حدیث دربارهرسيدن عمر بن سعد به كربلا

تاريخ الطبرىـ به نقل از عمّار بن عبد اللّه بن يَسار جُهَنى ـ: عمر بن سعد، با چهار هزار نفر آمد تا در فرداى همان روزى كه حسين عليه السلام در نينوا فرود آمد، بر او در آمد. عمر بن سعد، عَزرَة بن قيس اَحمَسى را به سوى حسين عليه السلام فرستاد و به او گفت: نزد او برو و انگيزه و هدف آمدنش را بپرس؛ امّا عَزرَه از نامه نگاران به حسين عليه السلام بود و از اين رو، خجالت كشيد كه نزد او برود. عمر، اين را از ديگر سرانى كه [با حسين عليه السلام] نامه نگارى كرده بودند، درخواست كرد؛ امّا همه آنان، خوددارى كردند و آن را ناخوش داشتند. كثير بن عبد اللّه شَعبى ـ كه سوارى جسور بود و چيزى، او را از ميدان به در نمى بُرد ـ گفت: من به نزد او مى روم و ـ به خدا سوگند ـ، اگر بخواهى، او را ترور مى كنم! عمر بن سعد به او گفت: نمى خواهم او را بكُشى؛ بلكه فقط نزد او برو و انگيزه آمدنش را بپرس. او به سوى حسين عليه السلام آمد. هنگامى كه ابو ثُمامه صائدى، او را ديد، به حسين عليه السلام گفت: خداوند، كارت به سامان آورد، اى ابا عبد اللّه! بدترين، جسورترين و بى مهاباترينِ زمينيان در كُشتن و خون ريختن، نزد تو آمده است. از اين رو، ابو ثُمامه، به سوى او رفت و گفت: شمشيرت را فرو بگذار. او گفت: به خدا سوگند كه هرگز، چنين نمى كنم و روا نيست كه چنين كنم! من تنها يك پيكم. اگر به سخن من گوش مى دهيد، پيغامم را برسانم و اگر خوددارى مى كنيد، باز گردم. ابو ثمامه به او گفت: پس من، قبضه شمشيرت را مى گيرم. آن گاه، سخنت را بگو. او گفت: به خدا سوگند، دستت به آن نمى رسد! ابو ثمامه به او گفت: پيغامت را به من بگو. من، آن را به حسين عليه السلام مى رسانم؛ ولى نمى گذارم كه به او نزديك شوى كه تو نابه كارى. آن دو به هم دشنام دادند. او نزد عمر بن سعد، باز گشت و ماجرا را باز گفت. عمر، قُرَّة بن قيس حَنظَلى را فرا خواند و به او گفت: واى بر تو، اى قُرّه! حسين را ملاقات كن و انگيزه و هدفش را جويا شو. قُرّة بن قيس، نزد حسين عليه السلام آمد. چون امام عليه السلام او را ديد كه مى آيد، فرمود: «آيا او را مى شناسيد؟». حبيب بن مُظاهر گفت: آرى. او مردى از قبيله حنظله تَميمى و خواهرزاده ماست. او را به نيكورأيى مى شناختم و گمان نمى بردم كه در اين معركه، حاضر شود. او آمد تا بر حسين عليه السلام، سلام داد و پيام عمر بن سعد را به حسين عليه السلام رساند. حسين عليه السلام فرمود: «اهل اين شهرتان (كوفه) به من نوشته اند كه بيايم؛ امّا اكنون كه [آمدن]مرا خوش نمى دارند، باز مى گردم». حبيب بن مُظاهر نيز به او گفت: واى بر تو، اى قُرّة بن قيس! كجا به سوى ستمكاران، باز مى گردى؟! اين مرد را يارى كن كه خداوند، تو و ما را به دست پدران او، به كرامت، تأييد كرده است. قُرّه، به حبيب گفت: پاسخ پيام را به نزد فرماندهم مى برم و مى انديشم. قُرّه، به سوى عمر بن سعد، باز گشت و ماجرا را باز گفت. عمر بن سعد به او گفت: اميد مى برم كه خداوند، مرا از ستيز و جنگ با او، معاف بدارد.