رؤياى شهادت

تاريخ الطبرىـ به نقل از عُقْبة بن سَمعان ـ: وقتى آخر شب شد، حسين عليه السلام به ما فرمود كه آبگيرى كنيم. آن گاه دستور حركت داد و ما به راه افتاديم. وقتى از قصر (منزلگاه) بنى مُقاتل، حركت كرديم و لختى رفتيم، حسين عليه السلام چرتى زد و آن گاه بيدار شد و مى فرمود: « «إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّـآ إِلَيْهِ رَ جِعُونَ» و «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَــلَمِينَ» » و اين را دو يا سه بار تكرار كرد. پسرش على، بر اسب خويش آمد و گفت: «إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّـآ إِلَيْهِ رَ جِعُونَ» و «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَــلَمِينَ» پدر جان! فدايت شوم! حمد و اِنّا لِلّه گفتن تو، براى چيست؟ فرمود: «پسرم! چُرتم گرفت و [در خواب،] سوارى را بر اسبى ديدم كه گفت: اين قوم، حركت مى كنند و مرگ نيز به دنبال آنهاست.

مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمى:حسين عليه السلام حركت كرد تا به منزل ثَعلَبيّه رسيد و آن، هنگام ظهر بود. يارانش فرود آمدند و وى، سر گذاشت و خوابش بُرد. سپس با گريه از خواب، بيدار شد. فرزندش على بن الحسين به وى گفت: پدرم! چرا گريه مى كنى؟ خداوند، شما را نگريانَد! فرمود: «فرزندم! رؤيا در اين ساعت، دروغ نيست. بِدان كه سر گذاشتم و خوابم بُرد و سوارى را بر اسبى ديدم كه بالاى سرم ايستاد و گفت: اى حسين! به سرعت مى رويد و مرگ، شما را به سمت بهشت مى راند. دانستم كه اين، پيام مرگ است». فرزندش على به وى گفت: پدر! مگر ما بر حق نيستيم؟ فرمود: «چرا ـ فرزندم ـ، به خدايى كه بازگشتگاه بندگان به سوى اوست». فرزندش گفت: پس، از مرگ، باكى نداريم. حسين عليه السلام به او فرمود: «فرزندم! خداوند، به تو