کتابخانه حدیث شیعه

حدیث دربارهرؤياى اُمّ سلمه

دانشنامه امام حسین(ع) ج ۷، ص ۳۳۲، ح ۲۰۴۰
پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله
رؤياى اُمّ سلمه
شرح الأخبار عن اُمّ سلمة:رَأَيتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله في مَنامي يَبكي، فَقُلتُ: يا رَسولَ اللّهِ، ما يُبكيكَ؟ قالَ: قُتِلَ ابنِيَ الحُسَينُ. ۱
شرح الأخبارـ به نقل از امّ سلمه ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله را در خواب، گريان ديدم. گفتم: اى پيامبر خدا! چرا مى گريى؟ فرمود: «فرزندم حسين، كشته شد!».
۱.شرح الأخبار: ج 3 ص 167 ح 1106.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادینبوتغیب گویی های پیامبر +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

۴
الأمالى، مفيدـ به نقل از غياث بن ابراهيم، از امام صادق عليه السلام ـ: روزى امّ سلمه، گريان از خواب برخاست و چون دليل گريه اش را پرسيدند، گفت: پسرم حسين، ديشب كشته شد؛ زيرا من پيامبر صلى الله عليه و آله را پس از رحلتش تا كنون، در خواب نديده بودم؛ امّا ديشب ايشان را رنگْ پريده و غمگين ديدم و پرسيدم: اى پيامبر خدا! چرا تو را اين گونه مى بينم؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «من، همه شب را براى حسين و يارانش، قبر مى كندم».
سنن الترمذىـ به نقل از سَلمى ـ: نزد اُمّ سلمى (اُمّ سلمه) رفتم، در حالى كه مى گريست. گفتم: چرا مى گريى؟ گفت: پيامبر خدا را در خواب ديدم كه بر سر و رويش غبار نشسته بود. پرسيدم: اى پيامبر خدا! چرا اين گونه اى؟ فرمود: «اندكى پيش، شاهد كشته شدن حسين بودم».
مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمى:سَلماى مدنى مى گويد: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله شيشه اى به امّ سلمه داده بود كه خاك صحراى طَف (كربلا) در آن بود. به او فرموده بود: «هر گاه اين خاك، [هم رنگ] خون تازه شد، هنگام كشته شدن حسين است». [شبى] فريادى از اتاق امّ سلمه بلند شد و من، نخستين كسى بودم كه پيش او رفتم. به او گفتم: چرا ناراحتى، اى مادر مؤمنان؟ گفت: پيامبر خدا را در خواب ديدم كه بر سرش خاك نشسته است. گفتم: چرا اين گونه اى؟ فرمود: «مردم بر پسرم هجوم بردند و او را كشتند. هم اكنون، شاهد شهادتش بودم». من لرزيدم و بيدار شدم و چون به سوى شيشه رفتم، ديدم كه خون از آن مى جوشد. سلمى مى گويد: من نيز آن را ديدم كه پيش رويش گذاشته است.
الثاقب فى المناقبـ به نقل از امام باقر عليه السلام ـ: هنگامى كه حسين عليه السلام خواست به سوى عراق برود، اُمّ سلمه ـ كه خدا از او خشنود باد ـ به سوى او فرستاد. امّ سلمه، كسى بود كه او را پرورش داده بود و حسين عليه السلام، محبوب ترينِ افراد نزد او بود و امّ سلمه دلسوزترينِ اشخاص نسبت به حسين عليه السلام بود و در نزدش، در شيشه اى، تربت حسين عليه السلام، بود كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آن را به وى سپرده بود. پرسيد: اى پسر عزيزم! آيا مى خواهى [از مدينه] خارج شوى؟ به او فرمود: «اى مادر! مى خواهم به عراق بروم». اُمّ سلمه گفت: من خداى متعال را به يادت مى آورم كه مبادا به سوى عراق بروى. فرمود: «چرا، اى مادر؟». اُمّ سلمه گفت: شنيدم كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مى فرمايد: «فرزندم حسين، در عراق كشته مى شود». اى پسر عزيزم! تربتت در شيشه اى دربسته، نزد من است كه پيامبر خدا، آن را به من سپرد. حسين عليه السلام فرمود: «اى مادر! به خدا سوگند، من كشته مى شوم و از قضا و قدر و حكم واجب و قطعىِ خداى متعال، نمى گريزم». اُمّ سلمه گفت: شگفتا! اگر [مى دانى كه] كشته خواهى شد، كجا [و چرا]مى روى؟ فرمود: «اى مادر! اگر امروز نروم، فردا مى روم و اگر فردا نروم، پس فردا خواهم رفت. اى مادر! به خدا سوگند كه از مرگ، گريزى نيست. من، جايى را كه در آن كشته مى شوم و روز آن را و حتّى لحظه شهادتم را و چاله اى را كه در آن دفن خواهم شد، همان گونه مى شناسم كه تو را مى شناسم، و همان گونه به آن مى نگرم كه به تو مى نگرم». اُمّ سلمه گفت: تو آن را ديده اى؟ فرمود: «اگر دوست دارى كه جايگاه آرميدنم و مكان [شهادت] خود و يارانم را نشانت بدهم، چنين كنم». اُمّ سلمه گفت: [آرى،] مى خواهم. ايشان تنها يك بسم اللّه گفت و زمين برايش فرو نشست [و هموار شد] تا آن كه جايگاه آرميدن و مكان [شهادت]خود و يارانش را به امّ سلمه نشان داد و از همان تربت، به او داد. امّ سلمه آن را با تربتى كه [از زمان پيامبر صلى الله عليه و آله]نزدش بود، مخلوط كرد. سپس حسين عليه السلام بيرون آمد و به او فرمود: «من، روز عاشورا كشته مى شوم». همان شبى كه صبحش حسين عليه السلام كشته شد، پيامبر خدا صلى الله عليه و آله پريشان و گريان و غبارآلوده، به خواب اُمّ سلمه آمد. اُمّ سلمه گفت: اى پيامبر خدا! چرا تو را گريان و غبارآلوده و پريشان مى بينم؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «هم اكنون، پسرم حسين و يارانش را به خاك سپردم». امّ سلمه ـ كه خدا از او خشنود باد ـ بيدار شد و با بلندترين صدايش فرياد زد و گفت: واى پسرم! ساكنان مدينه، گرد آمدند و به او گفتند: چه پيش آمده است؟ اُمّ سلمه گفت: پسرم حسين بن على، كشته شد. به او گفتند: از كجا مى دانى؟ اُمّ سلمه گفت: پيامبر خدا، گريان و پريشان و غبارآلوده، به خوابم آمد و به من خبر داد كه همان ساعت، حسين و يارانش را به خاك سپرده است. آنان گفتند: اينها خواب هاى پريشان است. اُمّ سلمه گفت: بِايستيد! تربت حسين، نزد من است. سپس شيشه اى براى آنان آورد كه خون تازه در آن بود.
حدیث 2039 موضوع حدیث 2041