حدیث دربارهتاراج كردن وسايل امام عليه السلام

دانشنامه امام حسین(ع) ج ۷، ص ۳۰۲، ح ۲۰۰۵

المنتظم:اِنتَهَبوا سَلَبَهُ [أي سَلَبَ الحُسَينِ عليه السلام]، فَأَخَذَ قَيسُ بنُ الأَشعَثِ عِمامَتَهُ، وأخَذَ آخَرُ سَيفَهُ، وأخَذَ آخَرُ نَعلَيهِ، وآخَرُ سَراويلَهُ، ثُمَّ انتَهَبوا مالَهُ. فَقالَ عُمَرُ ۱ بنُ سَعدٍ: مَن أخَذَ شَيئا فَليَرُدَّهُ، فَما مِنهُم مَن رَدَّ شَيئا. ۲

المنتظم:وسايل او (حسين عليه السلام) را به تاراج بردند. قيس بن اشعث، عمامه او را و ديگرى شمشيرش را و آن يكى، كفش ها و اين يكى، شلوارش را برداشت و سپس اموال او را به تاراج بردند. عمر بن سعد گفت: هر كس كه چيزى برداشته، برگردانَد؛ امّا هيچ كدام، چيزى بر نگرداندند.

۱.في المصدر: «عمرو» بدل «عمر»، وهو تصحيف.

۲.المنتظم: ج 5 ص 341.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های اعتقادی نبوت غیب گویی های پیامبر +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

تاريخ الطبرىـ به نقل از ابو مِخنَف، از امام صادق عليه السلام ـ: لباسى را كه به تن حسين عليه السلام بود، به تاراج بردند. بحر بن كعب، شلوار ايشان را برداشت و قيس بن اشعث، قطيفه قطيفه: جامه يا پارچه پُرزدار. ايشان را بُرد كه از جنس خز بود و از آن پس، «قيسِ قطيفه» ناميده شد. مردى از قبيله بنى اَوْد، به نام اَسوَد، كفش هاى ايشان و مردى از قبيله بنى نَهشَل بن دارِم، شمشير ايشان را به تاراج برد. شمشير ايشان، بعدها به دست خانواده حبيب بن بُدَيل افتاد.

تاريخ الطبرىـ به نقل از حُمَيد بن مسلم ـ: مردى از قبيله كِنده از تيره بنى بَدّاء، به نام مالك بن نُسَير، به نزد حسين عليه السلام آمد و با شمشير، بر سر ايشان زد، تا آن جا كه كلاهِ زير كلاهْ خودِ ايشان را شكافت. شمشير به سر ايشان رسيد و آن را خون انداخت و كلاه، پر از خون شد. حسين عليه السلام به او فرمود: «ديگر با آن [دست]، نخورى و ننوشى و خداوند، تو را با ستمكاران، محشور كند!». حسين عليه السلام آن كلاه را انداخت و كلاه ديگرى خواست و آن را بر سر نهاد و عمامه پيچيد؛ امّا ناتوان و بى حال شده بود. مرد كِنْدى آمد و كلاه نخست را كه از خز بود، برداشت و پس از ماجراى كربلا، آن را به زنش امّ عبد اللّه، دختر حُر و خواهر حسين بن حُرّ بَدّى، نشان داد و به او سپرد تا آن را از خون بشويد. زنش به او گفت: آيا لباس فرزند دختر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را به درون خانه ام مى آورى؟! آن را از من دور كن. دوستانش مى گويند كه او هماره در بدبختى و نكبت به سر برد تا مرد.

الطبقات الكبرى (الطبقة الخامسة من الصحابة):هنگامى كه حسين عليه السلام كشته شد، وسايلش را به تاراج بردند. قَلانِس نَهْشَلى و جُمَيع بن خلق اَوْدى، هر كدام، يكى از شمشيرهاى ايشان را به تاراج بردند و بحر بن كعب تميمى ملعون، شلوار ايشان را برداشت و ايشان را برهنه نهاد. قيس بن اشعث بن قيس كِندى نيز قطيفه ايشان را برد و از اين رو، به او قيسِ قطيفه مى گفتند. اَسوَد بن خالد اَوْدى، كفش هاى ايشان را برد و جابر بن يزيد، عمامه ايشان و مالك بن بشير كِندى نيز كلاه خز ايشان را به غارت برد.

الإرشاد:سپس به تاراج كردن وسايل امام حسين عليه السلام روى آوردند. اسحاق بن حَيوه حَضْرَمى، پيراهن امام عليه السلام و اَبجَر بن كعب، شلوار ايشان و اَخنَس بن مَرثَد، عمامه ايشان و مردى از بنى دارِم، شمشير ايشان را به تارج برد. اثاث و شتران و وسايل سفر امام عليه السلام و حتّى زيورآلات زنان ايشان را نيز غارت كردند.

مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمى:آن گاه، اَسوَد بن حَنظله پيش آمد و شمشير حسين عليه السلام را برداشت. جَعوَنه حَضرَمى، پيراهن ايشان را برداشت و آن را پوشيد و پيسى گرفت و مويش ريخت. بَحير بن عمرو جَرمى، شلوار ايشان را برداشت و از دو پا فلج و زمينگير شد. جابر بن يزيد اَزْدى، عمامه ايشان را برداشت و آن را به سر خود پيچيد و خوره گرفت. ابن شهرآشوب در المناقب، افزوده است كه جعوبة بن حويّه حضرمى، لباس امام عليه السلام را برداشت و به تن كرد و رنگش دگرگون شد و مويش ريخت و بدنش خوره گرفت. مالك بن نَسر كِندى، زره ايشان را برداشت و كم عقل گرديد. قيس بن اشعث، قطيفه حسين عليه السلام را كه بر آن مى نشست، برداشت و از اين رو، قيسِ قطيفه ناميده شد و مردى از اَزْد به نام اسود نيز كفش هاى ايشان را برداشت. عبيد اللّه بن عمّار مى گويد: ديدم شلوار حسين، به هنگام شهادتش مى درخشد و اَبجَر بن كعب آمد و آن را برداشت و ايشان را برهنه رها كرد. محمّد بن عبد الرحمان نيز گفته است كه از دستان ابجر بن كعب، در زمستان، خون مى آمد و در تابستان نيز دستانش مانند چوب، خشك مى شد.

المناقب، ابن شهرآشوب:آنچه به تن امام حسين عليه السلام بود، برداشتند. عمامه اش را جابر بن يزيد ازدى، پيراهنش را اسحاق بن حُوَى، جامه اش را جَعوَنة بن حَويّه حضرمى، قطيفه خزش را قيس بن اشعث كِندى، شلوارش را بَحير بن عُمَير جَرمى و يا مطابق برخى نقل ها اَبحَر بن كعب تميمى بُرد. كمان و جامه هاى گران بهايش را رحيل بن خيثمه جُعفى و هانى بن شَبيب حضرمى و جَرير بن مسعود حضرمى برداشتند. كفش هاى امام عليه السلام را اسود اَوْسى و شمشيرش را مردى از تيره بنى نَهشَل از قبيله بنى دارِم و يا طبق گزارشى، اسود بن حنظله برداشت. مختار، [همه] اينان را به آتش سوزاند.