حدیث دربارهاصات تيرى به گلوى امام عليه السلام

المناقب لابن شهرآشوب:فَرَماهُ [أيِ الإِمامَ الحُسَينَ عليه السلام]. أبو أيّوبَ الغَنَوِيُّ بِسَهمٍ مَسمومٍ في حَلقِهِ. فَقالَ عليه السلام: بِسمِ اللّهِ، ولا حَولَ ولا قُوَّةَ إلّا بِاللّهِ، وهذا قَتيلٌ في رِضَى اللّهِ. ۱

المناقب، ابن شهرآشوب:ابو ايّوب غَنَوى، تيرى مسموم به گلوى امام حسين عليه السلام زد. امام عليه السلام گفت: «به نام خدا؛ و هيچ تغيير و توانى، جز با خواستِ خدا، نيست؛ و اين، كشته اى براى خشنودى خداست!».

۱.المناقب لابن شهرآشوب: ج 4 ص 111، بحار الأنوار: ج 45 ص 55.

کلیدواژه‌ها از رسیدن امام حسین علیه السلام به کربلا تا شهادت شهادت سید الشهدا علیه السلام اصات تیری به گلوی امام علیه السلام

احادیث دیگر این موضوع

الأمالى، صدوقـ به نقل از عبد اللّه بن منصور، از امام صادق، از پدرش امام باقر، از جدّش امام زين العابدين عليهم السلام ـ: حسين عليه السلام، به چپ و راست نگريست و كسى را نديد. سرش را به سوى آسمان، بالا بُرد و گفت: «خدايا! تو مى بينى كه با فرزند پيامبرت چه مى كنند». قبيله بنى كِلاب، ميان حسين عليه السلام و آب، مانع شدند. تيرى به سوى او پرتاب شد كه بر گلويش نشست و از اسبش به زمين افتاد. امام عليه السلام تير را گرفت و بيرون كشيد. سپس، خون را با كفِ دستش مى گرفت و هنگامى كه پُر مى شد، به سر و صورتش مى ماليد و مى گفت: «خداى عز و جل را مظلوم و خونين، ديدار خواهم كرد».

تاريخ اليعقوبى:سپس حسين عليه السلام، به آنها حمله بُرد و تعداد بسيارى از آنها را كُشت. تيرى آمد و بر گودىِ زير گلويش نشست و از پشتش به در آمد. حسين عليه السلام به زمين افتاد و دشمنان، بلا فاصله، به جدا كردن سرش پرداختند و آن را براى عبيد اللّه بن زياد فرستادند.

الملهوف:سپس سِنان نيز تيرى به سوى امام حسين عليه السلام انداخت. تير، بر گلويش نشست. امام عليه السلام [بر زمين] افتاد. سپس راست نشست و تير را از گلويش بيرون كشيد و دو دستش را كنارهم گرفت و هر گاه از خونش پُر مى شدند، سر و صورتش را با آن، خضاب مى كرد و مى فرمود: «خدا را اين گونه، خضاب كرده از خونم و با حقّ غصب شده ام، ديدار خواهم كرد».

الدرّ النظيم:زخمى در گلوى حسين عليه السلام [بر اثر تيرى كه به او اصابت كرد،] پديد آمد. او دستش را بر آن مى نهاد و چون از خون، پُر مى شد، مى گفت: «خدايا! تو مى بينى». سپس، دوباره چنين مى كرد و چون پُر مى شد، مى گفت: «خدايا! اين، در راه تو، اندك است».

الإرشاد:حسين عليه السلام، بر سيلْ بندِ فرات، بالا رفت تا خود را به آب برساند. برادرش عبّاس عليه السلام پيشِ رويش، بود. سواران ابن سعد، راه بر او گرفتند. در ميان آنان، مردى از بنى دارِم بود كه به آن سواران گفت: واى بر شما! ميان او و فرات، مانع شويد و آب را در اختيارش نگذاريد. حسين عليه السلام گفت: «خدايا! او را تشنه بگذار». مرد دارِمى، خشمگين شد و تيرى به سوى امام عليه السلام انداخت كه بر زير گلويش نشست. حسين عليه السلام، تير را بيرون كشيد و دستش را زير گلويش گرفت. كفِ دستانش از خون، پُر شد. آنها را پاشيد و سپس گفت: «خدايا! از آنچه با پسر دختر پيامبرت مى كنند، به تو شِكوه مى بَرم». سپس به جايگاهش باز گشت، در حالى كه تشنگى اش، شدّت يافته بود.

الفتوح:سِنان بن اَنَس نَخَعى، تيرى به سوى حسين عليه السلام انداخت. تير، بر گلويش نشست. صالح بن وَهَب يَزَنى هم نيزه اى به پهلوى حسين عليه السلام زد. حسين عليه السلام از اسبش به زمين افتاد. سپس، راست نشست و تير را از گلويش بيرون كشيد. كفِ دستانش را كنار هم مى گرفت و هر گاه از خونش پُر مى شدند، آنها را به سر و صورتش مى ماليد و مى گفت: «اين گونه، خدايم را با خونم و با حقّ غصب شده ام، ديدار خواهم كرد».