حدیث دربارهفرستاده شدن سرهاى شهدا براى ابن زياد

دانشنامه امام حسین(ع) ج ۸، ص ۱۸، ح ۲۱۷۱

فرستاده شدن سرهاى شهدا براى ابن زياد

الأخبار الطوال:كانَتِ الرُّؤوسُ قَد تَقَدَّمَ بِها شِمرُ بنُ ذِي الجَوشَنِ أمامَ عُمَرَ بنِ سَعدٍ. ۱

الأخبار الطوال:شمر بن ذى الجوشن، سرها را پيش عمر سعد آورد.

۱.الأخبار الطوال: ص 260، بغية الطلب في تاريخ حلب: ج 6 ص 2631.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های اعتقادی نبوت غیب گویی های پیامبر +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

۶

الإرشاد:عمر بن سعد، همان روز عاشورا سر حسين عليه السلام را با خولى بن يزيد اصبحى و حُمَيد بن مسلم اَزدى، براى عبيد اللّه بن زياد، روانه كرد و فرمان داد كه سر بقيّه ياران و خاندان حسين عليه السلام را قطع كنند. تعداد سرها، 72 تا بود كه آنها را با شمر بن ذى الجوشن، قيس بن اشعث و عمرو بن حَجّاج، روانه كرد و آنها را آوردند، تا بر ابن زياد، وارد شدند.

تهذيب الكمالـ به نقل از دربان عبيد اللّه بن زياد ـ: هنگامى كه سر حسين را آوردند و پيش روى ابن زياد گذاشتند، ديدم از ديوارهاى دار الإماره (كاخِ فرماندارى)، خون مى ريزد.

مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمى:هنگامى كه خولىِ اصبحى، سر را براى ابن زياد آورد ـ و عهده دار حمل آن، بشير بن مالك بود ـ، آن را تقديم او كرد و چنين سرود: ركاب مرا پر از سيم و زر كنكه من، سلطان عالى جاه را كشتم؛ آن كه پدر و مادرش، بهترينِ مردم بودندو خود نيز به هنگام يادكرد نسب ها، بهترينِ مردم بود. ابن زياد از سخن او خشمگين شد و گفت: اگر او را اين گونه مى شناختى، چرا او را كشتى؟ به خدا سوگند، از من خيرى نخواهى ديد و تو را به او ملحق خواهم كرد. و او را پيش آورد و گردنش را زد.

الأمالى، صدوقـ به نقل از عبد اللّه بن منصور، از امام صادق، از پدرش، از جدّش امام زين العابدين عليهم السلام ـ: سِنان ـ كه خدا لعنتش كند ـ آمد، تا اين كه سرِ حسين بن على عليه السلام را به مجلس عبيد اللّه بن زياد ـ كه خدا لعنتش كند ـ، وارد كرد، در حالى كه چنين مى گفت: ركاب مرا پر از سيم و زر كنكه من، سلطان عالى جاه را كشتم؛ آن كه پدر و مادرش، بهترينِ مردم بودندو خود نيز به هنگام يادكرد نسب ها، بهترينِ مردم بود. عبيد اللّه بن زياد به او گفت: واى بر تو! اگر مى دانستى كه پدر و مادرش، بهترينِ مردم هستند، چرا او را كشتى؟ آن گاه فرمان داد گردنش را بزنند و خداوند، روحش را زودتر به آتش بُرد.

الطبقات الكبرى (الطبقة الخامسة من الصحابة):خولى بن يزيد اصبحى با سِنان بن انس، فرود آمد و سرِ حسين عليه السلام را جدا كرد و آن را نزد عبيد اللّه بن زياد آورد و گفت: ركابم را از سيم و زر، سنگين كنكه من، سلطان عالى جاه را كشتم؛ آن كه پدر و مادرش، بهترينِ مردم بودندو خود نيز به هنگام يادكرد نسب ها، بهترينِ مردم بود. عبيد اللّه چيزى به او نداد.

الفتوح:عمر بن سعد، سر را به سوى عبيد اللّه بن زياد فرستاد و مردى كه سر را آورد، نامش بشر بن مالك بود. او سر را جلوى ابن زياد گذاشت و چنين گفت: ركاب مرا از سيم و زر، پر كنكه من، سلطان عالى جاه را كشتم؛ آن كه در كودكى به هر دو قبله نماز خواندو به گاهِ يادكرد نسب ها، بهترينِ مردم بود. من كسى را كشتم كه پدر و مادرش، بهترينِ مردم بودند. عبيد اللّه بن زياد، از سخن او خشمگين شد و سپس گفت: اگر او را اين گونه مى شناختى، چرا او را كشتى؟ به خدا سوگند، خيرى از من نخواهى ديد و تو را به او ملحق خواهم كرد. آن گاه، او را جلو انداخت و گردنش را زد.