رسيدن عمر بن سعد به كربلا

الأمالى، صدوق ـ به نقل از عبد اللّه بن منصور، از امام صادق، از پدرش امام باقر، از جدّش امام زين العابدين عليهم السلامـ: عبيد اللّه بن زياد، با لشكرش آمد تا در نُخَيله، چادر زد و مردى به نام عمر بن سعد را با چهار هزار سوار به سوى حسين عليه السلام، روانه كرد. عبد اللّه بن حُصَين تَميمى، با هزار سوار و در پىِ او شَبَث بن رِبعى با هزار سوار، و نيز محمّد بن اشعث بن قيس كِنْدى نيز با هزار سوار آمدند و عبيد اللّه، عمر بن سعد را فرمانده همه آنان نمود و به ايشان، فرمان داد تا گوش به فرمان و مطيع او باشند.

إثبات الوصيّة:عبيد اللّه بن زياد ـ كه خداوند، لعنتش كند ـ، 28 هزار سرباز را از جانب يزيد، روانه كرد.

تاريخ اليعقوبى:هنگامى كه خبر نزديك شدن حسين عليه السلام به كوفه، به عبيد اللّه بن زياد رسيد، حُرّ بن يزيد را روانه كرد و او، حسين عليه السلام را از رفتن به راه خود، باز داشت. سپس عمر بن سعد را با لشكرى فرستاد كه حسين عليه السلام را در جايى كنار فرات به نام كربلا، ديدار كرد. حسين عليه السلام، با 62 يا 72 تن از خاندان و يارانش بود و عمر بن سعد، با چهار هزار تن [سپاهى]. آنان، آب را از حسين عليه السلام، باز داشتند و ميان او و فرات، جدايى انداختند و حسين عليه السلام، آنان را به خدا سوگند داد؛ امّا ايشان، چيز ديگرى جز جنگ يا تسليم شدن را نپذيرفتند؛ تسليم شدن به اين صورت كه نزد عبيد اللّه بن زياد بروند و نظر او را بپذيرند و حكم يزيد را جارى كنند.

إعلام الورى:امام حسين عليه السلام، روز پنج شنبه، دوم محرّم سال 61 [هجرى]، فرود آمد و فرداى آن روز، عمر بن سعد بن ابى وقّاص با چهار هزار سوار، در نينوا فرود آمد و عُروة بن قيس اَحمَسى را به سوى حسين عليه السلام، روانه كرد و به او گفت: نزد او برو و انگيزه آمدنش را بپرس. عُروه، از نامه نگاران به حسين عليه السلام بود و از رفتن به نزد او، خجالت كشيد. عمر، از ديگر سران [لشكر]درخواست كرد؛ ولى همگى به دليل نامه نگارى به امام عليه السلام، خوددارى كردند. عمر، قُرّه بن قيس حَنظَلى را فرا خواند و او را روانه كرد. او آمد و بر حسين عليه السلام، سلام داد و پيام ابن سعد را به او رساند. حسين عليه السلام فرمود: «اهل اين شهرتان، به من نوشته اند كه بيايم؛ امّا اكنون كه [آمدن]مرا خوش نمى دارند، باز مى گردم».

الملهوف:راوى مى گويد: عبيد اللّه بن زياد، يارانش را به جنگ با حسين عليه السلام، فرا خواند و آنان، پيروى اش كردند. قومش را خوار داشت و اطاعتش كردند. آخرتِ عمر بن سعد را با دنيايش خريد و او را به فرماندهى نبرد با حسين عليه السلام، فرا خواند و او پذيرفت و با چهار هزار سوار، براى جنگ با حسين عليه السلام بيرون آمد. همچنين ابن زياد، سپاهيانى را پشتِ سر او فرستاد تا آن كه شش شب از محرّم گذشته، به بيست هزار نفر رسيدند، و بر حسين عليه السلام تنگ گرفت تا آن جا كه تشنگى در حسين عليه السلام و يارانش اثر كرد.