رؤياى ابن عبّاس

مثير الأحزان:عايشه گفت: حسين، هنگامى كه پسرى تازه به راهْ افتاده بود، نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد. ايشان فرمود: «اى عايشه! آيا تو را به شگفت در نياورم؟ هم اكنون، فرشته اى كه تا كنون پيش من نيامده بود، پيش من آمد و گفت: اين پسرت كشته مى شود. اگر بخواهى، بخشى از خاكى را كه بر آن، كشته خواهد شد، به تو نشان مى دهم و سپس خاك سرخى بر گرفت [و به من داد]. امّ سلمه آن را [از پيامبر صلى الله عليه و آله] گرفت و در ظرفى نهاد و روزى كه حسين، كشته شد، آن را بيرون آورد؛ خون بود.

مسند ابن حنبلـ به نقل از ابن عبّاس ـ: در خواب نيم روز، پيامبر صلى الله عليه و آله را ديدم كه پريشان و غبارآلوده، ايستاده بود و ظرفى از خون، در دست داشت. گفتم: پدر و مادرم فدايت باد، اى پيامبر خدا! اين چيست؟ فرمود: «اين، خون حسين و ياران اوست كه از آغاز امروز، پيوسته آنها را جمع كرده ام». ما تاريخ آن روز را حساب كرديم و روشن شد كه در همان روز، حسين عليه السلام كشته شده است.

تاريخ دمشقـ به نقل از على بن زيد بن جَدعان ـ: ابن عبّاس از خواب برخاست و استرجاع كرد و گفت: به خدا سوگند، حسين كشته شد. همراهانش به او گفتند: چنين مباد، اى ابن عبّاس! چنين مباد! او گفت: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را [در خواب] ديدم كه شيشه اى خون با خود داشت و فرمود: «مگر نمى دانى كه امّتم پس از من، چه كرده اند؟! پسرم حسين را كشتند و اين، خون او و خون يارانش است. [شكايتِ] آن را به نزد خداى عزوجل مى برم». آن روز و ساعتى را كه ابن عبّاس گفته بود، يادداشت كردند و تنها بيست و چهار روز بعد، در مدينه به آنان خبر رسيد كه حسين عليه السلام در همان روز و همان ساعت، كشته شده است.

الأمالى، طوسىـ به نقل از ابن عبّاس ـ: همان شب [كه امام حسين عليه السلام صبحِ آن به شهادت رسيده بود]، در خواب، پيامبر صلى الله عليه و آله را غبارآلوده و پريشان ديدم. هنگامى كه علّت اين وضعيت را از ايشان پرسيدم، به من فرمود: «مگر نمى دانى كه من از دفن حسين و يارانش، فارغ شده ام؟!».

المناقب، ابن شهرآشوب:در خبر است كه پس از شهادت امام حسين عليه السلام، ابن عبّاس در خواب، پيامبر صلى الله عليه و آله را غبارآلوده و پابرهنه ديد كه با چشم هاى گريان، دامن به كمر بسته و اين آيه را مى خواند. ۳ ايشان فرمود: «من به كربلا رفتم و خون حسين را از زمين برداشتم. اكنون در دامان من است و مى روم تا پيشِ روى خدايم، با آنها (ستمكاران) طرح دعوا كنم».