حدیث دربارهعلى اكبر

الإرشاد:ياران امام حسين عليه السلام، يكى يكى پيش مى آمدند و مى جنگيدند و كُشته مى شدند تا آن كه جز خانواده اش، كسى با حسين عليه السلام نماند. آن گاه پسرش على اكبر عليه السلام ـ كه مادرش ليلا، دختر ابى مُرّة بن عُروة بن مسعود ثقفى بود ـ، قدم به ميدان نهاد. او از زيباروى ترينِ مردمان و آن هنگام، هجده ـ نوزده ساله بود. او به دشمن، حمله بُرد و چنين خواند: من على، پسر حسين بن على امبه خانه خدا سوگند، كه ما به پيامبر صلى الله عليه و آله، نزديك تريم. و به خدا سوگند، كه پسر بى نَسَب (ابن زياد) نمى تواند بر ما حكم براند.با شمشير مى زنم و از پدرم، حمايت مى كنم؛ شمشير زدنِ جوان هاشمىِ قُرَشى. او اين كار را بارها به انجام رساند و كوفيان، از كُشتن او پروا مى كردند كه مُرّة بن مُنقِذ عبدى، او را ديد و گفت: گناهان عرب بر دوش من باشد، اگر بر من بگذرد و چنين كند و من، پدرش را به عزايش ننشانم! على اكبر عليه السلام، مانند بار اوّل، بر دشمن حمله بُرد كه مُرّة بن مُنقِذ، راه را بر او گرفت و نيزه اى به او زد و بر زمينش انداخت. سپاهيان، گِردش را گرفتند و او را با شمشيرهايشان، تكّه تكّه كردند. حسين عليه السلام به بالاى سر او آمد و ايستاد و فرمود: «خداوند، بكُشد كسانى را كه تو را كُشتند، اى پسر عزيزم! چه گستاخ بودند در برابر [خداى] رحمان و بر هتك حرمت پيامبر!». سپس اشك از چشمانش روان شد و فرمود: «دنياى پس از تو، ويران باد!». زينب عليهاالسلام خواهر حسين عليه السلام، به شتاب، بيرون دويد و ندا داد: اى برادرم و فرزند برادرم! آن گاه، آمد تا خود را بر روى [پيكر] على اكبر عليه السلام انداخت. حسين عليه السلام، سر او را گرفت و [او را بلند كرد و] به خيمه اش باز گردانْد و به جوانان [خاندان]خود، فرمان داد و فرمود: «برادرتان را ببريد!». آنان، او را بُردند و در خيمه اى گذاشتند كه جلوى آن، مى جنگيدند.