حدیث دربارهمصر
لواعج الأشجان:حَكى غَيرُ واحِدٍ مِنَ المُؤَرِّخينَ أنَّ الخَليفَةَ العَلَوِيَّ بِمِصرَ أرسَلَ إلى عَسقَلانَ ـ وهِيَ مَدينَةٌ كانَت بَينَ مِصرَ وَالشّامِ، وَالآنَ هِيَ خَرابٌ ـ فَاستَخرَجَ رَأسا زَعَمَ أنَّهُ رَأسُ الحُسَينِ عليه السلام، وجيءَ بِهِ إلى مِصرَ، فَدَفَنَ فيها فِي المَشهَدِ المَعروفِ الآنَ، وهُوَ مَشهَدٌ مُعَظَّمٌ يُزارُ، وإلى جانِبِهِ مَسجِدٌ عَظيمٌ رَأَيتُهُ في سَنَةِ إحدى وعِشرينَ بَعدَ الثَّلاثِمِئَةٍ وألفٍ، وَالمِصرِيّونَ يَتَوافَدونَ إلى زِيارَتِهِ أفواجا رِجالاً ونِساءً، ويَدعونَ ويَتَضَرَّعونَ عِندَهُ. وأخْذُ العَلَوِيّينَ لِذلِكَ الرَّأسِ مِن عَسقَلانَ ودَفنُهُ بِمِصرَ كَأَنَّهُ لا رَيبَ فيهِ، لكِنَّ الشَّأنَ في كَونِهِ رَأسَ الحُسَينِ عليه السلام. ۱
لواعج الأشجان:مورّخان متعدّدى حكايت كرده اند كه خليفه علوى مصر، [كسى را]به عَسقَلان (شهرى ميان مصر و شام كه اكنون ويران شده است) فرستاد و سرى را كه مدّعى بود سرِ حسين عليه السلام است، بيرون آورد و به مصر (قاهره) برد و در جايى كه الآن مزارى معروف است، به خاك سپرد.
آن جا اكنون، زيارتگاهى است كه آن را گرامى مى دارند و به زيارتش مى روند و كنارش، مسجدى بزرگ است كه آن را در سال 1321 هجرى ديده ام. مصريان، زن و مرد، گروه گروه به زيارتش مى روند و در آن جا، دعا و گريه و زارى مى كنند و ترديدى در برداشتن آن سر از عَسقَلان به وسيله علويان و دفن آن در مصر نيست؛ امّا اين كه آن، سرِ حسين عليه السلام بوده باشد، جاى ترديد است.
۱.لواعج الأشجان: ص 191.