حدیث دربارهنوحه گرىِ جِنّيان

تاريخ دمشق عن أبي مريد الفقيمي:كانَ الجَصّاصونَ ۱ إذا خَرَجوا فِي السَّحَرِ سَمِعوا نَوحَ الجِنِّ عَلَى الحُسَينِ عليه السلام: مَسَحَ الرَّسولُ جَبينَهُفَلَهُ بُروقٌ فِي الخُدودِ أبَواهُ في عَليا قُرَيشٍ جَدُّهُ خَيرُ الجُدودِ قالَ: فَأَجَبتُهُم: خَرَجوا بِهِ وَفدا إلَيهِ فَهُم لَهُ شَرُّ الوُفودِ قَتَلوا ابنَ بِنتِ نَبِيِّهِمسَكَنوا بِهِ نارَ الخُلودِ ۲
تاريخ دمشقـ به نقل از ابو مريد فقيمى ـ: گچكاران، بامدادان كه بيرون آمدند، نوحه جنّيان را بر حسين عليه السلام، چنين شنيدند: پيامبر، بر پيشانى او دست كشيدو گونه هايش گل انداخت. پدر و مادرش از بزرگان قريش اندو نيايَش، بهترينِ نياكان است. و من پاسخشان را اين گونه دادم: گروهى به جنگ او رفتندكه بدترينِ گروه ها بودند. آنان، فرزند دختر پيامبرشان را كشتند وبا اين كار، در آتش جاودان، جاى گرفتند.
۱.رجُلٌ جَصّاصٌ: صانعٌ للجِصّ. والجِصّ معروف؛ الذي يُطلى به (لسان العرب: ج 7 ص 10 «جصص»).
۲.تاريخ دمشق: ج 14 ص 242، المعجم الكبير: ج 3 ص 122 الرقم 2866، البدء والتاريخ: ص 13، مقتل الحسين عليه السلام للخوارزمي: ج 2 ص 96، كفاية الطالب: ص 442 كلّها عن أبي جناب الكلبي، وليس فيها ذيلها من «فأجبتهم»، تذكرة الخواصّ: ص 269؛ الملهوف: ص 225 عن أبي جناب الكلبي، كامل الزيارات: ص 192 الرقم 270 عن أبي زياد القندي، مثير الأحزان: ص 108 عن أبي حباب، الأمالي للشجري: ج 1 ص 165 عن أبي حياب الكلبي وليس في الأربعة الأخيرة ذيله من «فأجبتهم» وص 173 عن ناجية العطار، المناقب للكوفي: ج 2 ص 229 الرقم 693 عن أبي سعيد الثعلبي وكلّها نحوه، بحار الأنوار: ج 45 ص 241 الرقم 11.

احادیث دیگر این موضوع

۸
المناقب، ابن شهرآشوب:اَبانة بن بَطّه، از نوحه هاى جنّيان، چنين شنيده است: اى ديده! سخاوت كن و خشكى مكن!بر آن سرورِ درگذشته اى سخاوتمندانه اشك بريز كه در صحراى طَف، بر زمين افتادو بامداد، دچار مصيبتى آشكار شديم. و از نوحه ايشان بود: زنان جنّى، مى گرينداز سرِ سوز و اندوه، و با ناله خود،با زنان هاشمى، همراهى مى كنند. بر حسين، ناله مى كنندو مصيبت آنان، سنگين است. چهره مى خراشندو مانند دينارهاى پاكيزه [سرخ مى شوند]، و بعد از لباس جشن،لباس سياه به تن مى كنند. و از نوحه ايشان بود: زمين از كشته شدن حسين، سرخِ سرخ شد،به تيرگىِ غروب خونبار خورشيد. واى بر قاتلش، واى بر قاتلشكه در آتش سوزان دوزخ، مى سوزد! و از نوحه ايشان بود: بر فرزند فاطمه مى گريمكه از شهادتش، مو سپيد مى شود و به سبب كشته شدن او، زلزله آمدو به خاطر شهادتش، ماه گرفت. و صداى نوحه جنّيانى كه به كمك آمده بودند، چنين به گوش رسيد: به خدا سوگند، نزدتان نيامدم تا آن كه در طَف ديدمگونه هاى خاك آلود و سرهاى بريده را.
الأمالى، مفيدـ به نقل از محفوظ بن مُنذر ـ: پيرمردى از بنى تميم كه در رابيه رابيه، به معناى زمين بلند است؛ ولى سياق اين حديث، دلالت دارد كه اسم جاى خاصّى است. مى نشست، به من گفت: از پدرم شنيدم كه مى گفت: ما از كشته شدن امام حسين عليه السلام، آگاه نشديم، تا غروب روز عاشورا شد. آن هنگام، من در رابيه نشسته بودم و مردى از همان محلّه نيز كنار من بود كه شنيديم كسى ندا مى دهد: به خدا سوگند، نزد شما نيامدم تا اين كهدر صحراى طف، گونه هاى خاك آلود و سرِ بريده را ديدم كه به گرد او، جوانانى بودند كه از گلويشان خون مى ريخت،به سان چراغ هاى فروزان بر فراز تاريكى. ماده شتر جوانم را تاختم تا پيش از آن كه [در بهشت،]حوريان باكره را ديدار كنند، به آنان برسم؛ ولى سرنوشت، محرومم كرد و خدا كارش را به سرانجام مى رساندو [آن رخداد،] كارى بود كه خداوند، آن را مقدّر كرده بود. حسين، چراغ فروزانى بود كه از او نور مى گرفتند.خدا مى داند كه من دورغ نمى گويم. خداوند بر پيكرى درود فرستد كهقبر حسين، آن را در بر گرفته و همراهِ نيكى است. و در كنار پيامبر خدا در غرفه هاى بهشت،با [علىِ] وصى و [جعفرِ] طيّار، شاد است. ما به او گفتيم: تو كيستى ـ خدا تو را رحمت كند ـ؟ گفت: من و پدرم، از جنّيان نَصيبين نصيبين، شهرى در شمال عراق قديم كه اكنون در جنوب تركيه واقع است (ر. ك: نقشه شماره 5 در پايان جلد 8). هستيم كه قصد يارى حسين عليه السلام و جانبازى در راه او را داشتيم؛ ولى از حج كه باز گشتيم، هنگامى به او رسيديم كه كشته شده بود.