!